กระบี่พยัคฆ์คำราม

"หากกระบี่ในมือของเจ้ายังลังเลที่จะตัดขาดอดีต เหตุไฉนจึงยังกล้าอาจหาญเอ่ยคำว่าพลิกฟ้าดิน?" สุ้มเสียงเยียบเย็นราวหิมะโปรยปรายในหุบเขาหมื่นอสูรดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนสรรพสิ่งราวกับหยุดหายใจ เซียนเฟยหลินยืนสง่างามอยู่บนยอดผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงพายุหมุนวนที่เกิดจากมหาไอเซียน รัศมีสีเงินยวงแผ่ขยายออกไปรัศมีร้อยลี้ กดทับเหล่าผู้อาวุโสสำนักมารโลหิตจนกระอักเลือดคำโตออกมาพร้อมกัน หลี่มู่เฉิน ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อแรงกดดันนั้นแม้แต่น้อย เขากำด้ามกระบี่ผุกร่อนในมือแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาว เส้นเลือดที่ปูดโปนตามแขนบ่งบอกถึงพลังปราณมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายใน ร่างกายของเขาผ่านการขัดเกลามาถึงขีดสุดผ่านความตายมาแล้วสามภพชาติ ความทรงจำอันยาวนานนับหมื่นปีไหลบ่าเข้ามาในห้วงความคิดราวกับกระแสน้ำวนแห่งกาลเวลา "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว, เฟยหลิน" หลี่มู่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บจ้องมองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ "ข้ามิได้ลังเลที่จะตัดขาดอดีต... แต่ข้ากำลังรอคอยช่วงเวลาที่จะสับเปลี่ยนสวรรค์และปฐพีด้วยมือคู่นี้ต่างหาก" สิ้นคำกล่าวของอดีตมหาจักรพรรดิ ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆฝนทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งภาพวาดพู่กันหมึกที่ถูกแต้มด้วยความเกรี้ยวกราด สายฟ้าสีครามคำรามลั่นสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นอายความตายและพลังแห่งการกำเนิดใหม่ปะทะกันอย่างรุนแรงจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นรอยร้าว *เปรี้ยง!* สายฟ้าฟาดผ่าลงมาตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง พื้นดินแตกออกเป็นเหวลึกนับพันวา สำนักมารโลหิตที่ล้อมรอบอยู่ต่างถอยร่นด้วยความหวาดกลัว พลังของทั้งสองคนในเวลานี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์หรือแม้แต่ยอดฝีมือทั่วไปจะทานทนได้ มันคือการเผชิญ้าระหว่างเทวะและผู้ฝืนลิขิตฟ้า เซียนเฟยหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาของนางไหววูบไปชั่วขณะ นางย่อมรู้ดีว่าชายหนุ่มเบื้องหน้ามีความตั้งใจอันยิ่งใหญ่เพียงใด สามภพชาติที่นางเฝ้าติดตาม, สามภพชาติที่นางยอมสละตำแหน่งเทพบนสรวงสวรรค์เพื่อลงมาเคียงข้างเขา ล้วนเพื่อวันนี้... วันที่กระบี่พยัคฆ์คำรามจะผ่าม่านเมฆาสวรรค์ "เช่นนั้นก็พิสูจน์ให้ข้าเห็นสิ..." นางเอ่ยเสียงเบา แต่ก้องกังวานในจิตวิญญาณของหลี่มู่เฉิน "ว่ากระบี่ของเจ้าในชาตินี้... มีค่าพอที่จะแบกรับความรักและความแค้นของพวกเราหรือไม่" หลี่มู่เฉินหลับตาลงชั่วพริบตา ลมหายใจเข้าออกสอดประสานกับจังหวะของธรรมชาติ ปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด ร่างกายของเขาเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามดั่งเทพสงครามจุติ วิชาท่าไม้ตายที่แม้แต่ทวยเทพยังต้องสะพรึง — *กระบี่พลิกนภากลืนสุริยัน* — กำลังจะถูกแผดเผาออกมา รอบตัวของเขาลมและฝนเริ่มหมุนวนในทิศทางที่ผิดธรรมชาติ เม็ดฝนทุกหยดถูกหล่อหลอมด้วยปราณกระบี่อันคมกริบ กลายเป็นพายุคมดาบหลายล้านเล่มที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ทุกสรรพสิ่งในรัศมีพันลี้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแต่เพียงผู้เดียว "รับมือ!" หลี่มู่เฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาดำขลับเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า เขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งพยัคฆ์ขาวที่ทะยานข้ามขุนเขา สองมือตวัดกระบี่ผุกร่อนในมือฟันผ่าลงมาตรงๆ ท่ามกลางสายฝนที่หยุดนิ่งไปชั่วขณะ *ตูมมมม!* พลังปราณระเบิดออกรัศมีกว้างนับหมื่นลี้ คลื่นกระแทกสะเทือนไปถึงรากฐานของภูเขาเซียน ท้องฟ้าถูกผ่าออกเป็นสองซีกเผยให้เห็นห้วงมิติอันว่างเปล่าและดวงดาวนับล้านที่กำลังสั่นไหว วิชาท่าไม้ตายนี้ไม่เพียงแต่เปลี่ยนทิศทางของลมและฝน แต่มันกำลังฝืนกฎเกณฑ์ของวัฏสงสาร ทำให้กาลเวลาหยุดนิ่งอยู่ ณ วินาทีที่กระบี่พาดผ่าน เหล่าผู้อาวุโสสำนักมารโลหิตที่ยังไม่ทันได้หนี ต่างถูกคลื่นกระบี่กวาดร่างจนกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของหลี่มู่เฉิน และความจริงอันยาวนานสามภพกำลังจะถูกเปิดเผย... เงาสวามิภักดิ์สีดำทมิฬร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากรอยแยกระหว่างมิติที่ฉีกขาดออก ปลายกระบี่อาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าเสียบทะลุแผ่นหลังของเซียนเฟยหลินอย่างแม่นยำและไร้ซุ่มเสียง! "เฟยหลิน!" หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง สติสัมปชัญญะทั้งหมดขาดผึ่ง ร่างกายพุ่งเข้ามารับร่างของนางที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่เงาลึกลับนั้นเอ่ยกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าอันคุ้นเคยที่ดังมาจากอดีตอันดำมืด "ฮ่าๆๆ หลี่มู่เฉิน... เจ้าคิดว่าเจ้าคือผู้เล่นกระดานนี้คนเดียวอย่างนั้นหรือ?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแห่งนี้ไปพร้อมกับพยัคฆ์ขาวคำรามนะครับ