ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแสบ

เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบลงบนผิวเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงคับแคบที่ส่งกลิ่นอับชื้นของดินโคลนและฟางแห้ง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มด้านขวา รสชาติคาวเลือดฝาดๆ เอ่อล้นขึ้นมาตรงปลายลิ้นกระตุ้นสติที่เลือนรางให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว หลินชิงหว่านสะบัดหน้าตามแรงตومات ปลายประสาทรับความรู้สึกทำงานทันที ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนแสงเบิกกว้างขึ้น ความทรงจำอันกระจัดกระจายหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างบ้าคลั่ง ศตวรรษที่ 21 เธอยังคงสวมชุดกราฟิกขาวสะอาดอยู่ในห้องพักแพทย์เวร กำลังศึกษาเคสผ่าตัดหัวใจที่ซับซ้อนที่สุดในรอบปี แต่ชั่วพริบตาเดียว กลีบสมองกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับของชนบทจีนยุคทศวรรษที่ 70 ร่างกายผอมแห้งแรงน้อยที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นดินนี่คือ 'หลินชิงหว่าน' สะใภ้รองตระกูลลู่ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจสันหลังยาว เอาแต่ใจ และสร้างความอับอายให้สามีทหารหนุ่มจนคนนินทาทั้งหมู่บ้าน! "นังตัวดี! แกยังกล้าทำหน้าตายด้านใส่ฉันอีกหรือ!" เสียงแหลมสูงบาดหูของเฝิงซื่อ แม่สามีร่างท้วมผู้มีดวงตาเรียวรีดั่งเมล็ดแตงโมดังขึ้นอีกระลอก หล่อนกำลังเท้าสะเอว ใช้มือข้างหนึ่งชี้หน้าด่าทอพ่นน้ำลายฝอยๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "สามีแกส่งเงินเดือนทหารมาให้ตระกูลเราตั้งเท่าไหร่ แต่แกกลับแอบเอาไปซื้อแป้งขาวกับน้ำตาลแดงกินคนเดียวจนหมดกระสอบ! แกเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะหลินชิงหว่าน! บ้านเราไม่ใช่สถานสงเคราะห์คนขี้เกียจ ถ้าวันนี้แกยังทำงานในแปลงนาไม่เสร็จตามโควตา อย่าหวังว่าจะได้ซุกหัวนอนที่นี่!" รอบตัวมีเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบของเหล่าเครือญาติที่มารุมล้อมดูความสนุกสนาน บ้างก็ส่ายหน้าเวทนา บ้างก็ส่งเสียงสมน้ำหน้า โดยเฉพาะ 'หลินเฟิ่ง' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่จงใจยุยงอยู่ข้างหลัง หล่อนแสร้งทำเป็นบีบน้ำตาแล้วเอ่ยเสียงหวานเลี่ยน "คุณป้าอย่าเพิ่งโมโหเลยค่ะ... พี่สะใภ้อาจจะแค่นึกถึงบ้านเดิมจนเผลอตัวไปก็ได้ ใครใช้ให้บ้านเดิมของพี่เขาสอนมาแบบนั้นเล่าคะ" หลินชิงหว่านใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มที่ชาหนึบ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว ช่างเป็นครอบครัวสามีที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรักเสียจริง! ในอดีต หลินชิงหว่านเจ้าของร่างเดิมคงจะร้องไห้งอแง ยอมกราบกรานขอขมา หรือไม่ก็วิ่งหนีเตลิดไปจนเป็นลมกลางทุ่งนาให้คนหัวr้าเยาะเล่น แต่ขอโทษที... ตอนนี้ร่างนี้ถูกครอบครองโดยศัลยแพทย์มือหนึ่งและแพทย์แผนโบราณผู้กุมความลับสมุนไพรล้ำค่าจากศตวรรษที่ 21 เสียแล้ว! ชิงหว่านค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่าสง่างาม แววตาคู่คมกวาดตามองรอบบริเวณอย่างพิจารณา บ้านดินทรุดโทรมจนแทบจะพังมิพังแหล่ โต๊ะไม้เก่าๆ และข้าวของที่แห้งแล้งจนน่าอนาถ แต่ทว่า... สติสัมปชัญญะของเธอกลับสัมผัสได้ถึงกระแสความเย็นวาบที่หน้าอกซ้าย 'ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติส่วนตัว' ที่เธอสะสมเสบียง ยาเวชภัณฑ์ และวัตถุดิบชั้นเลิศไว้ครบครัน ยังคงตามติดวิญญาณทะลุมิติมาด้วย! "มองอะไร นังตัวดี! แกกล้าค้อนขวิดฉันเรอะ!" เฝิงซื่อเห็นลูกสะใภ้ไม่ยอมก้มหัวให้ดังเคยแถมยังจ้องมองด้วยสายตานิ่งสงบไร้ความหวาดกลัว หล่อนก็ยิ่งเดือดดาล เงื้อมมือขึ้นหมายจะตบซ้ำเป็นรอบที่สอง หมับ! เรียวนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวคว้าจับข้อมือของแม่สามีเอาไว้ได้อย่างแม่นยำรากับจับปีกแมลงวัน แรงบีบที่ดูเหมือนจะบอบบางกลับหนักแน่นดั่งคีมเหล็ก ทำให้เฝิงซื่ออุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยอวบอิ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ "โอ๊ย! นังเด็กเปรต ปล่อยนะ! แกกล้าจับมือแม่สามีเรอะ อกตัญญู! ฟ้าผ่าตายแน่!" เฝิงซื่อโวยวายลั่นบ้าน หลินชิงหว่านไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่ยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายเยือกเย็นจนน่ากลัว เธอบีบข้อมืออีกฝ่ายแน่นขึ้นอีกนิดจนแม่สามีหน้าตาเหเก "แม่คะ... พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะ" เสียงหวานใสทว่าทรงพลังก้องกังวานไปทั่วห้อง "เรื่องเงินเดือนทหารของลู่ถิง... ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านนี้มา ฉันเคยได้แตะต้องมันสักหยวนไหมคะ? หรือว่าเงินก้อนนั้นมันถูกยักย้ายถ่ายเทไปให้ 'น้องสาวคนเล็ก' เอาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่เดินอวดโฉมในอำเภอหมดแล้ว?" สิ้นคำพูดนี้ บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงทันที หลินเฟิ่งที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างหลังถึงกับสะดุ้งโหยง หน้าถอดสีขึ้นมาทันทีเพราะโดนจี้จุดดำมืดเข้าอย่างจัง "เหลวไหล! แกกล้าใส่ร้ายน้องสาวแกเรอะ!" เฝิงซื่อแผดเสียงกลบเกลื่อนความพิรุธ "ใส่ร้ายหรือคะ? ฉันพูดความจริงต่างหาก" ชิงหว่านแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองสภาพความเป็นอยู่ของบ้านหลังนี้อย่างเหยียดหยาม "ตระกูลลู่ปฏิบัติกับฉันเหมือนทาสในเรือนเบี้ย ให้ทำงานหนักตากแดดตากลมตั้งแต่ไก่โห่ แต่ข้าวในหม้อมีแต่แกลบกับมันเทศเหี่ยวๆ ถ้าฉันไม่หาทางประทังชีวิตด้วยวิธีของฉันเอง ป่านนี้พวกเราคงนอนตายซากกันหมดบ้านไปนานแล้ว!" "แก... แกมันสะใภ้ตัวแสบ กล้าเถียงฉันเหรอ!" เฝิงซื่อโกรธจนตัวสั่นเทา คว้าไม้กวาดทางมะพร้าวขึ้นมาหมายจะฟาด แต่ชิงหว่านเร็วกว่า หล่อนสะบัดมือปล่อยข้อมือแม่สามีออกอย่างไม่ใยดี พร้อมกับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง พลางยกยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "ถ้าแม่กล้าตีฉันลงมาสักไม้เดียว วันนี้ฉันจะไปฟ้องหัวหน้ากองอำเภอและหน่วยงานคอมมิวนิตี้ ให้มาตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่ายและการส่งเงินของทหารลู่ถิงทันที! มาดูกันซิว่า ระหว่างฉันกับแม่ ใครกันแน่ที่จะต้องอับอายจนเอาปี๊บคลุมหัว!" คำขู่ที่เฉียบคมและทรงพลังนี้ ทำให้เฝิงซื่อชะงักกึก ไม้กวาดในมือค้างเติ่งกลางอากาศ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว กฎระเบียบในยุค 70 เข้มงวดเพียงใดใครๆ ก็รู้ หากทางการเข้ามาตรวจสอบเรื่องการเอาเปรียบเงินทหารและครอบครัวทหาร มีหวังตระกูลลู่คงโดนประจานจนไม่กล้าสู้หน้าใครในหมู่บ้านแน่! ชิงหว่านมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของแม่สามีด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะหันหลังกลับเตรียมเดินเข้าห้องพักโทรมๆ ของตนเองเพื่อจัดการกับบาดแผลและวางแผนชีวิตขั้นต่อไป ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางไกล ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตูพอดี ไหล่กว้างหนาทะมัดทะแมง ใบหน้าคมสันเคร่งขรึมรากับรูปสลัก สันจมูกโด่งเป็นสันและนัยน์ตาดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดภายในห้องด้วยบรรยากาศกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนทุกคนแทบไม่กล้าหายใจ 'ลู่ถิง... สามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และเคร่งขรึมตามบทประพันธ์ กลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนดในเนื้อเรื่องเดิมถึงสามวัน!' หัวใจของหลินชิงหว่านกระตุกวูบไปเล็กน้อย ทว่าสายตาของชายหนุ่มร่างสูงกลับจ้องตรงมาที่รอยแดงช้ำบนพวงแก้มของเธออย่างไม่วางตา ประกายไฟสีดำมืดอันน่าสะพรึงกลัววับวามขึ้นในดวงตาคู่นั้น... ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ! หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของหมอสาวมือหนึ่งในยุค 70 ของเรานะคะ!