เกมไล่ล่ากลางสายฝน

เสียงคำรามของฟ้าผ่าสะท้านผืนป่าดิบชื้นด้านหลังคฤหาสน์ ไม่น่ากลัวเท่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งและโคลนตมเบื้องหลัง มินตราหอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ร่างกายเปียกปอนไปด้วยหยาดฝนที่โหมกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าจะรั่ว ความหนาทึบของแมกไม้ในยามค่ำคืนที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์ทำให้เส้นทางเบื้องหน้ามืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นทาง แต่เธอก็ไม่กล้าหยุดฝีเท้า แม้แต่จะหันกลับไปมองเบื้องหลัง เพราะเธอรู้ดีว่าสัตว์ร้ายที่เธอกำลังหลบหนีนั้น... ดุร้ายและอันตรายยิ่งกว่าความมืดมิดเบื้องหน้าเสียอีก "คิดจะหนีไปให้พ้นจากเงื้อมมือฉัน... ฝันไปเถอะ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจที่เอ่ยลอดไรฟันแข่งกับเสียงสายฝนดังแววมาไม่ไกล น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวน แต่ในขณะเดียวกันก็เจือความกระหายหิวที่น่ากลัว นายหัวครามกำลังไล่ล่าเธอ... ไล่ล่าราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุมในกรงขังธรรมชาติ มินตราบดกรามแน่น ขาเรียวภายใต้กางเกงยีนส์ที่เปียกชุ่มก้าววิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต แม้ข้อเท้าจะเริ่มปวดแปลบจากการสะดุดรากไม้เมื่อครู่ ความเหน็บหนาวแทรกซึมเข้าสู่กระดูก แต่ความร้อนรุ่มจากความหวาดกลัวและแรงปรารถนาที่เขาทิ้งร่องรอยไว้บนเรือนร่างก่อนหน้าที่เธอจะตัดสินใจหนี กลับพลุ่งพล่านอยู่ในอกจนลมหายใจติดขัด เขารู้ทันทุกย่างก้าว รู้แม้กระทั่งว่าเธอซ่อนตัวอยู่ที่ไหน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้อำนาจของเขาครอบงำเธอจนแทบหายใจไม่ออก *พรึบ!* กิ่งไม้หนาทึบถูกแหวกออกอย่างแรง พร้อมๆ กับที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนพุ่งเข้าประชิดตัวเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็วดั่งเสือดาว มินตราถูกกระชากแขนเรียวเข้าหาแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไอร้อนระอุ แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ร่างบางกระแทกเข้ากับลำต้นไม้ใหญ่โดยมีร่างหนาของนายหัวครามกักขังเธอไว้ตรงกลางระหว่างต้นไม้กับอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก "ปล่อยฉันนะ! คนบ้า!" มินตราตวาดเสียงสั่นเครือ พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกเปลือยเปล่าที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนของเขาออก แต่แรงของเธอกลับเปรียบเสมือนใบไม้ที่ปลิวปะทะหน้าผา นายหัวครามไม่ตอบ เขาก้มลงมองเหยื่อตัวน้อยที่กำลังดิ้นรน ใบหน้าคมเข้มมีหยดน้ำฝนเกาะพราวตามไรผมและแนวสันกรามหยักลึก แววตาของอัลฟ่าหนุ่มในความมืดสาดประกายวาวโรจน์ดุจสัตว์ป่าที่พบเหยื่ออันโอชะ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะปนกับกลิ่นอายฝนและกลิ่นกายเฉพาะตัวที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีแผ่ซ่านอยู่รอบตัว "หนีเก่งนี่... กล้าดียังไงถึงขโมยหัวใจแล้วคิดจะหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว หื้ม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปากทำให้หัวใจของมินตรารัวกระหน่ำยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตาคมกริบของเขาไล่ต่ำลงสำรวจเรือนร่างที่เปียกปอนจนเสื้อผ้าแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนภายใต้ความมืด "ฉันไม่ใช่เชลยของคุณ... ปล่อยฉันกลับไปซะ!" เธอยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรี เชิดหน้าขึ้นสู้ทั้งที่เสียงสั่น "ไม่ใช่เชลยงั้นเหรอ?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเลื่อนขึ้นบีบปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้แหงนเงยรับสัมผัสจากเขา "จำไม่ได้แล้วหรือไงว่าเธอเอาอะไรมาแลกกับอิสรภาพของพี่ชายเธอ... บนเตียงนั่น เธอกรีดร้องเรียกชื่อใคร มินตรา?" คำพูดดิบเถื่อนและสายตาที่แทบจะกลืนกินเธอนั้น ทำให้ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ หยาดน้ำฝนที่ไหลรินลงมาจากเส้นผมผสมปนเปไปกับหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดอันมืดมนระหว่างคนทั้งคู่กลับทวีความรุนแรงขึ้นท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ครามไม่รอให้เธอได้แก้ตัวริมฝีปากหยักร้อนก็บดขยี้ลงมาบนเรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโกรธปะปนกับความโหยหา มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปขยุ่มกลุ่มผมยาวสลวยที่เปียกชุ่ม บังคับองคาพยพให้เธอต้องเผยริมฝีปากรับรสจูบอันดุเดือดที่ดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย มินตราครางประท้วงในลำคอ แรงขัดขืนค่อยๆ อ่อนระโหยโรยแรงลงทีละน้อยเมื่อความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาทดความหนาวเหน็บของสายฝน รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและป่าเถื่อนทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้นดินโคลน ดีที่วงแขนแข็งแกร่งของนายหัวครามโอบกระชับเอวเธอไว้แน่น ราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้เป็นส่วนหนึ่งของเขา ท่ามกลางป่าทึบที่มืดมิดและสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เกมไล่ล่าที่เคยดุเดือดกลับแปรเปลี่ยนเป็นเกมแห่งการครอบครองที่ร้อนแรงจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววจำนนโดยสมบูรณ์ ครามโน้มใบหน้ากระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำ น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นและเด็ดขาดจนเธอต้องขนลุกซู่ "คราวนี้ ต่อให้เธอวิ่งหนีสุดขอบโลก... ฉันก็จะตามลากตัวเธอกลับมาลงโทษบนเตียงเดิมของฉันอีก... มินตรา" ทว่า ในวินาทีที่มินตรากำลังจะอ้าปากตอบโต้ด้วยความอัดอั้นตันใจนั้นเอง เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งที่หนักแน่นและผิดจังหวะ ก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงสายฝนจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลัง นายหัวครามชะงักกึก ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความระแวดระวัง เขาดึงร่างของมินตราให้มาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างทันที พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปหยิบอาวุธประจำตัวที่พกติดเอวไว้อย่างรวดเร็ว เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวออกมาจากม่านหมอกสีขาวของสายฝน... บุคคลปริศนาที่ไม่อาจคาดคิดว่ากล้าบุกรุกเข้ามาถึงใจกลางอาณาเขตส่วนตัวในยามวิกาลเช่นนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ