รอยร้าวบนผ้าผืนสวย

“ถ้าคุณคิดว่าการขโมยผลงานของฉันไปสวมชื่อตัวเอง จะทำให้คุณดูสง่างามขึ้นมาได้ล่ะก็... คิดผิดถนัดค่ะ อคิน” เสียงของหญิงสาวไม่ได้ดัง แต่อำนาจในน้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบและเฉียบขาดจนบรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ท่ามกลางงานกาล่าเปิดตัวคอลเลกชัน ‘The Fallen Angel’ ของอคิน ดีไซเนอร์ผู้กำลังโด่งดังที่สุดในแวดวงแฟชั่น แสงไฟสปอร์ตไลท์นับร้อยดวงฉายลงบนรันเวย์ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมราคาแพงระยับ แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืดของงาน สายตาของเธอจับจ้องไปยังชายหนุ่มบนเวทีด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความโกรธแค้น อคินชะงักฝีเท้าขณะกำลังจะเดินออกมาขอบคุณแขกเหรื่อ เขามองมายังจุดที่เรย์รินยืนอยู่ รอยยิ้มจอมปลอมที่เคยฉาบใบหน้าไว้อย่างสมบูรณ์แบบกระตุกไหวไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาหยามหยันที่ซ่อนความหวั่นเกรงเอาไว้มิดชิด “เรย์ริน... ที่นี่ไม่ต้อนรับคนไร้เงาอย่างเธอ” อคินกระซิบผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แต่คนทั้งฮอลล์ต่างสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่มองไม่เห็น “กลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้คนลากเธอออกไป” เรย์รินไม่ขยับ เธอทำเพียงยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นจิบช้าๆ กิริยาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจทำให้ผู้คนที่ยืนอยู่รายรอบต่างพากันถอยห่างเพื่อเปิดทางให้เธอ แสงไฟจากงานส่องกระทบใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบา แต่กลับดูทรงพลังยิ่งกว่านางแบบคนไหนในงานคืนนี้ “ลากออกไปเหรอคะ?” เรย์รินเดินก้าวออกมาจากมุมมืด ฝีเท้าของเธอหนักแน่นและมั่นคง “ดีไซเนอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดอ่อนอย่างคุณ น่าจะรู้นะคะว่า ‘รอยร้าว’ บนผ้าผืนสวยที่เพิ่งเย็บเสร็จน่ะ... ต่อให้ซ่อนไว้ดีแค่ไหน วันหนึ่งมันก็ต้องปริแตกออกมา” เธอกวาดสายตามองชุดบนรันเวย์ ก่อนจะหยุดลงที่ชุดฟินาเล่—ชุดที่อคินอ้างว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของเขา แต่มันคือแบบร่างที่เรย์รินเคยเขียนไว้ในคืนที่เธอยังคงโง่งมรักเขาจนหมดหัวใจ “แก้วนั้น... ฉันไม่ได้เป็นคนออกแบบ แต่นั่นคือความทรงจำที่ฉันถูกคุณทรยศ” ในจังหวะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องโถง ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก็เดินแทรกฝูงชนเข้ามา เขาสวมสูทสีเทาเข้ม ร่างกายกำยำและโครงหน้าอันคมคายราวกับรูปสลักของ ‘คิรากร’ นายแบบเบอร์หนึ่งผู้เป็นหัวหอกสำคัญของคอลเลกชันนี้กำลังก้าวขึ้นมาบนเวที ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองเรย์รินด้วยความสนเท่ห์ ก่อนจะหันไปทางอคินด้วยท่าทีเย็นชา “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับอคิน?” คิรากรเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่อิทธิพลของเขากลับทำให้คนทั้งงานเกรงขาม “งานสำคัญขนาดนี้ อย่าให้เรื่องไร้สาระมาทำให้รันเวย์ของผมต้องมัวหมอง” “คนผู้หญิงคนนี้มารบกวนงานน่ะคิรากร” อคินรีบแก้ต่างพลางส่งสายตาให้การ์ด คิรากรไม่ฟัง เขาเดินลงจากเวทีตรงมาหาเรย์ริน ทว่าในวินาทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบที่ไร้ที่มาก็ครอบงำห้วงคำนึงของเขาอย่างประหลาด นายแบบหนุ่มผู้หยิ่งผยองหยุดชะงัก สัญชาตญาณบางอย่างเตือนว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา ความเศร้าโศกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้นมันช่าง... คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “คุณคือใคร?” คิรากรเอ่ยถาม เสียงที่เคยกระด้างกลับสั่นไหวเล็กน้อย เรย์รินมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้ถูกสาปคนนี้ เธอรู้ดีว่าคิรากรคือ ‘หมาก’ ตัวสำคัญที่สุดในเกมนี้ ชายที่อคินไว้ใจที่สุด... และก็คือคนที่จะทำลายอคินได้พังยับเยินที่สุดเช่นกัน “ฉันคือคนที่จะมาทวงคืนทุกอย่าง... รวมทั้งตัวคุณด้วย” เธอตอบเบาๆ เพียงพอให้ได้ยินกันแค่สองคน คิรากรขมวดคิ้ว เขาตั้งใจจะถามต่อ แต่สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบที่ยืนหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ข้างประตูทางเข้า เด็กคนนั้นสวมเสื้อผ้าสีมิดชิด แต่ดวงตากลมโตและเค้าโครงจมูกที่เห็นเพียงเสี้ยวหน้ากลับเหมือนกับ ‘คิรากร’ ราวกับคัดลอกออกมาจากกระจก นายแบบหนุ่มตัวชาวาบ เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่พุ่งทะลุเข้ามาในอกซ้าย เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือสั่นเทาขณะมองไปที่เด็กคนนั้นอีกครั้ง ในขณะที่เรย์รินขยับยิ้มมุมปาก... เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือยิ้มของเพชฌฆาตที่เตรียมลงดาบ “ดูให้ดีนะคะคิรากร” เรย์รินกระซิบ “สิ่งที่ตาเห็น อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด... และสิ่งที่หูได้ยิน ก็อาจเป็นการหลอกลวงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตคุณ” ก่อนที่คิรากรจะได้ตั้งตัว เขาก็เห็นเรย์รินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือใบเล็ก เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเปื่อยยุ่ยออกมา แล้วยื่นส่งให้เขา มือของเขาเอื้อมไปรับโดยอัตโนมัติ ทันทีที่สัมผัสซองนั้น เขาก็รู้ว่ามันบรรจุผลตรวจบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล และในวินาทีที่เขาเริ่มเปิดซอง สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับคำว่า ‘ผลตรวจดีเอ็นเอ’ ที่ชัดเจนจนน่าสะพรึงกลัว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแค้นที่แสนหวานและขมขื่นของเรย์รินนะคะ!