การพบกันที่ไม่น่าประทับใจ

"ถอยไป ถ้าไม่อยากให้เส้นผมของเจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจบปีการศึกษา!" เสียงตวาดกร้าวที่แฝงไปด้วยกระแสพลังเวทธาตุไฟอันรุนแรงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของลานฝึกซ้อมลับหลังหอสมุดมหาเวท กลิ่นโอโซนผสมกับไอความร้อนจัดทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว อาร์เธอร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวผ่านแนวพุ่มไม้หนาทึบ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้า เซเลนาในชุดเครื่องแบบนักเรียนปีสองที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน ผมสีบลอนด์ทองที่มักจะถูกมัดไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงเล็กน้อย มือเรียวบางของเธอกำไม้กายสิทธิ์ทำจากไม้อีโบนีแน่น ปลายไม้ชี้ตรงมายังทิศทางที่เขาซ่อนตัวอยู่ แสงสีส้มแดงเต้นเร่าบนปลายนิ้วบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่มั่นคงของเจ้าของพลัง อาร์เธอร์ค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวอย่างเป็นจังหวะที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ใจ เขามองผ่านแว่นตาไร้กรอบ ประเมินค่าพลังเวทที่ไหลวนรอบตัวหญิงสาวตรงหน้า ระบบคลังแสงสวรรค์ที่เงียบงันมาตลอดทางเริ่มสั่นเตือนเบาๆ ในมโนภาพ [วิเคราะห์เป้าหมาย: เซเลนา ดราโกเนส / ระดับพลัง: เวทมนตร์ชั้นสูงขั้นต้น / สภาวะปัจจุบัน: สูญเสียการควบคุมพลังเวทเนื่องจากแรงกดดันสะสม] "ผมแค่ผ่านมาทางนี้ และไม่คิดว่าลานฝึกที่ถูกสั่งปิดไปตั้งแต่ยุคอาณาจักรล่มสลาย จะยังมีผู้ใช้งานที่จริงจังขนาดนี้" อาร์เธอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความนุ่มนวลและหนักแน่นแบบสุภาพบุรุษ "เจ้า... เจ้าเป็นใคร? นักเรียนทุนหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าเมื่อวานน่ะหรือ? ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในเขตหวงห้าม!" เซเลนาขยับข้อมือ ปลายไม้กายสิทธิ์วาดเป็นวงกลม ลูกไฟขนาดเล็กสามลูกก่อตัวขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว "ชื่อของผมอาจไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นครับ" อาร์เธอร์ไม่ได้หลบตา เขาสังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดพรายบนขมับของเธอ "การฝืนใช้วิธี 'เร่งอณูธาตุ' แบบนั้น ในขณะที่วงจรเวทของคนยังไม่สมดุล... ร่างกายคุณจะถูกแผดเผาจากภายใน ก่อนที่ศัตรูจะทันได้ขยับตัวเสียอีก" เซเลนาชะงัก คำพูดของเขาแทงใจดำอย่างจัง เธอพยายามปกปิดความบกพร่องเรื่องการควบคุมพลังเวทที่ตระกูลดราโกเนสไม่เคยยอมรับมาโดยตลอด "หุบปาก! เจ้าไม่มีวันเข้าใจความคาดหวังของคนในตระกูล... เจ้าเป็นแค่เศษเสี้ยวที่ระบบคัดเลือกเข้ามา จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความสมบูรณ์แบบ!" ทันใดนั้น พลังเวทธาตุไฟที่เสียการควบคุมก็ระเบิดออก ลูกไฟที่เคยลอยนิ่งกลับหมุนคว้างด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิว เซเลนาหน้าซีดเผือด เธอควบคุมมันไม่อยู่ พลังที่เธอพยายามอัดฉีดเข้าไปกลับย้อนกลับมาหาตัวเองราวกับงูพิษที่เตรียมฉกเจ้าของ อาร์เธอร์ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ แต่เขาสัมผัสได้ถึง 'ร่องรอย' บางอย่างที่ระบบคลังแสงสวรรค์นำทาง เขาพุ่งตัวเข้าไปในระยะประชิด มือขวาคว้าเข้าที่ข้อมือของเซเลนา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกดลงบนจุดชีพจรเวทที่ต้นแขนของเธออย่างแม่นยำ "หยุดการไหลของเวทที่จุดนั้น... หายใจเข้าช้าๆ ผสานมันเข้ากับกระแสลมรอบตัว ไม่ใช่การต้านทาน แต่มันคือการโอบอุ้ม" เสียงของเขาดังก้องข้างหูของเธออย่างสงบ หญิงสาวตัวแข็งทื่อ พลังที่กำลังคลุ้มคลั่งถูกสกัดกั้นด้วยเทคนิคประหลาดที่เธอไม่เคยเรียนรู้จากตำราเล่มไหน เซเลนารู้สึกถึงความเย็นวาบที่ถ่ายทอดผ่านสัมผัสของอาร์เธอร์เข้ามาแทนที่ความร้อนระอุ ความโกลาหลในจิตใจมลายหายไปราวกับคลื่นที่กระทบหาดทราย เมื่อสถานการณ์สงบลง เซเลนาหอบหายใจถี่ เธอถอยห่างออกมาสองก้าว ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความอับอายที่ถูกนักเรียนทุนคนนี้เห็นในมุมที่อ่อนแอที่สุด "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร? เทคนิคการสกัดจุดเวทนั่น... มันสูญหายไปเป็นร้อยปีแล้วไม่ใช่หรือ?" เธอถามเสียงสั่น อาร์เธอร์จัดเสื้อคลุมให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาสบตากับเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ความรู้มักหลบซ่อนอยู่ในที่ที่ผู้คนละเลยครับ เช่นเดียวกับที่ผมพบ... สิ่งที่ผมไม่ควรพบ" ทันใดนั้น ระบบในหัวของอาร์เธอร์ก็ส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานขึ้นมาอย่างรุนแรงจนเขานิ่งชะงัก ใบหน้าสุขุมเริ่มเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด [คำเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบร่องรอยการใช้งาน "คลังแสงสวรรค์" ในรัศมี 10 เมตร... พลังเวทต้องห้ามกำลังตื่นขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกท่าน!] พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องของหินที่ถูกบดขยี้ดังขึ้นจากเบื้องล่าง อาร์เธอร์คว้าแขนเซเลนาไว้อีกครั้งด้วยสัญชาตญาณ ก่อนที่ผืนดินตรงจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่จะเปิดออก เผยให้เห็นหีบสมบัติโบราณที่สลักลวดลายอักขระเวทสีดำสนิท ซึ่งสอดคล้องกับตำนาน 'ทรราชย์แห่งห้วงมิติ' อย่างประหลาด เซเลนาเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนหีบนั้น "นั่นมัน... สัญลักษณ์ของผู้ทำลายล้างที่บันทึกไว้ในหอสมุดมหาเวท! เจ้าเป็นใครกันแน่ อาร์เธอร์... และเจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับหายนะครั้งนี้!" หีบนั้นค่อยๆ แง้มออก ปล่อยไอกระไอแห่งความตายและความมืดมิดที่ทำเอาอากาศรอบข้างแข็งตัว อาร์เธอร์มองเห็นเงาร่างลางๆ ของคนคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากหีบนั้น... เป็นร่างที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับกำลังมองดูเงาสะท้อนของตนเองในอนาคตที่บิดเบี้ยว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเรามาค้นพบความลับเบื้องหลังอาร์เธอร์และระบบไปพร้อมกันในตอนหน้าครับ