เสียงกระซิบจากระบบปริศนา

"หากคิดจะใช้ตั๋วทุนชั้นสามเพื่อก้าวเข้ามาเหยียบหอประชุมอัคคีสวรรค์แห่งนี้ ทางเดินของคุณคงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างแน่นอนหรอกนะ อาร์เธอร์" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและคมกริบดั่งใบมีดเคลือบน้ำแข็งดังขึ้น ขัดจังหวะการจัดระเบียบเอกสารรายงานตัวของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดยูนิฟอร์มสีเทาเรียบง่าย อาร์เธอร์เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาสนตาสีรัตติกาลของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นหรือขุ่นเคืองแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่สะท้อนภาพของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงสลวย เปลวอัคคีจางๆ ที่เต้นระบำอยู่รอบปลายนิ้วเรียวของเธอบ่งบอกถึงระดับพลังที่เหนือกว่ามาตรฐานของเด็กปีหนึ่งทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด เซเลนา วาเลนไทน์ บุตรสาวคนโตแห่งตระกูลดยุกอัคคีเพลิง อัจฉริยะอันดับหนึ่งที่ถูกจับตามองมากที่สุดในรอบทศวรรษ ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาที่ประเมินค่าราวกับอาร์เธอร์เป็นเพียงเศษฝุ่นผงบนพรมกำมะหยี่ราคาแพง "ถ้าทางเดินจะไม่มีกลีบกุหลาบ ผมก็แค่ต้องเตรียมรองเท้าที่หนาพอจะเหยียบย่ำเศษหนามพวกนั้นให้แหลกคากลุ่มก้อนดิน ขอบคุณสำหรับคำเตือนอันหวังดี... เอ่อ หรือควรเรียกว่าคำทักทายจากคุณหนูรองเลน่ากันล่ะครับ" อาร์เธอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพอเหมาะพอดี ความนิ่งและท่าทีไม่สะท้านสะเทือนของชายหนุ่มทำให้คิ้วเรียวสวยของเซเลนากระตุกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเพลิงหรี่แคบลง ความหงุดหงิดระคนแปลกใจฉายวาบผ่านนัยน์ตาคู่สวย ปรกติแล้วเด็กทุนจากเขตนอกเหล่านี้มักจะก้มหน้าหลบสายตาตัวแทนตระกูลใหญ่ด้วยความหวาดกลัว แต่นักเรียนทุนผมสีเงินคนนี้กลับจ้องมองเธอกลับด้วยแววตาที่วิเคราะห์เจาะลึกราวกับกำลังอ่านตำราพิชัยยุทธ "ปากกล้าดีนี่... หวังว่าตอนที่บททดสอบภาคปฏิบัติเริ่มต้นขึ้นในสนามประลองเวท ความสามารถของเธอจะพูดได้เข้ากับความมั่นใจเมื่อครู่นะ" เซเลนาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สะบัดหน้าหนีพร้อมกับเส้นผมสีเพลิงที่พลิ้วไหวตามแรงลมเวทมนตร์รอบตัว ก่อนจะเดินนำกลุ่มผู้ติดตามมุ่งตรงไปยังที่นั่งแถวหน้าสุดซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับชนชั้นสูงโดยเฉพาะ อาร์เธอร์มองตามแผ่นหลังที่เชิดตรงด้วยความหยิ่งทะนงนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความเย่อหยิ่งของเซเลนาคือแรงกดดันมหาศาลจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ต้องการให้เธอเป็นที่หนึ่งอย่างไร้ข้อกังขาในทุกๆ ด้าน การที่เธอแสดงความไม่พอใจใส่เขาซึ่งเป็นนักเรียนทุน ไร้ซึ่งเส้นสายและอำนาจหนุนหลัง จึงเป็นเพียงการระบายความอึดอัดที่มีต่อระบบโครงสร้างอันบิดเบี้ยวของสถาบันมหาเวทแห่งนี้เท่านั้น วิทยาลัยมหาเวทแอสเทรีย ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนอ่อนแอ มันคือสนามประลองของเหล่าผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์และผู้ครอบครองพรสวรรค์ที่ถูกคัดสรรจากทั่วราชอาณาจักร สำหรับอาร์เธอร์แล้ว การเข้ามาศึกษาต่อที่นี่ไม่ใช่เพื่อการแสวงหาชื่อเสียงหรือเกียรติยศ แต่เป็นเพราะเขาต้องการค้นหาเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับการหายตัวไปของบิดา และบันทึกเวทมนตร์โบราณที่สูญหาย ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินไปหาที่นั่งแถวหลังสุด เสียงทุ้มต่ำราวกับกังสดาลโบราณก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขการเปิดใช้งานสมบูรณ์...] [ระบบคลังแสงสวรรค์ (Heavenly Arsenal System) ทำการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว 100%] อาร์เธอร์ชะงักฝีเท้าลงทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หอประชุมอันโอ่อ่า นักเรียนหลายร้อยคนกำลังจอแจพูดคุยกันถึงพิธีปฐมนิเทศ ไม่มีใครสักคนที่ได้ยินเสียงนั้น มีเพียงเขาคนเดียวที่รับรู้ถึงคลื่นพลังงานประหลาดที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วเส้นประสาท [วิเคราะห์สถานะปัจจุบันของโฮสต์...] [ชื่อ: อาร์เธอร์ เวลส์ / อาชีพ: นักเวทฝึกหัด (ระดับพลัง: ขั้นต้น ระดับ 1) / ความเข้ากันได้กับคลังแสง: 99.9%] [ภารกิจแรกเริ่ม (Starter Mission) ถูกปลดล็อก:] [รายละเอียด: เอาชนะการทดสอบวัดระดับพลังเวทของสถาบันด้วยผลงานที่ติด 1 ใน 10 อันดับแรก โดยห้ามใช้เวทมนตร์ธาตุพื้นฐานตามตำราปกติ] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกช่องคลังแสงระดับต่ำ (สุ่มอาวุธเวทมนตร์ระดับตำนาน 1 ชิ้น) และแต้มประสบการณ์ 500 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: พลังเวทในร่างกายจะถูกผนึกถาวรเป็นเวลา 1 ปี] ดวงตาสีรัตติกาลของอาร์เธอร์หรี่ลงเล็กน้อย สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ระบบปริศนาที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเงื่อนไขที่บีบคั้นให้เขาต้องโดดเด่นท่ามกลางเหล่าอัจฉริยะตระกูลใหญ่ นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน การห้ามใช้เวทมนตร์ธาตุพื้นฐานหมายความว่าเขาต้องพึ่งพากลยุทธ์ รูปแบบกระบวนท่า หรือสิ่งอื่นใดทดแทนในการทดสอบวัดระดับที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า บนเวทีใหญ่ เบื้องหน้าคณาจารย์และผู้อำนวยการสถาบันผู้ทรงเกียรติ อุปกรณ์คริสตัลวัดพลังเวทขนาดมหึมาเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าครามออกมาเป็นสัญญาณเตือนว่าพิธีการกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เซเลนาที่นั่งอยู่แถวหน้าหันกลับมามองทางอาร์เธอร์แวบหนึ่ง มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยราวกับจะท้าทายกลายๆ ว่าเธอรอคอยที่จะเห็นเขาพังไม่เป็นท่าบนเวทีนั้น อาร์เธอร์สูดลมหายใจเข้าลึก ฃซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉย ในเมื่อโชคชะตาและระบบปริศนาได้โยนกระดานหมากนี้มาให้เขาเป็นผู้เล่นแล้ว เขาก็พร้อมที่จะเดินหมากตานี้ให้โลกเวทมนตร์ต้องสั่นสะเทือน แต่ทว่า... ในจังหวะที่หน้าต่างโปร่งใสสีทองของระบบแสดงผลบรรทัดสุดท้ายขึ้นมา ข้อมูลบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในรหัสลับของคลังแสงสวรรค์กลับทำให้ลมหายใจของอาร์เธอร์สะดุดกึกทันที [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยการใช้งาน "คลังแสงสวรรค์" ครั้งล่าสุดเมื่อ 300 ปีก่อน... และเจ้าของคนก่อนหน้าคือบุคคลที่ถูกบันทึกว่าเป็น "ทรราชย์แห่งห้วงมิติ" ผู้ทำลายล้างหอสมุดมหาเวทจนพินาศ...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ!