แผนซ้อนแผน

แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความปรานี เรย์รินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเขียวเข้มในห้องทำงานที่เงียบงัน ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอเบาๆ แต่ทุกสัมผัสกลับหนักหน่วงรากับกำลังประหารชีวิตใครบางคนบนศาลเตี้ยแห่งโลกดิจิทัล ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งของสื่อบันเทิงและแฟชั่นในเวลานี้กำลังสั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหว ภาพร่างดีไซน์ชุดราตรีผ้าไหมปักมือลายดอกโบตั๋นเพลิงถูกเผยแพร่คู่กับเอกสารสิทธิ์การจดแจ้งลิขสิทธิ์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ระบุชื่อเจ้าของผลงานอย่างชัดเจน... "เรย์ริน" ไม่ใช่อคินอย่างที่สังคมเข้าใจมาตลอดหลายเดือน เสียงแจ้งเตือนข้อความและคอมเมนต์ดังระรัวราวกับพายุโหมกระหน่ำ โลกอินเทอร์เน็ตในยามวิกาลกำลังลุกเป็นไฟด้วยเปลวเพลิงแห่งความจริงที่เธอเป็นคนจุดมันขึ้นมาเอง "กล้ามากนะที่เล่นเกมนี้... เรย์ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นที่ประตูห้องทำงาน คิรากรยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยับย่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขาเพิ่งฝ่าการจราจรและแรงกดดันจากสื่อมวลชนมาหานายหญิงของเขาอย่างเร่งรีบ นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจผสมผสานกับความระแวงระวังที่ฉายชัด เรย์รินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอแค่น ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดแย้มยิ้มเยาะหยันอย่างเย็นชา ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นอาวุธเชือดเฉือนความอดทนของชายหนุ่มผู้เคยหยิ่งผยอง "ฉันแค่ทวงของที่ควรจะเป็นของฉันคืนค่ะ คุณคิรากร" เรย์รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด "หรือคุณกลัวว่าภาพลักษณ์นายแบบเบอร์หนึ่งของคุณจะแปดเปื้อนไปด้วย เพราะคุณดันเอาชื่อเสียงไปผูกติดกับโจรปล้นผลงานอย่างอคินล่ะคะ" คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน เขาเดินเข้าประชิดตัวเธอ มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บ แต่เรย์รินกลับไม่มีแม้แต่รอยนิ่วหน้า ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองเขาอย่างท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "เธอรู้ไหมว่าอคินมันกำลังจะทำอะไร มันกำลังจะฟ้องเธอกลับข้อหาหมิ่นประมาท และพวกผู้บริหารช่องแฟชั่นก็กำลังรวมหัวกันกดดันเธออยู่ เธอกำลังเอาไข่ไปกระทบหิน เรย์ริน!" คิรากรเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราดทำให้แววตาของเขาสั่นไหวอย่างน่าเวทนา เรย์รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบรากับสายลมหนาวพัดผ่านกลางฤดูร้อน เธอดึงข้อมือตนเองกลับจากการพันธนาการอย่างง่ายดาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับชายหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำเธอจนจมดิน "หินเหรอคะ? น่าเสียดายนะคะที่หินก้อนนั้น... กำลังจะถูกฉันกร่อนด้วยน้ำหยดเดียวให้มันผุกร่อนจนไม่เหลือชิ้นดี" เรย์รินก้าวเข้าไปใกล้เขา จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ "คุณคิดว่าฉันมีแค่ภาพร่างใบนั้นใบเดียวเหรอคะ คิรากร? คุณประเมินผู้หญิงที่เคยถูกคุณหักหลังต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงถึงขีดสุด ความแค้นในอดีตและความรู้สึกผิดที่เริ่มกัดกินหัวใจของคิรากรกำลังตีรวนกันจนปั่นป่วน เขาอยากจะดึงเธอเข้ามาระบายความอึดอัดนี้ด้วยอ้อมกอด แต่ทิฐิและสถานการณ์รอบตัวกลับล่ามโซ่เขาไว้แน่น ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—มันไม่ใช่เสียงเคาะที่สุภาพเรียบร้อย แต่เป็นเสียงที่จงใจทำลายความเงียบและสร้างความตื่นตระหนก ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รออนุญาต ร่างของเลขาฯ ส่วนตัวของเรย์รินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือถือแท็บเล็ตที่หน้าจอกำลังถ่ายทอดสดรายการข่าวเร่งด่วนรอบดึก "คุณเรย์รินคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ทางอคินไม่ได้แค่ฟ้องกลับธรรมดา แต่เขา... เขาพาพยานปากเอกมาออกรายการสด และพยานคนนั้นกำลังพูดถึงเรื่องที่คุณเคยสูญเสียลูก..." ร่างบางของเรย์รินชะงักกึก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นอกมั่นใจมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปลายมือที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ คิรากรที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติที่รุนแรงนั้นได้อย่างชัดเจน หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า "สูญเสียลูก" — ลูกใคร? ลูกของใครกันที่ถูกนำมาเป็นเครื่องมือในเกมสกปรกนี้? ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงผู้ประกาศข่าวจากหน้าจอแท็บเล็ตก็ดังลอดออกมาทำลายความเงียบงันทั้งหมด ด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเรย์รินดิ่งวูบลงสู่ขุมนรก *"...และนี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญจากอดีตสามีทางนิตินัย... นายคิรากร คมกฤชไพศาล ที่ร่วมมือกับคุณอคินในการซ่อนเร้นทายาทลับคนนี้ครับ!"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความมืดมนและงดงามของบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!