ส่งคู่แข่งเข้าคุกดัดสันดาน

"ปัง!" เสียงถีบประตูไม้เก่าจนบานพับแทบหลุดกระเด็นดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความตกตะลึงของคนในโกดังสินค้าเถื่อนหลังวัดร้าง กลิ่นอับชื้นของแป้งสาลีชั้นดีและน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ที่ลักลอบนำเข้าจากชายแดนยังไม่จางหาย เจ้าหน้าที่รัฐในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มพร้อมอาวุธครบมือก็กรูเข้ามาปิดล้อมทุกทางหนีอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ "ห้ามขยับ! ใครขยับยิง!" เสียงตะโกนก้องกังวานของหัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่ความมั่นคงทำให้จ้าวเฉียง คู่แข่งจอมเจ้าเล่ห์ที่พยายามฮุบกิจการค้าขายของหลินชิงหว่านถึงกับหน้าถอดสี สมุดบัญชีในมือร่วงหล่นลงพื้น ฝ่ามือที่เคยชูค้ำฟ้าด้วยความหยิ่งผยองสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าคนที่เดินตามหลังเจ้าหน้าที่เข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มบางเบาคือใคร หลินชิงหว่านกวาดสายตามองสภาพความวุ่นวายภายในโกดังด้วยแววตานิ่งสงบ วันนี้เธอก้าวเข้ามาในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบเรียบร้อย ทว่ารัศมีความเฉลียวฉลาดและความมั่นใจกลับเปล่งประกายจนข่มขวัญคนรอบข้างได้อย่างไม่น่าเชื่อ "จ้าวเฉียง... แปลกใจมากใช่ไหมคะที่เห็นดิฉันมายืนอยู่ตรงนี้?" หลินชิงหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนจิตใจคนฟังจนแทบกระอักเลือด "การค้าขายเขาแข่งกันที่ฝีมือและคุณภาพ แต่วิธีสกปรกอย่างการลักลอบสินค้าหนีภาษีและใส่ร้ายป้ายสีคู่แข่ง... น่าเสียดายนะคะที่กฎหมายยุคเจ็ดศูนย์นี้ศักดิ์สิทธิ์กว่าที่คุณคิด" "นัง... นังสารเลว แกเป็นคนแจ้งเบาะแสเหรอ!" จ้าวเฉียงแผดเสียงด้วยความโกรธแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นชิงชัง เขาพุ่งตัวจะเข้ามาทำร้ายหลินชิงหว่าน แต่ยังไม่ทันก้าวถึงตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศนายร้อยของลู่ถิงก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก สายตาคมกริบดั่งใบมีดที่มองมาทำให้จ้าวเฉียงต้องผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ "เมียผม... คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว" ลู่ถิงเอ่ยเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังและกดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ภรรยาตัวน้อยของเขาฉลาดเป็นกรดและเด็ดเดี่ยวเสมอ ตั้งแต่คืนก่อนที่เธอแอบกระซิบแผนการทั้งหมดให้เขาฟังพร้อมกับหลักฐานบัญชีลับที่คัดลอกมาจากมิติลับของเธอ ลู่ถิงก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องให้ใครปกป้องเลยด้วยซ้ำ มีแต่เขาต่างหากที่ต้องคอยกางปีกปกป้องไม่ให้ใครมารังแกเหยี่ยวสาวตัวนี้ เจ้าหน้าที่กรูเข้าใส่ตัวการใหญ่และลูกน้องทั้งหมด รวบตัวใส่กุญแจมือทีละคนอย่างไม่เยื่อใย เสียงโวยวายและเสียงร้องขอความเมตตาดังระงมไปทั่วโกดัง แต่ไม่มีใครสนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นอีกต่อไป ปฏิบัติการกวาดล้างขบวนการค้าของเถื่อนครั้งใหญ่ในอำเภอหนานหลี่จึงปิดฉากลงอย่างงดงามด้วยมันสมองและแผนการอันแยบคายของสะใภ้ตระกูลลู่ เมื่อจัดการเรื่องทางกฎหมายเรียบร้อยแล้ว หลินชิงหว่านและลู่ถิงก็เดินทางกลับบ้านในยามบ่าย ทว่าบรรยากาศในบ้านตระกูลลู่กลับไม่ได้เงียบสงบอย่างที่คิด แม่สามีจอมเค็มอย่างเฝิงซื่อที่แอบไปสืบข่าวลือมาครึ่งค่อนวัน ยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาหรี่มองลูกสะใภ้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ระคนหวาดระแวง "นี่! นังชิงหว่าน แกไปทำอีท่าไหนถึงไปยุ่งเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่รัฐและพวกนักธุรกิจใหญ่โตในอำเภอได้ฮึ!" เฝิงซื่อเท้าสะเอวแหวใส่ทันทีที่เห็นหน้า "อย่าบอกนะว่าแกไปสร้างเรื่องจนบ้านเราต้องเดือดร้อนไปด้วย ถ้าตำรวจมาค้นบ้านเราเพราะความสะเพร่าของแก ฉันจะไล่แกออกจากบ้านคนนี้แน่!" หลินชิงหว่านหยุดเดิน เธอปรายตามองแม่สามีที่ชอบตีตนไปก่อนไข้ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน คนประเภทนี้ต่อให้เอาความดีความชอบมาวางกองตรงหน้า ก็ยังมองเห็นแต่ผลประโยชน์และความหวาดกลัวของตัวเองเป็นหลัก "คุณแม่คะ..." หลินชิงหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่น่าฟัง "ที่ดิฉันไปในวันนี้ ไม่เพียงแต่ช่วยกวาดล้างคู่แข่งทางการค้าที่คอยกลั่นแกล้งเราเท่านั้น แต่ยังทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวเราสะอาดบริสุทธิ์ และที่สำคัญ..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความสงสัยกัดกินใจแม่สามีก่อนจะหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุเงินรางวัลนำจับจากทางการออกมาเปิดเผยให้เห็นธนบัตรปึกหนาด้านใน ดวงตาของเฝิงซื่อเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นตัวเลขเงินรางวัลที่มากมายมหาศาลจนทั้งชีวิตแก่เฒ่านี้ยังไม่เคยจับมาก่อน "นี่... นี่มัน..." เฝิงซื่อละล่ำละลัก มือสั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปคว้าธนบัตรปึกนั้น แต่หลินชิงหว่านกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มพิมใจที่ส่งไปให้แม่สามี "เงินนี่... เป็นของดิฉันกับพี่ถิงค่ะ" หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงหวานหยด ยิ่งเห็นหน้าแม่สามีที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็ยิ่งสนุก "ถ้าคุณแม่อยากได้ไว้ใช้จ่าย ก็ต้องลองทบทวนดูนะคะว่า ที่ผ่านมาเคยทำดีกับลูกสะใภ้คนนี้ไว้มากแค่ไหน..." พูดจบ หลินชิงหว่านก็หมุนตัวเดินเข้าครัวไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้เฝิงซื่อยืนอ้าปากค้างกลางลานบ้านด้วยความเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ขณะที่ลู่ถิงเดินตามภรรยาต้อยๆ พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและเอ็นดูระคนขบขัน ทว่า ในขณะที่หลินชิงหว่านกำลังเตรียมวัตถุดิบทำมื้อเย็นเพื่อฉลองชัยชนะ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศตุ๋นยาจีนสูตรลับเฉพาะจากมิติลับก็ลอยฟุ้งกระจายข้ามรั้วบ้านออกไปจนเพื่อนบ้านต่างสูดปากด้วยความอยากอาหาร จู่ๆ เสียงเคาะประตูกร้าวๆ ที่หน้าบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อลู่ถิงด้วยน้ำร้อนรนของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้! "ลู่ถิง! ชิงหว่าน! ออกมาเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่ค่ายทหารแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอนะคะ!