แผนการหลบหนีรอบสอง

เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ใต้ถุนเรือนพักคนงานเก่าหลังเกาะ คือสัญญาณเตือนภัยที่มินตราบดบังความตื่นกลัวไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบความมืดมิดของยามวิกาล แสงจันทร์สีนวลสาดส่องกระทบผิวน้ำทะเลที่ซัดสาดเข้ากับแนวโขดหิน ดั่งเสียงหัวใจของเธอที่กำลังเต้นรัวระทึกด้วยความหวังและหยาดเหงื่อแห่งความกดดัน "มั่นใจนะลุงชิต ว่าเรือหางยาวลำนั้นใช้น้ำมันเต็มถัง และไม่มีใครเฝ้าเวรยามตรงจุดอับสายตา" เสียงกระซิบของมินตราแหบพร่าแต่เฉียบขาด เธอหันไปมองชายชราผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวในไร่รังนกแห่งนี้มานานนับทศวรรษ ลุงชิตพยักหน้ารับ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยฉายแววเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "มั่นใจครับคุณมิน ผมเช็คเรียบร้อยแล้ว คืนนี้พวกไอ้พลมันตั้งวงดื่มเหล้ากันที่หลังโรงงาน คงหลับเป็นตายไม่ต่ำกว่าตีสาม... แต่คุณมินครับ ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูท่านนายหัว... เราตายกันหมดแน่" มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความทรงจำอันเร่าร้อนและป่าเถื่อนของนายหัวครามยังคงฝังแน่นอยู่ในทุกอณูผิว ร่างกายของเธอยังจำสัมผัสดิบเถื่อน รสจูบที่แสนเอาแต่ใจ และคำขู่กรรโชกที่เขาเคยประกาศกร้าวไว้ได้เป็นอย่างดี *'เธอไม่มีวันหนีฉันพ้น... มินตรา'* แต่เธอยอมจำนนในกรงขังแห่งนี้ไม่ได้ ศักดิ์ศรีและอิสรภาพของเธอมีค่าเกินกว่าจะเอามาทิ้งไว้ให้ผู้ชายเถื่อน ๆ คนนี้ย่ำยีเล่นตามอำเภอใจ ปมหนี้สินของภาคภูมิพี่ชายตัวแสบ ทำให้เธอกลายเป็นเครื่องมือระบายความใคร่และเชลยสวาทที่เขาตีตราจองไว้ด้วยพันธะแห่งเซ็กส์อันเร่าร้อน ทว่าคืนนี้... เธอจะฉีกสัญญาทาสฉบับนั้นทิ้งเสีย "ฉันไม่สนหอะไรทั้งนั้น ลุงชิต รีบไปกันเถอะ ก่อนที่ฟ้าจะสาง" ฝ่าเท้าเรียว้าวุ่นก้าวเดินไปตามทางดินแดงมุ่งสู่ชายหาดลับหลังเกาะ ลมทะเลพัดตีปะทะร่างจนเส้นผมยาวสยายปลิวไสว หัวใจของมินตราบีบตัวแน่นด้วยความตื่นเต้น ทุกย่างก้าวคือเดิมพันระหว่างอิสรภาพกับความตาย หากรอดเธอก็จะเป็นไท แต่หากพลาด... บทลงโทษจากราชสีห์แห่งเกาะรังนกคงไม่พ้นความเร่าร้อนที่แสนทรมานจนเธอแทบขาดใจ ในขณะเดียวกัน ที่เรือนพักใหญ่ของนายหัวคราม แสงไฟนีออนสีส้มสลัวสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของครามาวินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ในมือหนากำแก้ววิสกี้ชั้นดี แกว่งของเหลวสีอำพันไปมาอย่างใจเย็น แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้ความง่วงงุน ราวกับเขาล่วงรู้สัญชาตญาณการดิ้นรนของลูกนกน้อยในกรงทองตัวนี้มาโดยตลอด "ปล่อยให้บินไปสิ... แล้วฉันจะคอยดูว่าปีกแค่นั้น จะบินหนีพ้นเงื้อมมือฉันได้สักกี่น้ำ" มุมปากหนากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสนุกสนานของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู เขารู้ทุกความเคลื่อนไหว รู้แม้กระทั่งลุงชิตคนงานเก่าแก่แอบลักลอบส่งสัญญาณให้เธอ เพราะทุกก้าวบนเกาะแห่งนี้ อยู่ภายใต้สายตาของเขาเสมอ ตัดกลับมาที่ชายหาด มินตราและลุงชิตย่องมาถึงโขดหินใหญ่ เรือหางยาวลำเล็กจอดเทียบท่าอยู่ไม่ไกล น้ำทะเลซัดสาดเอื่อย ๆ ลุงชิตรีบกวักมือเรียกเธอให้ลงเรือ ทว่าในจังหวะที่มินตรากำลังจะก้าวเท้าลงไปสัมผัสผืนน้ำเพื่อขึ้นเรือแห่งความหวัง... *พรึบ!* แสงไฟสปอตไลท์ขนาดใหญ่หลายดวงถูกเปิดขึ้นพร้อมกันจากยอดหน้าผา ส่องสว่างจ้าทั่วทั้งหาดทรายขาวโพลนจนสว่างราวกับเวลากลางวัน เสียงเครื่องยนต์เรือยอร์ชและเรือตรวจการณ์ของลูกน้องนายหัวครามหลายลำแล่นเข้ามาปิดล้อมทางออกทะเลไว้อย่างแน่นหนاในพริบตา มินตราสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลุงชิตทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "หนีไม่พ้นหรอกครับคุณมินตรา..." เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงสง่าของครามาวินก้าวเดินออกมาจากเงาไม้อย่างเยือกเย็น สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามและรอยสักดุดัน แววตาคมปลาบจับจ้องมาที่เธอราวกับเสือดาวกำลังมองเหยื่อตัวน้อยที่หมดทางหนี มินตราหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความโกรธและสิ้นหวัง เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามซ่อนความกลัว "นายหัว..." ครามาวินสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ๆ กลิ่นกายอายบุรุษผสมกลิ่นอายทะเลและน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกเธอจนหายใจไม่ออก เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "เก่งมากนี่..." เสียงกระซิบของเขาชิดริมใบหู เยียบเย็นจนขนลุกซู่ "กล้าถึงขนาดร่วมมือกับคนงานเก่าหักหลังฉัน... สงสัยว่าบทลงโทษครั้งก่อนบนเตียง มันยังทำให้เธอจำความเจ็บแสบได้ไม่ดีพอสินะ มินตรา" ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง มินตราพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิดแต่ก็ไร้ผล แววตาของเขาในยามนี้ทั้งดุดัน คลั่งไคล้ และเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่!" เธอกรีดร้องใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ครามาวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและน่ากลัว เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ถูกกระตุ้นจนปะทุ "สิทธิ์เหรอ? หึ... บนเกาะนี้ ร่างกายและลมหายใจของเธอเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว... และคืนนี้ ฉันจะทบต้นทบดอกความพยศของเธอให้สาส姆บนเตียง จนกว่าเธอจะไม่มีแรงแม้แต่จะคิดเรื่องหนีอีกต่อไป!" ก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยคำใดโต้แย้ง ริมฝีปากร้อนผ่าวของนายหัวเถื่อนก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปรานี กลืนกินเสียงกรีดร้องและหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ลงคอ พร้อมกับอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่กำลังจะลุกเป็นไฟด้วยเกมรักอันดุเดือดที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ