เคล็ดวิชากระบี่กลืนนภา

"สายตาของเจ้า... ช่างเหมือนกับคนตายที่ข้าเคยฝังกลบลงดินเมื่อสิบปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน" น้ำเสียงของผู้อาวุโสจ้าวก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของไป๋จินเฉิน ราวกับเสียงของอสรพิษที่กำลังเลื้อยพันรอบคอหอย ความกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมที่แผ่ออกมานั้นหนักอึ้งดั่งขุนเขา แต่ทว่าในแววตาของเด็กหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงคนรับใช้ในห้องเก็บฟืน กลับไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว ไป๋จินเฉินขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่เย็นเยียบจนผู้เฒ่าจ้าวต้องชะงักฝีเท้า "ถ้าท่านคิดว่าข้าคือคนตาย เช่นนั้นวิญญาณแค้นที่หวนคืนมา ก็คงพร้อมที่จะลากท่านลงไปนรกด้วยกันแล้วกระมัง ท่านผู้อาวุโส" เขาไม่รอให้คนตรงหน้าได้โต้ตอบ ร่างของไป๋จินเฉินถอยกรูดเข้าสู่มุมมืดของห้องเก็บฟืน บานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าถูกปิดลงพร้อมกับพลังปราณที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้หนี แต่เขากำลัง 'เตรียมตัว' เพื่อการแก้แค้นที่เริ่มขึ้นนับแต่นาทีนี้ ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ผุและฝุ่นละออง ไป๋จินเฉินนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นดินเย็นเฉียบ เขาไม่สนใจสายตาขององครักษ์ที่เฝ้าอยู่ภายนอกอีกต่อไป นิ้วเรียวยาวประสานเป็นมุทราที่ซับซ้อนและเร้นลับ นี่คือเคล็ดวิชากระบี่กลืนนภา วิชาที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เขาเป็นจ้าวยุทธภพผู้ไร้พ่ายในชาติก่อน *ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจของเขาเริ่มเต้นช้าลง ทว่าทรงพลังดั่งเสียงกลองศึก ทุกจังหวะการเต้นคือการโคจรลมปราณบรรพกาลที่ไหลเวียนย้อนศรผ่านเส้นชีพจรที่ถูกปิดตาย "อึก..." เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา ความเจ็บปวดจากการทะลวงจุดชีพจรนั้นรุนแรงราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่นี่คือ 'ฝืนลิขิตฟ้า' หากในชาตินี้เขาต้องการสยบคนเหล่านั้น เขาต้องเริ่มด้วยการทำลายขีดจำกัดของร่างกายที่อ่อนแอนี้เสียก่อน เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานจากธรรมชาติที่เริ่มถูกดูดกลืนเข้ามาดั่งพายุหมุน รอบกายของเขาปรากฏไอหมอกสีมรกตจางๆ มันไม่ใช่ลมปราณทั่วไป แต่มันคือพลังปราณต้นกำเนิดที่หลับใหลอยู่ในห้วงลึกของจิตวิญญาณ ขณะที่เขากำลังเข้าสู่สภาวะวิกฤต เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่หน้าห้องเก็บฟืน มันไม่ใช่ฝีเท้าที่หนักแน่นของผู้อาวุโสจ้าว แต่มันกลับเงียบเชียบและพริ้วไหวราวกับใบไม้ร่วง "เจ้ารู้ใช่ไหมว่าการฝืนโคจรลมปราณในสภาพที่ร่างกายถูกปิดตายเช่นนี้... ผลลัพธ์สุดท้ายคือการธาตุไฟเข้าแทรกจนร่างแหลกเหลว" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ดังขึ้นข้างหู ไป๋จินเฉินลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง ภาพของมู่หร่านอวี้ ธิดาเจ้าสำนักเซียนผู้สูงส่งปรากฏชัดในม่านตาของเขา นางอยู่ในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตางดงามดุจดวงดาวในยามค่ำคืนคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ศิษย์พี่หญิง..." ไป๋จินเฉินเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้จะเจ็บปวดจนแทบขาดใจ แต่เขากลับฉีกยิ้มให้ "ข้าไม่มีเวลามานั่งรอคอยความเมตตาจากโชคชะตาหรอกนะ" มู่หร่านอวี้ขมวดคิ้ว นางขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยเหมันต์ฟุ้งกระจาย มือเรียวบางของนางยื่นออกมาแตะที่กลางหลังของเขา พลังปราณอันอบอุ่นและนุ่มนวลสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างฉับพลัน เพื่อช่วยประคองเส้นชีพจรที่กำลังจะขาดสะบั้น "เจ้ามันบ้า" นางกระซิบ "ถ้าเจ้าตายไปก่อนที่จะได้แก้แค้น ข้าจะถือว่าเสียเวลาที่อุตส่าห์มาแอบดูเจ้าฝึกฝน" ไป๋จินเฉินสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง การช่วยเหลือของนางทำให้เขาสามารถทะลวงด่านสุดท้ายได้ง่ายขึ้น เสียง 'เปรี๊ยะ' ดังขึ้นภายในร่างกาย ดั่งแก้วผลึกที่แตกสลายเปิดทางให้กระแสพลังมหาศาลทะลักเข้าสู่จุดตันเถียน พลังระดับก่อกำเนิดขั้นที่สามถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยเคล็ดวิชากระบี่กลืนนภา ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะรวมพลังเพื่อประกาศศักดา เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องเก็บฟืน *ตู้ม!* ประตูไม้แตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยว ร่างของผู้อาวุโสจ้าวปรากฏขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ในมือของเขาถือกระบี่โลหิตที่เปล่งประกายสีแดงฉาน "นังตัวดี! เจ้ามาแอบช่วยมันงั้นหรือมู่หร่านอวี้? เห็นทีวันนี้ข้าคงต้องลบชื่อของคนทั้งคู่ไปพร้อมกับความลับเน่าๆ ของสำนักแห่งนี้เสียแล้ว!" ไป๋จินเฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นประกายคมกริบดุจปลายกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก เขาไม่ได้มองไปที่ผู้อาวุโสจ้าวด้วยความหวาดกลัว แต่เขากลับมองกระบี่ในมือศัตรูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือด "ท่านผู้อาวุโส... ขอบคุณที่มาส่ง" ไป๋จินเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้ขนลุก "เพราะกระบี่เล่มนี้ของท่าน... กำลังจะเป็นเล่มแรกที่จะได้ลิ้มรสความตายของท่านเอง" เขากำหมัดแน่น พลังมหาศาลที่เพิ่งทะลวงผ่านจุดชีพจรปั่นป่วนอยู่ในกาย พร้อมที่จะระเบิดออกมาในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่มันคือการประกาศก้องว่า 'มหาเทพกระบี่' ผู้นี้ได้หวนคืนสู่ยุทธภพอย่างเต็มตัวแล้ว ต้นไม้ริมระเบียงขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับไป๋จินเฉินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ