กับดักในออฟฟิศ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสตัวใหญ่ดังขึ้นจนรินรดาต้องสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยโค้ดสีเขียวขจีของระบบประมวลผลอัลกอริทึมตัวใหม่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นอลิสายืนกอดอกส่งยิ้มมุมปากมาให้อย่างผู้เหนือกว่า บรรยากาศรอบตัวในห้องประชุมใหญ่ของแผนกพัฒนาผลิตภัณฑ์ตอนนี้ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดตัดได้ "รินคะ... ดูเหมือนว่าคุณจะมั่นใจในโค้ดชุดนี้มากเกินไปจนลืมเช็คจุดรั่วไหลที่ธันวาแอบแก้ไปเมื่อคืนหรือเปล่าคะ?" เสียงหวานหยดแต่แฝงพิษสงของอลิสาราวกับเข็มพิษที่ถูกเคลือบด้วยน้ำตาล เธอจงใจวางรายงานการวิเคราะห์ข้อมูลฉบับหนึ่งลงตรงหน้าหญิงสาว รินรดากวาดสายตาอ่านตัวเลขบนกระดาษอย่างรวดเร็ว สมองอันเฉียบคมประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาที ข้อมูลสถิติพฤติกรรมผู้ใช้งานถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง หากส่งรายงานชุดนี้ให้ผู้บริหารในที่ประชุมใหญ่พรุ่งนี้ โปรเจกต์ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจมาเป็นเดือนต้องพังไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน และที่สำคัญที่สุด... ในรายงานระบุชัดเจนว่าผู้ที่มีสิทธิ์เข้าถึงและแก้ไขฐานข้อมูลดิบนี้ในช่วงเวลาเกิดเหตุ มีเพียงแค่เธอและธันวาเท่านั้น *ธันวาเหรอคะ?* รินรดาขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัวจะถูกลงโทษ แต่เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่คล้ายกับถูกแทงข้างหลังโดยคนที่เธอเพิ่งจะเริ่มเปิดใจเชื่อใจเมื่อคืนนี้ "คุณธันวาเป็นคนทำเหรอคะ" รินรดาถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ในใจจะเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นแล้วก็ตาม "แหม... ใครจะไปรู้ล่ะคะ" อลิសายักไหล่ ทำทีเป็นเสมองเล็บมือที่เพ้นท์มาอย่างประณีต "แต่เมื่อคืนตอนดึกๆ มีคนเห็นธันวาอยู่หน้าเซิร์ฟเวอร์ห้องลับคนเดียวนะคะ รินก็รู้ว่าเขาเป็นพวกบ้าข้อมูลดิบและไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกใครอยู่แล้ว เขาอาจจะแค่คิดว่าอัลกอริทึมของคุณมัน 'สวยงามเกินไปจนใช้งานจริงไม่ได้' ตามประสาเขาละมั้งคะ" คำพูดของอลิสากรีดลึกเข้าไปในความทรงจำของรินรดา ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาในหัว ดวงตาคมกริบของธันวา รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก และคำพูดที่ว่า *ดูเหมือนว่า... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ สินะคะ คุณรินรดา* มันไม่ได้หมายถึงอุปสรรคจากภายนอก... แต่มันหมายถึงตัวเขาเองด้วยอย่างนั้นหรือคะ? รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอกลับเลือกที่จะใช้เหตุผลกลบเกลื่อนมัน ความผิดหวังไม่ใช่สิ่งที่เธอควรจะมานั่งฟูมฟายในเวลาที่งานกำลังจะพังทลาย "ถ้าธันวาเป็นคนทำจริง เขาก็คงมีเหตุผลทางคณิตศาสตร์มารองรับค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอน "แต่ก่อนที่เราจะกล่าวหาใคร ฉันขอเวลาตรวจสอบ Log File ทั้งหมดด้วยตัวเองก่อนนะคะ" อลิสาหัวเราะในลำคอเบาๆ "ตามสบายเลยค่ะริน... แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ ว่าบางทีคนที่คุณคิดว่าฉลาดและเข้าใจคุณที่สุด อาจจะกำลังรอจังหวะแทงข้างหลังคุณเพื่อขึ้นเป็นหัวหน้าทีมแทนคุณอยู่ก็ได้" พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออก ธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเยือกเย็นตามเคย เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและแว่นตาสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออนทำให้เขาดูราวกับหุ่นยนต์ไร้หัวใจ สายตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงสองคนในห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่รินรดา บรรยากาศในห้องอึมครึมลงทันตาเห็น รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอจ้องมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ความเงียบระหว่างพวกเขากลายเป็นกำแพงหนาเตอะที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัย "คุณมาก็ดีค่ะธันวา" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์เพื่อปกป้องความรู้สึกที่กำลังพังทลาย "อลิสาบอกว่าคุณเป็นคนแก้ฐานข้อมูลเมื่อคืน... จริงไหมคะ?" ธันวาชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาสสีเข้มมองตอบเธอนิ่งนานราวกับกำลังอ่านใจเธอผ่านรังสีความโกรธที่แผ่ออกมา เขาสบตากับเธอนิ่งโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ถ้าผมบอกว่าใช่... คุณจะทำยังไงล่ะครับ" ธันวาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า แถมยังเผลอใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่แสดงความเย่อหยิ่งออกมาอีกด้วย รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดหวังและโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาจนแยกไม่ออก เธอหยิบแฟ้มเอกสารปาใส่หน้าอกเขาเต็มแรง "ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกค่ะ! คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่ศรัทธาแต่ตัวเลขโดยไม่สนหัวใคร!" ธันวารับแฟ้มที่ปลิวมากระแทกอกไว้อย่างง่ายดาย สีหน้าของเขาไม่ได้มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แววตาคู่นั้นกลับประกายแสงประหลาดบางอย่างที่รินรดาไม่มีวันเข้าใจในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้อง หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบส่วนกลางของบริษัท พร้อมกับข้อความปริศนาที่ถูกส่งตรงถึงอีเมลส่วนตัวของรินรดา [System Warning: ตรวจพบการเข้าถึงโค้ดต้นฉบับจาก IP Address ปริศนา - เป้าหมายถูกล็อกและกำลังถูกลบข้อมูลทั้งหมดในอีก 3 นาที] รินรดานัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเหลือบไปเห็นชื่อผู้ส่งไฟล์ปริศนาล่าสุดในระบบ ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเป็น "บัญชีลับ" ของธันวา... แต่ทว่ารหัสผ่านในการเข้าถึงนั้น กลับเป็นรหัสส่วนตัวที่เธอใช้ล็อกอินเข้าโปรเจกต์ลับเฉพาะตัวเธอเองคนเดียวเท่านั้น! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านสำหรับการติดตามและสนับสนุน "น้ำผึ้งหยดแรก" มาโดยตลอดนะคะ