จุดจบคือจุดเริ่มใหม่

"เซ็นชื่อตรงนี้เสีย... เอเลน่า แล้วไสหัวออกไปจากตระกูลแอนเดอร์สันซะ" กระดาษแผ่นบางที่ร่วงลงมาปะทะกับหลังมือของเอเลน่า ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้เธอนัก น้ำเสียงเยียบเย็นและสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของดยุกโรเบิร์ต ผู้เป็นบิดา สะท้อนความเน่าเฟะของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่กำลังจะล่มสลายได้อย่างชัดเจน เอเลน่า วอน แอนเดอร์สัน เงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากบางเฉียบระบายยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเศร้าสร้อยระคนอยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดักที่เธอขุดรอไว้ ในโลกใบเดิม เธอกรีดร้อง อ้อนวอน และยอมทำทุกอย่างเพื่อยื้อแย่งเศษเสี้ยวความรักจากครอบครัวจอมปลอมนี้ จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายถูกพรากไปอย่างไร้ค่า ทว่า ในชีวิตใหม่นี้... เมื่อสติสัมปชัญญะของมหาเศรษฐีผู้กุมตลาดการเงินในโลกอนาคตย้อนกลับมาอยู่ในร่างของ "นางร้าย" ผู้โง่เขลา เอเลน่ารู้ดีกว่าใครว่า กระดาษแผ่นที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ใบขับไล่ แต่มันคือ "ใบอนุญาตอิสรภาพ" ที่จะทำให้เธอกวาดทุกอย่างในตระกูลนี้ให้เกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่เศษอิฐ "ท่านพ่อใจร้อนเกินไปหน่อยไหมคะ... เอกสารสละสิทธิ์มรดกและการขับไล่ออกจากตระกูล ร่างเสร็จเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก" เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะทกทสะท้าน ทำให้ดยุกโรเบิร์ตและเลดี้เอลิซาเฟต แม่เลี้ยงผู้สร้างภาพลักษณ์แสนดี ชะงักไปชั่วขณะ พวกเขาคาดหวังให้นางเด็กเหลือขอคนนี้ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ใช่มานั่งจิบชาคาโมมายล์ด้วยท่าทางสง่างามรากับเจ้าหญิงในงานเลี้ยงน้ำชาเช่นนี้ "อย่ามาทำเป็นปากดีนะนังตัวดี! แกทำลายชื่อเสียงตระกูล ขโมยสร้อยเพชรของน้องสาว และยังทำตัวไร้ยางอายจนองค์ชายคาลิดทรงรังเกียจ! ทางเราเมตตาแค่ไหนแล้วที่ไม่ส่งแกไปขึ้นศาลหลวง!" เอลิซาเฟตกรีดร้องด้วยความโมโห ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความริษยา เอเลน่าปรายตามองเลดี้ผู้สูงศักดิ์จอมปลอมด้วยหางตา ภายในใจแค่น่นเสียงเย้ยหยัน สร้อยเพชรปลอมๆ ที่ยัดใส่ลิ้นชักเธอน่ะหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี พวกมันคงคิดว่าเธอเป็นคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมซ้ำๆ สินะ "สร้อยเพชรวงนั้น... ฉันเป็นคนซื้อด้วยเงินปันผลจากหุ้นบริษัทเดินเรือที่ฉันแอบกว้านซื้อไว้เองต่างหากค่ะ เลดี้เอลิซาเฟต หรือท่านจะบอกว่า เงินทุกเหรียญในคฤหาสน์หลังนี้ เป็นของท่านจริงๆ?" เอเลน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างระหง จนคนทั้งห้องโถงถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ดวงตาสสีนิลคู่นั้นคมกริบรากับใบมีดที่เคลือบยาพิษ "เหลวไหล! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้น!" ดyุกโรเบิร์ตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "เงินที่พวกท่านคิดว่าฉัน 'ผลาญ' ไปกับงานเลี้ยงน้ำชาอย่างไรล่ะคะ..." เอเลน่าหัวנסเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตลอดสามปีที่ผ่านมา บัญชีลับของตระกูลแอนเดอร์สันที่ท่านมอบให้ฉันดูแล... ฉันไม่ได้ใช้มันเพื่อซื้อชุดหรูหราหรอกค่ะ แต่ฉันเอาไปเทขายชอร์ตหุ้นเหมืองแร่เหล็กของตระกูลแอนเดอร์สันจนเกลี้ยงต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของดยุกโรเบิร์ตก็เปลี่ยนเป็นสีขาวซีดรากับกระดาษ ไร้ซึ่งเลือดหล่อเลี้ยง ดอกเบี้ยมหาศาลและหนี้สินที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมกำลังจะระเบิดขึ้น และคนที่ถือสิทธิ์ในการทวงหนี้ทั้งหมด... ก็คือตัวเธอเอง "แก... แกทำอะไรลงไป!" "ฉันแค่กำลัง 'ทวงคืน' สิ่งที่พวกท่านเคยแย่งไปจากแม่ผู้ล่วงลับของฉันค่ะ" เอเลน่าหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษเอกสารอย่างไม่ลังเล ลายมือชื่อที่สวยงามและมั่นคงถูกเขียนลงไปอย่างรวดเร็ว "ตระกูลแอนเดอร์สันที่รัก... เชิญสนุกสนานกับความล้มละลายในอีกสามวันข้างหน้านี้ให้เต็มที่นะคะ" เอเลน่ายื่นเอกสารแผ่นนั้นคืนให้ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางหนังแท้ใบย่อม และเสื้อโค้ทขนสัตว์ตัวโปรด เธอก้าวเท้าออกจากห้องโถงใหญ่ ทิ้งให้เบื้องหลังคือเสียงโวยวายด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวของคนตระกูลแอนเดอร์สัน ที่เพิ่งตระหนักได้ว่า พวกเขาเพิ่งขับไล่ "ห่านทองคำ" ตัวจริงออกจากบ้านด้วยมือของตัวเอง ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเหล็กดัดบานใหญ่ของคฤหาสน์แอนเดอร์สัน ลมหนาวในฤดูใบไม้ร่วงก็พัดปะทะใบหน้า แต่เอเลน่ากลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บแม้แต่น้อย เพราะบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์หรูหรา รถยนต์โรลส์-รอยซ์รุ่นคลาสสิกสีดำสนิทจอดรออยู่ ประตูรถถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าคมคายราวกับเทพสลัก ดวงตาสีฟ้าเข้มดั่งมหาสมุทรลึกคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยแววตาพึงพอใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ช้าไปสามนาทีนะ เลดี้เอเลน่า" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยแซวขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก "พอดีฉันเสียเวลาสั่งสอนพวกสุนัขข้างถนนนิดหน่อยค่ะ คุณชายคาร์ลอส" เอเลน่ายิ้มรับ ก้าวขึ้นไปนั่งเคียงข้างมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักร ผู้ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็น "หุ้นส่วนทางธุรกิจ" และ "สามีในนาม" ของเธอตามแผนการ คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขาเอื้อมมือหนามาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้เอเลน่ายอมเอนศีรษะพิงไหล่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นจากผลประโยชน์ร่วมกัน... มันหอมหวานและปลอดภัยกว่าความรักจอมปลอมนับร้อยเท่า "เอกสารเซ็นเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?" คาร์ลอสถามเสียงนุ่ม พลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดหน้าจอกราฟฟิกตลาดหุ้นที่กำลังเคลื่อนไหว "เรียบร้อยดีค่ะ" เอเลน่ายื่นเอกสารสละสิทธิ์มรดกให้เขาดูผ่านๆ ก่อนจะปัดหน้าจอแท็บเล็ตในมือเขาด้วยปลายนิ้วเรียวอย่างคล่องแคล่ว "และตอนนี้... หุ้นของธนาคารหลวงก็ร่วงลงมาถึงจุดที่เราตั้งเป้าไว้พอดี" ดวงตาสีนิลของเอเลน่าเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยความทะเยอทะยาน การถูกเนรเทศเป็นเพียงแค่ฉากเริ่มต้นของละครฉากใหญ่... ตระกูลแอนเดอร์สันจะต้องคุกเข่าขอร้องเธอ และตลาดการเงินทั้งหมดจะต้องสั่นสะเทือนภายใต้ฝ่าเท้าของเธอ ในขณะที่รถยนต์หรูเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนสายหลัก คาร์ลอสก็กดโทรศัพท์สั่งการลูกน้องเสียงเรียบ "เริ่มแผนการซื้อกิจการตระกูลแอนเดอร์สันได้เลย... เอาให้ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดาษ" เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของเอเลน่าดังขึ้นพร้อมกัน หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีลับที่พุ่งทะยานขึ้นหลักพันล้านเหรียญจากการเทขายล่วงหน้า... เกมการเงินครั้งนี้ เธอกำชัยชนะไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเสียด้วยซ้ำ ดวงตาสีนิลกวาดมองตึกระฟ้าของย่านการเงินที่สะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนผ่านกระจกรถ ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ ทว่า ในวินาทีที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ย่านใจกลางเมือง หน้าจอแท็บเล็ตบนตักของคาร์ลอสก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนปริศนาจากระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด — เป็นบัญชีการเงินลึกลับที่ไม่มีที่มา แต่มันกำลังแอบช้อนซื้อหุ้นทั้งหมดที่เธอกำลังจะกว้านซื้อตัดหน้าอย่างเงียบเชียบ! เอเลน่าหรี่ตาลงทันing รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อเห็นตัวเลขการลงทุนที่เหนือกว่าเธอถึงสามเท่าตัว... ใครกัน? ใครคือคนที่ก้าวล้ำหน้าเธอไปหนึ่งก้าวในเกมนี้? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งเกมการเงินและการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — เอวาลินน์ปลายพู่กัน