ตื่นมาก็เจอผีทักและแม่สามีด่า

“ถาดอาหารเหล็กดัดขึ้นสนิมกับหมั่นโถวแข็งโป๊กเท่าก้อนหินเนี่ยนะ? คิดจะเลี้ยงหมาหรือเลี้ยงสะใภ้กันแน่ครับคุณแม่!” เสียงตบโต๊ะไม้ดังปังจนชามกระเบื้องเคลือบสีตุ่นสั่นสะเทือน เหมยลี่—หรือที่วิญญาณข้างในคือ “หมอผีหมิว” หมอผีสาวรุ่นใหม่ไฟแรงแห่งศตวรรษที่ 21 ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตตวัดมองหญิงสูงวัยร่างท้วมหน้าตาบึ้งตึงที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูกระท่อมดินเหนียวด้วยรอยยิ้มเยาะ “นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าขึ้นเสียงกับฉันเรอะ!” เฝิงฮุ่ย แม่สามีใจร้ายแผדเสียงแหลมจนไก่ข้างบ้านกระพือปีกพับๆ “ตื่นสายโด่งจนตะวันจะเลยหัวแล้ว ยังมีหน้ามาเรื่องมาก! บ้านตระกูลหลี่ของฉันไม่เลี้ยงคนกินแรงข้าวแดงแกงร้อนหรอกนะ วันนี้ถ้าแกไม่ไปไถนาแปลงสามให้เสร็จก่อนตะวันตกดิน ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ!” บรรยากาศในห้องคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงจากผนังดินเผา หมอผีหมิวกะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัว ร่างนี้ชื่อ “เหมยลี่” สาวชาวบ้านยุค 80 ที่แต่งงานเข้ามาในคอมมูนชนบทเพราะความจน แต่วิญญาณที่สิงอยู่ตอนนี้คือเธอเอง หมอผีสาวผู้พกวุฒิปริญญาตรีบริหารธุรกิจควบคู่กับตำราไสยศาสตร์ดิจิทัล ย้อนอดีตมาพร้อมกับ “มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต” ที่บรรจุสินค้าอุปโภคบริโภคมูลค่าหลายล้านหยวนไว้ครบครัน ให้ไปไถนาเหรอครับ? มือเรียวบางที่เคยจับแต่ไอpadและมีดอาคมอย่างเธอเนี่ยนะ จะให้ไปจับคันไถสู้กับควายธนู... เอ๊ย ควายจริงๆ ในทุ่งโคลนตม? ฝันไปเถอะครับยายแก่! “ไถน่ะไถแน่ครับ แต่ก่อนจะไป…” หมิวฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอเอื้อมมือไปหยิบหมั่นโถวแข็งโป๊กก้อนนั้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะท่องคาถาเบาๆ สองสามคำแล้วปัดมือผ่านผิวแป้ง “ของฝากต้อนรับเช้าวันใหม่แบบนี้ เก็บไว้ให้คุณแม่เคี้ยวเล่นบริหารเหงือกเถอะครับ ผมเกรงใจ!” *ปึก!* หมั่นโถวเจ้ากรรมพุ่งเข้าใส่ขอบประตูกระแทกเสียงดังสนั่นจนเศษแป้งกระจาย เฝิงฮุ่ยอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนกรามแทบหลุด ไม่คิดว่าลูกสะใภ้ที่เคยหงิมๆ งำๆ จะกล้าต่อปากต่อคำแถมยังทำกิริยาอุกหาญเช่นนี้ “แก… นัง…!” “อุ๊ย ระวังลมพิษกินหน้านะครับคุณแม่ แก่ป่านนี้แล้วอารมณ์spazzบ่อยๆ เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองแตกผมไม่ได้เตรียมประกันสังคมให้นะครับ” หมิวยักไหล่ เดินเลยร่างแม่สามีที่ตัวสั่นด้วยความโกรธออกไปที่ลานดินหน้าบ้าน ทว่าพอก้าวเท้าพ้นธรณีประตู ลมหนาวพัดกวาดใบไม้แห้งไหววูบ พร้อมกับเงาดำทะมึนสายหนึ่งที่ยืนกอดอกพิงกำแพงดินอยู่ ไม่ใช่คน… แน่นอนครับ ร่างนั้นโปร่งแสงเล็กน้อย สวมชุดจีนโบราณยุคสาธารณรัฐ แต่ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพรงมีเลือดไหลซึม และที่สำคัญคือ… มันกำลังฉีกยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู *“นังหนู… เจ้าเห็นข้าด้วยรึ?”* เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นปูนดังกระซิบข้างหู เย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ไปถึงไขสันหลัง หากเป็นเหมยลี่คนเก่าคงสลบเหมือดคาที่ไปแล้ว แต่สำหรับ “หมอผีหมิว” ผู้ผ่านการปราบผีปอบในผับบาร์มาโชกโชน นี่คือ “ลูกค้าวีไอพี” ชัดๆ! หมิวนิ่งค้างไปสามวินาที เธอไม่ได้ถอยหลังหนี แต่กลับควักโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่แบตฯ เหลือสองขีดขึ้นมาทำท่าเหมือนจะกดถ่ายรูป พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับคุยกับเพื่อนบ้าน “เฮ้ย คุณผีครับ แต่งหน้าเอฟเฟกต์แบบนี้ตกยุคไปแล้วนะ ยุค 80 เขาฮิตแนวสวอน หรือไม่ก็ตัดผมทรงเห็ดกันแล้วครับ หน้าตาออกจะคมคาย ทำไมรสนิยมต่ำตมจังวะเนี่ย อยากได้ยันต์แปะหน้าผากสักแผ่นไหมครับ ผมจัดโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่งนะ” ผีคุณทวดตระกูลหลี่ (ซึ่งจำแลงกายมาลองใจสะใภ้ใหม่) ถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มสยองขวัญค้างเติ่งบนใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง ไม่เคยเจอหมอผีหรือมนุษย์หน้าไหนทักทายวิญญาณอาฆาตด้วยบทสนทนาขายตรงมาก่อนในรอบร้อยปี “แก… แกเป็นใครกันแน่!” ผีทวดส่งเสียงคำรามต่ำ “ผมคือภรรยาของหลี่จ้าน สามีทหารที่คุณทวดน่าจะรู้จักดีนั่นแหละครับ” หมิวถอนหายใจยาว พลางสอดมือเข้ากระเป๋าเสื้อกั๊กเตรียมควักยันต์สายฟ้าไอทีออกมาสั่งสอนให้รู้สำนึก แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางปากทางเข้าไร่ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เดินอาดๆ เข้ามา ไหล่กว้างและแผงอกกำยำภายใต้เสื้อผ้าเปียกชื้นไปด้วยเหงือกจากการฝึกยามเช้า ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาแต่ดุดันราวกับพญาเสือ ดวงตาคมกริบกวาดตามองมารดาที่กำลังยืนตัวสั่น และภรรยาตัวแสบที่ถือหมั่นโถวทำท่าจะปาใส่ผี หลี่จ้าน—สามีหนุ่มผู้คลั่งรักแต่ภายนอกดูน่ากลัวยิ่งกว่าผี ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นสถานการณ์ตรงหน้า หมิวหันขวับไปมองสามีหนุ่มรูปงามที่เพิ่งเดินเข้ามาในรัศมีสายตา สมองพลانคำนวณแผนเอาตัวรอดในยุคกันดารนี้ได้อย่างรวดเร็ว ในเมื่อสามีทหารรูปหล่องานดีคนนี้ทั้งซื่อสัตย์และคลั่งรักเมีย (ตามข้อมูลในระบบ) งั้นเธอคงต้องใช้ไม้ตายในการผูกมิตรเสียหน่อยแล้ว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพิ่ม ผีคุณทวดที่ตั้งสติได้ก็พุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวหมิว พร้อมกับอ้าปากกว้างพ่นควันสีดำมหึมาหมายจะขู่ขวัญให้กระเจิง “ระวัง!” หลี่จ้านอุทานเสียงดังลั่น พุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวด้วยสัญชาตญาณความปลอดภัยของนายทหาร พร้อมกับใช้มืออีกข้างคว้าหมัดชกเข้าใส่กลุ่มควันสีดำตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด! *ตูม!* กลุ่มควันสีดำสลายหายไปในพริบตาพร้อมเสียงร้องโหยหวนของผีคุณทวดที่กระเด็นไปชนรั้วไม้ไผ่พังไม่เป็นท่า หลี่จ้านกอดกระชับร่างของภรรยาแน่น ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงด้วยความโกรธกريด หันไปมองรอบบริเวณก่อนจะจ้องมองภรรยาในอ้อมแขนด้วยแววตาเป็นห่วงปนดุ “เธอเป็นอะไรไหมเหมยลี่? เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไปยืนคุยคนเดียวท่าทางแปลกๆ แบบนั้น?” หมิวนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อปะทะเข้ากับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวของสามีหนุ่ม ร่างกายกำยำที่แนบชิดทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอมองหน้าสามีสลับกับผีคุณทวดที่กำลังลูบก้นโอดครวญอยู่ไกลๆ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “สามีครับ…” หมิวเอ่ยเสียงหวานเชื่อม ช้อนสายตาขึ้นมองนายทหารหนุ่มผู้แข็งแกร่ง “เมื่อกี้ผีบรรพบุรุษตระกูลคุณมาทักทายผม บอกว่าอยากชิมฝีมือทำอาหารของสะใภ้คนนี้หน่อย… ว่าแต่ แถวนี้มีเตาแก๊สกับหมูสามชั้นไหมครับ? พอดีผมว่าจะโชว์ฝีมือทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับมิติลับ’ ให้คุณกับคุณแม่ทานเป็นมื้อเช้าซะหน่อย รับรองว่ากินแล้ววิญญาณอาจจะหลุดออกจากร่างไปขึ้นสวรรค์จริงๆ แน่นอนครับ” หลี่จ้านชะงักกึก ก้มมองรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของภรรยาที่ดูแปลกไปจากเดิมลิบลับ ขณะที่ผีคุณทวดที่ลอยอยู่ลิบๆ ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าซีดเผือด เมื่อได้กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดที่ลอยออกมาจากมิติลับในอากาศอย่างไร้ที่มา—กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์ที่มนุษย์ในยุคนี้ไม่มีวันได้ลิ้มลอง! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความหลอนแบบป่วนๆ และความฟินแบบแสบสันด้วยกันนะครับ ❤️