ลูกค้าคนแรก

"ถ้าจะทำแกงเขียวหวานให้ถึงเครื่องพริกแกงที่ตำเองแบบนี้ แต่ดันลืมใส่กระชายซอยลงไปตอนเคี่ยว... ผลลัพธ์มันก็แค่แกงกะทิสีเขียวธรรมดา ไม่ใช่แกงเขียวหวานตำรับยายหรอกนะแม่คุณ" เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านรินรดาชะงักมือที่กำลังตักแกงใส่ถ้วยเบญจรงค์ เธอหันไปมองคุณตาบุญมีที่นั่งประจันหน้าอยู่กับโต๊ะไม้สักตัวเก่า ดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นจ้องมองหม้อแกงในมือเธอราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปถึงก้นหม้อ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบสั่นไหววูบหนึ่ง เธอสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นเครื่องเทศที่โขลกละเอียดด้วยมือตนเองยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยลดความกดดันในใจได้เลย "รินลืมไปเสียสนิทเลยค่ะ ตาบุญ... ขอบคุณนะคะที่เตือน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางวางกระบวยลง แล้วรีบหยิบกระชายซอยละเอียดใส่ลงไปในหม้อที่ไฟยังรุมอยู่ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องแกงถูกกระตุ้นด้วยความร้อนจนกลายเป็นกลิ่นที่ซับซ้อนและมีมิติยิ่งขึ้น นายเมฆที่ยืนพิงกรอบประตูหลังร้านอยู่นานก้าวเข้ามา มือหนาถือตะกร้าหวายบรรจุยอดมะพร้าวอ่อนที่เพิ่งตัดจากสวนมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ เขาเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ชายชราผู้ขึ้นชื่อเรื่องลิ้นทองคำแห่งหมู่บ้าน "เห็นไหมครับตาบุญ พอเติมกระชายลงไป กลิ่นมันก็เปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย รินเขาแค่ยังตื่นเต้นไปหน่อยเท่านั้นเอง" เมฆพูดพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งสายตาให้รินรดาเป็นเชิงว่า 'ทำใจดีๆ ไว้' รินรดาตักแกงเขียวหวานเนื้อน่องลายที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มลงในถ้วยอย่างเบามือ เธอวางถ้วยนั้นลงตรงหน้าตาบุญ มือของเธออดไม่ได้ที่จะสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นชายชราหยิบช้อนคันเก่าขึ้นมาจุ่มลงในน้ำแกง เขานิ่งไปพักหนึ่ง จังหวะเวลานั้นดูยาวนานราวกับห้วงลมหายใจที่ถูกหยุดไว้ ช้อนถูกยกขึ้นจรดริมฝีปาก รินรดากลั้นหายใจ เมฆขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ทั้งคู่เฝ้ารอผลลัพธ์ของความพยายามที่รินรดาทุ่มเทมาตลอดหลายสัปดาห์ ตาบุญเคี้ยวช้าๆ ดวงตาสีขุ่นหรี่ลง ลมหายใจที่พ่นออกมาทางจมูกดูเหมือนจะครุ่นคิดถึงรสชาติที่ผ่านไปบนลิ้น ไม่มีความเห็นใดๆ หลุดออกมาจากปากของชายชราจนกระทั่งเขาตักคำที่สอง... แล้วตามด้วยคำที่สาม "เครื่องแกงตำมือ... มะพร้าวคั้นเอง... เนื้อตุ๋นจนเข้าเนื้อ" ตาบุญวางช้อนลง เสียงกระทบของโลหะกับเครื่องเบญจรงค์ดังแว่วชัดในความเงียบ "รสชาติที่ฉันไม่ได้สัมผัสมานานเกือบยี่สิบปี ตั้งแต่ยายของแม่จากไป" รินรดารู้สึกเหมือนก้อนแข็งๆ ในลำคอหายไปทันที ความมั่นใจที่เคยเลือนหายไปจากการสูญเสียยายเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ เธอไม่ได้เพียงแค่ทำอาหาร แต่เธอกำลังสืบทอดจิตวิญญาณผ่านรสชาติที่ผูกพันกับผู้คน "มัน... พอจะทานได้ไหมคะตาบุญ?" รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นพร่านิดๆ "ทานได้หรือ?" ตาบุญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "มันเป็นรสชาติที่ทำให้คนแก่คนหนึ่งอยากจะกลับมาที่ร้านนี้ทุกวันต่างหากล่ะ รินรดา... เธอทำได้ดีกว่าที่ฉันคาดหวังไว้เสียอีกนะ" บรรยากาศตึงเครียดภายในร้านผ่อนคลายลงราวกับเวทมนตร์ รินรดาระบายยิ้มออกมาจากใจจริงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่ร้านนี้ เมฆตบไหล่เธอเบาๆ อย่างชื่นชม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่เริ่มจากการเป็นเพื่อนบ้าน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเชื่อใจที่แน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ "เห็นไหมครับ ผมบอกแล้วว่ารินทำได้" เมฆกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่า ก่อนที่ความสุขจะอบอวลไปมากกว่านั้น เสียงกระดิ่งที่ประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างแรงราวกับมีใครบางคนกระชากบานประตูเข้ามา ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มภูมิฐาน ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความกดดันที่ดูไม่เป็นมิตรนัก เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านที่ดูเรียบง่ายก่อนจะมาหยุดที่รินรดา "ขอโทษนะครับ... คุณคือหลานสาวของเจ้าของร้านเดิมใช่ไหม?" ชายผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ้งปมที่ทำให้อากาศในร้านดูหนักอึ้งลงทันที รินรดาพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะ ดิฉันรินรดา มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?" ชายคนนั้นหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ รินรดา "ผมเป็นตัวแทนจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์... ที่ดินแปลงนี้มีผู้เสนอขอซื้อในราคาสูงลิ่ว และสัญญาเช่าเดิมที่ยายคุณทำไว้กำลังจะหมดลงในอีกสามวัน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดานิ่งงัน เมฆขยับตัวก้าวขึ้นมาขวางหน้าเธอไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการปกป้องแผ่ซ่าน แต่ชายในชุดสูทกลับไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบ "เตรียมตัวเก็บข้าวของให้เรียบร้อยนะครับ เพราะต่อให้ทำอาหารอร่อยแค่ไหน... ร้านนี้ก็ไม่มีวันเปิดบริการต่อได้หลังจากสัปดาห์นี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 6 นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ