ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงกระดาษ A4 ปึกหนาที่ถูกโยนลงกระทบพื้นกระจกโต๊ะทำงานดัง *ปั๊ก* เป็นสัญญาณเตือนภัยระยะประชิดที่แทนคุณไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเจ้าของรังสีอำมหิตตัวจริงกำลังยืนค้ำหัวอยู่ “เช็กตัวเลขขาดทุนของโปรเจกต์ล่าสุดสิครับ คุณแทนคุณ... หรือว่าสมองระดับดีไซเนอร์มือฉมังที่คุณคุยนักคุยหนa มันประมวลผลตัวเลขหลักสิบล้านไม่ทันกันแน่” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันและเย็นชาจนติดลบดังขึ้นเหนือศีรษะ แทนคุณสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุด นิ้วเรียวยาวที่กำลังจับปากกาหมึกซึมราคาแพงหยุดชะงัก เขค่อยๆ วางมันลงอย่างใจEเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากร้ายยิ่งกว่าสุนัขพันธุ์ดุ คิมหันต์ยืนกอดอกด้วยท่าทางหยิ่งผยอง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นมองลงมาคล้ายกำลังประเมินสินค้ามีตำหนิบนชั้นวาง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแกร่งที่บ่งบอกถึงความเครียดสะสม แต่ต่อให้เครียดแค่ไหน ปากหนาๆ นั่นก็ยังหาเรื่องเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน “ถ้าสมองผมประมวลผลตัวเลขไม่ทันจริง ๆ บริษัทของคุณคิมคงล้มละลายไปตั้งแต่สามเดือนแรกที่ผมเข้ามารับตำแหน่งแล้วล่ะครับ” แทนคุณย้อนกลับทันควัน นัยน์ตาสองชั้นหลบคมกริบส่งรอยยิ้มหวานหยดแต่เคลือบยาพิษกลับไปให้ “อีกอย่าง... เอกสารกองนี้มันควรเป็นหน้าที่ของฝ่ายบัญชี ไม่ใช่ดีไซเนอร์ที่ต้องมานั่งแก้ปัญหาความไร้ประสิทธิภาพในการบริหารของใครบางคนนะครับ” “ปากดี” คิมหันต์กัดฟันกรอด สันกรามคมสันขยับนูนขึ้นตามแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวของแทนคุณหดหายไปครึ่งหนึ่ง “จำไม่ได้หรือไงว่าบริษัทของคุณกำลังจะโดนฟ้องล้มละลาย และมีเพียงแค่ผมคนเดียวที่จะเซ็นเช็คพยุงมันขึ้นมาได้... ด้วยเงื่อนไขเดียว” แทนคุณเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงตัวเลขหนี้สินมหาศาลที่พ่อเลี้ยงผู้ไร้ความรับผิดชอบทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า บริษัทดีไซเนอร์เล็กๆ ของครอบครัวกำลังจะกลายเป็นอากาศธาตุ หากไม่มีเงินทุนก้อนโตจากเครือบริษัทของคิมหันต์เข้ามาอุ้มเอาไว้ “ผมรู้ครับ...” แทนคุณผุดลุกขึ้นยืนบ้าง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ราวสองเซนติเมตร แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีในแววตากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดละ “แต่การที่ให้ผมเซ็นสัญญาเป็น ‘ผู้ช่วยส่วนตัว’ พ่วงตำแหน่งเบ๊คอยรับใช้นอกเวลางาน มันดูจะเกินขอบเขตงานดีไซน์ไปหน่อยนะครับคุณคิม หรือว่าคุณแค่อยากหาเรื่องกลั่นแกล้งผมกันแน่” “รู้ตัวก็ดีนี่ครับ” คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส ทำให้แทนคุณเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าเอวบางกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนหนีไปไหนไม่ได้ “สำหรับคนปากเก่งอย่างคุณ... การเป็นแค่ดีไซเนอร์มันสบายเกินไป ผมจ่ายเงินซื้อคุณมาแพงระยับ คุณก็ต้องทำทุกอย่างตามที่ผมสั่ง... ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัว” “คุณมัน... โรคจิตชัดๆ!” แทนคุณด่าลอดไรฟัน มือบางผลอกอกแกร่งเต็มแรงเพื่อรักษาระยะห่าง แต่คิมหันต์กลับทำตัวราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมใยเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายมุมปากหยักยังกระตุกยิ้มร้ายกาจขึ้นอีก “จะด่าผมว่าโรคจิตอีกกี่ร้อยรอบก็ได้ครับ แต่ตอนนี้... เซ็นสัญญาซะ” คิมหันต์เลื่อนกระดาษแผ่นสุดท้ายที่มีลายเซ็นรออยู่พร้อมปากกามาตรงหน้าแทนคุณ “ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้า สำนักงานของคุณจะถูกยึด และผลงานที่คุณทุ่มเทมาทั้งชีวิตจะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่า” ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงาน แทนคุณจ้องมองเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะของคนตรงหน้า มือเรียวที่ถือปากกาพวกลั่นสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความคับแค้นใจที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของปีศาจหน้าหล่อคนนี้ “คุณนี่มัน... เลือดเย็นที่สุดเลยนะครับ คิมหันต์” “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ” คิมหันต์ตอบหน้าตาย สายตาพราวระยิบระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนอวดดีจนมุม “เซ็นซะ... แล้วเราจะได้เริ่มต้นความสัมพันธ์อันแสนหวานฉ่ำ... ในฐานะเจ้านายกับผู้ช่วยส่วนตัวกันสักที” แทนคุณสูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษด้วยลายมือที่หนักแน่นและเฉียบคมเพื่อประกาศสงครามครั้งใหม่กับเจ้านายจอมเผด็จการ ทว่า... ในวินาทีที่หมึกปากกาขีดเขียนลายเซ็นลงไปจนเสร็จสิ้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วสามครั้งดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดเสียก่อน “คุณคิมคะ! แย่แล้วค่ะ...” เสียงหวานแหลมของมินตรา คู่หมั้นสาวที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ทำให้ทั้งคิมหันต์และแทนคุณต้องหันไปมองเป็นตาเดียว และก่อนที่คิมหันต์จะได้เอ่ยปากไล่ มินตราก็พุ่งเข้ามาเกาะแขนแกร่งพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า “คุณปู่ท่าน... ทราบเรื่องที่คุณไปกว้านซื้อหุ้นบริษัทของแทนคุณแล้ว ท่านโกรธมากจนเป็นลมล้มพับไป ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ!” คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคิมหันต์แข็งค้างในทันที ส่วนแทนคุณถึงกับหน้าถอดสี สมองว่างเปล่าลงชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่า... สงครามระหว่างเขากับคิมหันต์เมื่อครู่ เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริงเท่านั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบซึนๆ ของท่านประธานกันนะครับ!