ยืนหยัดเคียงข้าง

แฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดวาบเข้ามาราวกับพายุฝนกลางฤดูร้อน เสียงชัตเตอร์รัวเร็วจนน่ารำคาญประสานกับเสียงตะโกนถามคำถามด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนจากเหล่านักข่าวบันเทิงที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าล็อบบี้บริษัท ท่ามกลางความโกลาหลนั้น แทนคุณยืนนิ่งอยู่ตรงกึ่งกลางอย่างสง่างาม เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปกับกางเกงสแล็คสีดำสนิทไม่ได้ทำให้ร่างโปร่งดูอ่อนแอลงแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหรือความลังเลหลงเหลืออยู่เลย พาดหัวข่าวในแท็บลอยด์ออนไลน์เมื่อชั่วโมงก่อนยังคงปักหมุดประจานหรา—*‘ดีไซเนอร์หนุ่มไฟแรง ดีกรีเด็กปั้นท่านซีอีโอ มือที่สามทำลายงานหมั้นตระกูลดัง’* พร้อมภาพตัดต่อชวนเข้าใจผิดที่มินตราจงใจปล่อยออกมาเพื่อดิสเครดิตเขาให้จมดิน “คุณแทนคุณครับ! ช่วยชี้แจงข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์เกินเลยกับคุณคิมหันต์หน่อยครับว่ามันจริงไหม!” ไมค์โครโฟนตัวหนึ่งจ่อประชิดริมฝีปากจนแทบกระแทกหน้า แทนคุณปรายตามองนักข่าวคนนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะบางเบาที่มุมปาก ความนิ่งสงบของเขาทำให้ฝูงชนที่กำลังรุมเร้าชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะอ้าออกเพื่อเอ่ยคำใด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก็ก้าวแทรกผ่านวงล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซانออกมารอบตัวจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงทันที คิมหันต์มาแล้ว... และดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกำลังลุกโชนด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของแทนคุณอย่างไร้ความเกรงกลัวสายตาสาธารณะ ลากดึงให้ร่างโปร่งเข้ามาชิดติดแผงอกแกร่งในคราวเดียว แรงปะทะนั้นทำเอาแทนคุณสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเงยหน้าสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเจือความดุดันของซีอีโอหนุ่ม หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความเครียดก็พลันสงบลงอย่างน่าประหลาด “ใครอนุญาตให้พวกคุณมารุมล้อมคนของผมแบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามจนทุกลมหายใจรอบบริเวณแทบหยุดชะงัก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ความวุ่นวายจะกลับมาอีกครั้งเมื่อเหล่านักข่าวตั้งสติได้ “คุณคิมหันต์ครับ! แสดงว่าข่าวลือเป็นความจริงใช่ไหมครับที่คุณยกเลิกงานหมั้นเพราะคุณแทนคุณ!” คิมหันต์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุจพญาอินทรีย์กวาดมองหน้าสื่อมวลชนแต่ละสำนักด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง “เรื่องงานหมั้นมันเป็นเรื่องภายในระหว่างครอบครัวที่ไร้สาระ และตัวผมเองนี่แหละที่เป็นคนบอกยกเลิกมันด้วยตัวเอง ส่วนคนๆ นี้...” ปลายคางคมพยักพเยิดไปยังคนในอ้อมแขนที่ยืนนิ่ง “ไม่ใช่ ‘มือที่สาม’ อย่างที่พวกคุณพยายามเสี้ยมให้สังคมเข้าใจผิด แต่เขาคือคนที่ผมเลือก... และกำลังตามจีบอย่างเป็นทางการอยู่” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที ท่ามกลางแฟลชกล้องที่รัวเร็วยิ่งกว่าเดิม แทนคุณถึงกับเบิกตากว้าง หันขวับไปมองคนข้างกายด้วยความตกตะลึง ปากเก่งๆ ที่มักมีคำพูดทันคนเสมอในยามปกติเวลานี้กลับอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพกลางวงสื่อมวลชนระดับประเทศแบบไม่มีปักป้ายเตือนล่วงหน้า “นี่คุณ...” แทนคุณกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดเอวหนีออกจากวงแขนที่รัดแน่นขึ้นกว่าเดิม “ใครให้คุณมาประกาศโต้งๆ แบบนี้เล่า! ผมเสียหายนะ!” “เสียหายตรงไหน ผมบอกว่ากำลังจีบคุณอยู่ มันคือเกียรติประวัติของตระกูลต่างหากที่คุณควรภูมิใจ” คิมหันต์กระซิบตอบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเจือความเจ้าเล่ห์ที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขาสองคน ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับกล้องอีกครั้งด้วยมาดซีอีโอผู้ทรงอำนาจ “ผมให้เวลาพวกคุณเก็บกล้องและไสหัวไปจากที่นี่ภายในสามวินาที มิฉะนั้น ทีมกฎหมายของบริษัทผมจะจัดการฟ้องร้องทุกสำนักที่บิดเบือนความจริงข้อนี้อย่างไร้ความปรานี สาม... สอง...” ยังไม่ทันนับถึงหนึ่ง เหล่าสื่อมวลชนต่างก็กรูถอยร่นกันชุลมุนด้วยความหวาดกลัวอิทธิพลมืดที่พวกเขารู้ซึ้งดีว่าชายหนุ่มตรงหน้าทำจริงอย่างที่พูดแน่นอน ไม่ถึงนาที พื้นที่หน้าล็อบบี้ก็กลับมาเงียบสงบหลงเหลือเพียงลมหายใจของคนทั้งคู่ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครกล้าอยู่เป็นก้างขวางคอแล้ว คิมหันต์ก็ลากตัวแทนคุณพุ่งตรงเข้าลิฟต์ผู้บริหารทันที ประตูโลหะปิดสนิทกั้นโลกภายนอกออกไป เหลือเพียงพื้นที่แคบๆ ที่อบอวลไปด้วยแรงอารมณ์ระอุ ปัง! แผ่นหลังบางถูกดันให้แนบชิดกับผนังกระจกเย็นเฉียบของตัวลิฟต์โดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับกักขังไว้ในอาณาเขต คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียนที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่เพิ่งตีตื้นขึ้นมากลบความโกรธ “ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ยคิมหันต์!” แทนคุณเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างเอาเรื่อง แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “ใครบอกให้คุณไปประกาศแบบนั้นให้คนอื่นเขารู้กันหมด หצ... หึ้ย!” คำต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดอย่างเอาแต่ใจ คิมหันต์ไม่ได้ล่วงเกินรุนแรง เป็นเพียงการบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักหน่วงเพื่อระบายความหึงหวงและอัดอั้นที่สะสมมาตลอดทั้งวัน แทนคุณพยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่ตรึงท้ายทอยไว้มั่น สัมผัสอุ่นร้อนที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความอ่อนโยนเว้าวอนทำให้เรียวขาของดีไซเนอร์หนุ่มแทบพับอ่อนยวบ ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางอุณหภูมิความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นทุกวินาที “ดื้อนักนะ...” คิมหันต์ผละริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของคนตัวเล็ก ปลายจมูกคลอเคลียกันอย่างออดอ้อน ดวงตาดุจพญาอินทรีย์เมื่อครู่นี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับของสุนัขตัวโตที่กำลังออดอ้อนเจ้าของ “รู้ไหมว่าผมใจหายแค่ไหนตอนเห็นข่าว นายคิดจะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวโดยไม่ยอมบอกผมเลยหรือไง หืม?” แทนคุณหลบสายตา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าវ “ผมไม่อยากให้งานของคุณเสียหาย... ผมดูแลตัวเองได้น่า” “แต่ผมไม่อยากให้นายต้องเจ็บตัวหรือโดนใครมาเหยียบย่ำ” เสียงทุ้มเอמהแผ่วเบาอย่างจริงจัง มือเรียวลูบไล้แก้มเนียนอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป “จำไว้... แทนคุณ ต่อไปนี้มีอะไรเราต้องแบกรับมันไปด้วยกัน นายไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกแล้ว” บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนหยดสุดท้าย หากไม่ใช่เพราะเสียงสัญญาณเตือนดัง *ติ๊ง!* พร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกที่ชั้นบนสุด ร่างของปกรณ์ยืนถือแฟ้มเอกสารก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อน แต่แล้วฝีเท้าก็ต้องหยุดกึ๊ก ดวงตาเบิกโพ้าเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มและเพื่อนสนิทของเขากำลังยืนคลอเคลียกันในระยะประชิดชนิดลมหายใจรดกัน “อุ๊ย... ขอโทษครับ พอดีผมไม่รู้ว่าท่านประธานกำลังปฏิบัติภารกิจ ‘คลั่งรัก’ นอกเวลางานอยู่” ปกรณ์แกล้งยกมือขึ้นปิดตาแต่แยกนิ้วกว้าง ทำหน้าล้อเลียนจนน่าหมั่นไส้ แทนคุณสะดุ้งสุดตัว ผลักอกคิมหันต์ให้ออกห่างทันที ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความอาย รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วก้าวหนีออกจากลิฟต์ไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คิมหันต์ยืนถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความขัดเคือง ซีอีโอหนุ่มหันขวับไปมองหน้าเลขาคนสนิทด้วยสายตาดุร้ายพร้อมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน “นายอยากโดนหักโบนัสสามเดือนใช่ไหมปกรณ์” ปกรณ์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารในมือให้เจ้านาย “ผมไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะความสุขหรอกครับท่านประธาน แต่พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญคนใหม่เพิ่งขึ้นมาถึงห้องทำงานของคุณเมื่อสักครู่นี้... และเธอกำลังรอคุณอยู่ข้างใน” คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น “ใคร?” ปกรณ์หุบยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมากะทันหัน “คุณหญิงมารศรี... แม่ของคุณเองครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานด้วยกันนะครับ!