จุดนัดพบที่ไม่มีใครรู้

กลิ่นอับของความชื้นและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่บานประตูเหล็กกล้าถูกผลักให้ปิดลงด้วยแรงเหวี่ยงพอเหมาะ รินรดาไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองเพื่อเช็กว่ามีใครสะกดรอยตามมาหรือไม่ สัญชาตญาณของอดีตเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองบอกเธอชัดเจนว่า บนถนนสายเปลี่ยวเมื่อสิบนาทีที่แล้ว เงาดำสองร่างที่แนบชิดติดพันเธอมาตลอดทางได้ถูกสลัดหลุดหายไปในเขาวงกตตรอกซอกซอยของย่านเมืองเก่าแห่งนี้แล้ว เสียงหอบหายใจของเธอเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงหยดน้ำที่รั่วไหลจากเพดานปูนเปลือย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างของเซฟเฮาส์ใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงไฟธรรมชาติ มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอมอนิเตอร์นับสิบตัวที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานยาวเหยียด แสงนั้นสาดกระทบใบหน้าคมคายของใครบางคน นั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้กลับมามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเสียจนน่าเอาปืนตบสักที "ช้าไปสามนาทีสิบสองวินาทีนะคุณริน..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เจือแววเย้าแหย่ที่ทำให้เส้นเลือดขมับของเธอเต้นตุบ "ผมเกือบจะส่งพวงหรีดไปเคารพศพคุณที่สำนักงานใหญ่แล้วเชียว" รินรดากัดฟันกรอด ปลดกระดุมเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวเปียกชื้นโยนลงบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างไร้ความปรานี เธอย่างสามขุมเข้าไปหาต้นเสียงด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งตบลงบนพนักพิงเก้าอี้ของคีรินจนมันไถลถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าสวยเฉี่ยวก้มลงไปประชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคุกกรุ่นเต็มไปด้วยโทสะระคนความเหนื่อยล้า "ถ้าปากนายยังว่างนักคีริน ช่วยหุบมันแล้วบอกฉันทีว่าไอ้ระบบความปลอดภัยห่วยแตกที่นายโมนักโมหนา ทำไมพวกมันถึงรู้พิกัดฉันเร็วกว่าที่นายคำนวณไว้ครึ่งชั่วโมง" คีรินไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน ดวงตาคมปลาบหลังกรอบแว่นสายตาไล่สำรวจเรือนร่างที่เปียกชื้นและร่องรอยฝุ่นควันบนเสื้อผ้าของหญิงสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน แววตาขี้เล่นเมื่อครู่ไหววูบกลายเป็นความดุดันและห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้โดยไม่มีการบอกกล่าว แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะดึงให้เธอล้มลงไปนั่งบนตักของเขา หากรินรดาไม่ไหวตัวทันใช้มืออีกข้างยันขอบโต๊ะไว้เสียก่อน "เฮ้ย! นายทำบ้าอะไรปล่อยมือฉันนะคีริน!" เธอตวาดเสียงต่ำ นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "เช็คดูว่าคุณมีรูกระสุนตรงไหนเพิ่มหรือเปล่า..." คีรินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาพราวระยับที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เสมอ กลับฉายแววคุกรุ่นบางอย่างที่ทำให้รินรดาต้องชะงัก "ระบบของผมไม่ได้ห่วยหรอกคุณริน... แต่คนของคุณต่างหากที่ขายข้อมูลให้พวกมัน" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที รินรดานิ่งงัง สมองที่เคยประมวลผลสถานการณ์อย่างเฉียบคมสะดุดกึก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงคำรามเบาๆ อยู่เบื้องหลัง "นายหมายความว่ายังไง..." เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย ความระแวงแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ "ใครเป็นคนขาย" คีรินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย เขายอมปล่อยข้อมือเธอแต่โดยดี ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังระรัว ภาพบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่สลับสับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดนิ่งที่ภาพกล้องวงจรปิดของหน่วยงานต้นสังกัดของเธอเอง ภาพร่างของชายในชุดสูทสีเข้มกำลังยื่นแฟ้มเอกสารลับให้กับบุคคลปริศนาในมุมอับของลานจอดรถ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแค้นพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ภาพเหตุการณ์วันที่สูญเสียคู่หูไปในปฏิบัติการครั้งก่อนซ้อนทับขึ้นมาในหัว ทุกอย่างไม่ใช่ความผิดพลาด... แต่มันคือการหักหลัง "ไอ้สารเลว..." เธอพึมพำลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความเดือดดาล คีรินเหลือบมองปฏิกิริยานั้นด้วยหางตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวที่กำลังยืนนิ่งค้าง สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่แตะลงบนไหล่เบาๆ ทำให้รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ปัดป้ายมันออกเหมือนทุกครั้ง "อย่าเพิ่งคิดจะไปลุยเดี่ยวตอนนี้เลยคุณริน..." คีรินโน้มใบกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังจนเธอต้องหันไปมอง "เพราะตอนนี้... ไม่ใช่แค่คุณที่กำลังไล่ล่าพวกมัน แต่พวกมันกำลังเดินมาเคาะประตูเซฟเฮาส์ที่เรายืนอยู่แล้วล่ะครับ" เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบขึ้นพร้อมกันทุกดวงบนผนังห้อง พร้อมกับเสียงระเบิดตูมสนั่นที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากชั้นบนสุดของตึกร้างแห่งนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านสำหรับการติดตามตอนแรกนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ