รุ่งอรุณแห่งการล้างแค้น

"หากเจ้ายังก้าวต่อไปอีกเพียงครึ่งก้าว เลือดของเจ้าจะกลายเป็นสีชาดที่แต่งแต้มพื้นหิมะแห่งสำนักหมื่นกระบี่ให้กลายเป็นสุสานแห่งความอัปยศ" เสียงทุ้มต่ำของหลี่มู่เฉินดั่งคมมีดที่กรีดผ่านความเงียบสงัดภายในเรือนพักไม้เก่าแก่ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้เพียงธุลีดิน ในมือของชายหนุ่มไม่ได้ถืออาวุธใดๆ ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างกลับบีบคั้นจนอากาศรอบข้างหนาแน่นดั่งถูกจองจำด้วยขุมพลังมหาศาล ตรงหน้าของเขาคือเงาร่างของผู้อาวุโสสำนักที่แฝงกายอยู่ในเงามืด ชายชราผู้มีดวงตาดั่งงูพิษผู้นี้คือหนึ่งในสุนัขรับใช้ของกลุ่มอำนาจที่รุมฉีกทึ้งเกียรติยศและอำนาจของเขาในชาติก่อน ทว่าวันนี้... มันเป็นเพียงเหยื่อรายแรกที่เขาจะสังเวยให้แก่รุ่งอรุณแห่งการล้างแค้น เซียนเฟยหลินก้าวออกมาจากเงามืดของเสาไม้ ชุดขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวราวกับกลีบดอกบัวท่ามกลางพายุฝน นางไม่ได้ขยับกายไปช่วยเหลือ แต่ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจับจ้องไปยังหลี่มู่เฉินด้วยความรู้สึกที่อ่านได้ยาก มันมีทั้งความห่วงหาอาทร และความยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของบุรุษที่นางเฝ้ารอมาสามภพ "มู่เฉิน... กรงเล็บที่ถูกปิดตายมานาน ย่อมต้องการเลือดของผู้ทรยศมาอาบชโลมเพื่อให้คมกล้าดั่งเดิม" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง หลี่มู่เฉินคลี่ยิ้มจางๆ เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นดั่งฤดูหนาวที่ไร้วันสิ้นสุด "ข้าเพียงแค่เสียดาย... ที่ชีวิตของขยะเหล่านั้นมีค่าไม่พอจะทำให้กระบี่ในมือข้าต้องเปื้อนคราบมลทิน" ทันใดนั้น มือขวาของเขาก็สะบัดออกเบาๆ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าฟาดในชั่วพริบตา ผู้อาวุโสผู้นั้นเบิกตากว้าง พยายามจะยกกระบี่ขึ้นต้านทาน แต่ทว่าความเร็วที่เหนือระดับพลังที่เขารับรู้มาโดยตลอดทำให้เขากลายเป็นเพียงรูปปั้นที่แข็งทื่อ ปราณกระบี่ตัดผ่านอากาศ กรีดร่างของมันให้ล้มลงในท่าคุกเข่า โดยที่คอเสื้อของมันขาดสะบั้นเผยให้เห็นรอยสักตราสัญลักษณ์ของ 'ตำหนักหมื่นอเวจี' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผิวหนัง "เจ้า... เจ้าทะลวงขีดจำกัดนั่นมาได้อย่างไร!" เสียงของชายชราสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หลี่มู่เฉินก้าวเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้นดิน ราวกับโลกทั้งใบกำลังสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของเขา "ข้าไม่ได้ทะลวงขีดจำกัด... ข้าเพียงแค่กลับมาหยิบยืมอำนาจที่เป็นของข้ามาตั้งแต่ต้นคืนมาต่างหาก" เขาย่อตัวลงใช้มือเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมา สายตาที่มองลงไปนั้นสูงส่งดั่งจักรพรรดิผู้ครองฟ้าดิน "จงนำข่าวนี้ไปบอกนายเหนือหัวของเจ้า... อีกสามราตรีเมื่อจันทร์ดับ ข้าจะไปเยือนตำหนักของพวกมันด้วยตัวเอง และเมื่อนั้น... จะไม่มีใครได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างของผู้อาวุโสก็ถูกพลังปราณกดทับจนกระอักเลือดและสลบไปในทันที หลี่มู่เฉินหันกลับมาหาเซียนเฟยหลิน ความดุดันในดวงตาเลือนหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เก็บซ่อนไว้เพียงผู้เดียว "ข้าต้องการเวลา... ข้าต้องการพลังที่จะกางกรงเล็บนี้ออกให้กว้างกว่าเดิม" เขาเอ่ยขึ้น เซียนเฟยหลินเดินเข้ามาใกล้ นางวางมือเรียวบางลงบนไหล่ของเขา สัมผัสที่แผ่วเบานั้นคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด "ข้าจะเคียงข้างท่าน ไม่ว่าปลายทางจะเป็นทุ่งสังหารหรือสรวงสวรรค์ที่ไร้แสง ข้าจะเป็นดั่งดวงดาราที่คอยส่องทางให้ท่านเสมอ" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะตอบรับ สัมผัสบางอย่างที่ผิดปกติก็ดึงดูดความสนใจของทั้งคู่ไปที่ท้องฟ้าเบื้องบน ความมืดมิดที่ควรจะเป็นยามค่ำคืน กลับถูกฉีกออกด้วยรอยแยกมิติสีทองอร่าม เสียงระฆังโบราณดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขาสำนัก เสียงนั้นไม่ใช่เสียงจากสวรรค์ แต่เป็นเสียงของโซ่ตรวนที่ถูกดึงกระชากจนขาดสะบั้น "มู่เฉิน... สัญญาที่ท่านทำไว้กับมหาเทพในภพที่แล้ว มันกำลังย้อนกลับมาทวงคืน" เซียนเฟยหลินหน้าถอดสี มือที่จับไหล่เขาไว้เริ่มสั่นเทา ที่รอยแยกมิตินั้น ร่างหนึ่งก้าวออกมา... ร่างที่ดูคล้ายกับเขาดั่งเงาสะท้อนในกระจก ทว่าดวงตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยไอหมอกแห่งความตาย มันชักกระบี่ที่เปล่งประกายสีดำทมิฬออกมา และกลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้น... คือกลิ่นอายเดียวกับที่เคยสังหารเขาในชาติภพแรก "ดูเหมือนว่า... อดีตที่ข้าพยายามจะฝังกลบ กำลังจะกลับมาตัดสินว่าข้าสมควรจะมีชีวิตอยู่ในภพนี้ต่อหรือไม่" หลี่มู่เฉินกล่าวพร้อมกับดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแห่งนี้ไปพร้อมกับพยัคฆ์ขาวคำรามนะครับ