เมื่อความคาดหวังมากดทับ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบสะท้อนกับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่สวยของรินรดา นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดเสมือนจริงราวกับถูกตรึงไว้ด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง บรรทัดโค้ดนับพันบรรทัดในโปรเจกต์อัลกอริทึมชิ้นสำคัญกลายเป็นเส้นแสงพร่ามัว ทับซ้อนกับความจริงอันโหดร้ายที่กำลังบีบเค้นหัวใจของเธอให้ตีบตัน รหัสผ่านชุดนั้น... รหัสที่เธอใช้ตั้งเป็นคีย์ส่วนตัวสำหรับการเข้ารหัสลับโปรเจกต์ "HeartFix" ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่บริษัท เหตุใดมันจึงไปปรากฏอยู่บนเซิร์ฟเวอร์ลับของธันวา ชายผู้เชื่อมั่นในตัวเลขและตรรกะเย็นชาคนนั้น ธันวาแอบเจาะระบบของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือเขาเป็นคนสร้างโปรเจกต์นี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก แล้วปล่อยให้เธอดิ้นรนทำมันคนเดียวเหมือนคนโง่ เพื่อรอจังหวะเวลาในการขโมยผลงานไป? คำถามนับร้อยพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมองส่วนเหตุผลที่เคยทำงานอย่างเที่ยงตรงเริ่มรวนเร ราวกับโค้ดที่มีบั๊กสะสมจนระบบล่ม ความกดดันจากผู้บริหารที่คาดหวังในตัวเธอ ความอิจฉาริษยาจากอลิสาที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ และตอนนี้... ยังมา the betrayal จากคนที่เธอเริ่มจะเปิดใจให้อีก "ไม่... มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดสิ" รินรดากระซิบกับตัวเอง เสียงสั่นเครือจนแทบไม่ได้ยิน เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึก and รีเซ็ตสติ แต่ยิ่งพยายามควบคุมมากเท่าไหร่ มือเจ้ากรรมก็ยิ่งสั่นเทามากเท่านั้น ความสมบูรณ์แบบที่เธอเพียร รักษามาราวกับกำแพงแก้ว บัดนี้กำลังมีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น รอยร้าวที่เกิดจากความหวาดระแวงและความเหนื่อยล้าสะสม ในขณะที่เธอกำลังจะกดปุ่มลบไฟล์ทั้งหมดทิ้งเพื่อตัดปัญหา เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน ธันวาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยหน้าต่างโค้ดกระจัดกระจาย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ "คุณยังไม่นอนอีกเหรอ" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ซึ่งความระอุ แต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกน้ำร้อนลวก "ถอยไปค่ะ ธันวา" รินรดาเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา แววตาที่เคยฉายแววความเชื่อมั่น บัดนี้เต็มไปด้วยความผิดหวังและร้าวราน "คุณเข้ามาในระบบของฉันทำไม... แล้วไฟล์นี้มันหมายความว่ายังไงคะ" ธันวานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาไม่ได้ปฏิเสธทันทีอย่างที่รินรดาคาดหวัง และความเงียบงันนั้นก็ทำหน้าที่เหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด "คุณตัดสินใจไปแล้วนี่ รินรดา" ธันวาตอบเสียงเรียบ ทว่าแฝงความหนักแน่นบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ "คุณมักจะใช้ 'เหตุผล' ตัดสินทุกอย่างเสมอไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้ถึงไม่ลองวิเคราะห์ข้อมูลตรงหน้าให้รอบคอบก่อนล่ะ" "ข้อมูลเหรอคะ? ข้อมูลอะไรล่ะที่บอกว่าคุณมีสิทธิ์เอารหัสผ่านของฉันไปใช้เป็นกุญแจลับในบัญชีของคุณ!" รินรดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงอารมณ์ทำให้เธอแทบจะคุมเสียงตัวเองไม่อยู่ ความกดดันทั้งหมดที่แบกรับไว้พังทลายลงมาในวินาทีนี้ หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลอาบแก้มอย่างไม่อาย "คุณเห็นฉันเป็นตัวตลกเหรอธันวา คุณสนุกมากใช่ไหมที่เห็นฉันวิ่งวุ่นแก้บั๊กหัวใจบ้าๆ นี่ ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณคือก1คนควบคุมโปรแกรมทั้งหมดตั้งแต่แรก!" รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวละครในเกมที่กำลังถูก AI ควบคุมทิศทางโดยที่ไม่มีเจตจำนงเสรี ความเหนื่อยล้าทางจิตใจเข้าจู่โจมจนแข้งขาอ่อนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ตามเดิม ความคิดที่จะยอมแพ้และถอดใจผุดขึ้นมาในหัว สมองกรีดร้องบอกให้หยุด ให้พับโปรเจกต์นี้แล้วเดินออกไปจากที่นี่เสีย ปล่อยให้มันพังคามือไปเลย ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว เขายื่นมือออกมาราวกับจะแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลม แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ เป็นครั้งแรกที่รินรดาได้เห็นแววตาเจ็บปวดฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น "ผมไม่ได้ขโมยอะไรจากคุณ รินรดา..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาจริงจังจนเธอต้องชะงัก "และที่สำคัญ... รหัสผ่านที่คุณคิดว่ามันเป็นของคุณคนเดียวตั้งแต่วันแรกน่ะ แท้จริงแล้วมันถูกเขียนขึ้นโดย 'ระบบหลัก' ตั้งแต่ก่อนที่เราจะเริ่มโปรเจกต์นี้เสียอีก" รินรดานัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง "หมายความว่า... ว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า ทั้งคุณและผมต่างก็เป็นแค่ 'ผู้ถูกเลือก' ให้มาทำภารกิจนี้ตั้งแต่ต้นต่างหากล่ะ" ธันวาพูดจบ ก็กดปุ่ม Enter บนแท็บเล็ตของตัวเองเพื่อแสดงผังโครงสร้างระบบระดับลึกที่ถูกซ่อนไว้ ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นก้องห้องทำงาน [Warning: Detected unauthorized core override!] [System Alert: โปรเจกต์ 'HeartFix' กำลังถูกรีเซ็ตโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม] [รหัสยืนยันตัวตนล่าสุดตรงกับ... ลายเซ็นดิจิทัลของ "อลิสา"] รินรดากับธันวาสบตากันทันที ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพวกเขาตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่อาจกำลังควบคุมระบบทั้งหมดจากเบื้องหลัง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินรดานะคะ