เข้าสู่สถาบันจอมเวทแห่งแสง

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับความกดดันระดับสิบเกรดเรเตอร์ลอยอบอวลอยู่ทั่วโถงหินอ่อนสีขาวนวลของ ‘สถาบันจอมเวทแห่งแสง’ กิลด์ยักษ์ใหญ่ผู้ผูกขาดสัมปทานดันเจี้ยนเขตเหนือ เสียงรองเท้าบูทหนังของเหล่าผู้สมัครสอบนับร้อยคู่กระทบพื้นดังก้องกังวาน สลับกับเสียงซุบซิบนินทาที่พุ่งเป้ามายังร่างของเด็กสาวในชุดคลุมนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ ผู้กำลังยืนพิงเสาหินด้วยท่าทางสบายใจเฉิบราวกับมาเดินชมงานแฟร์ “ดูยัยเด็กนั่นสิ ใช้คลาสพรีสต์สายสนับสนุนเนี่ยนะจะกล้ามาสมัครเข้าสติปัญญาของสถาบันเรา? สงสัยสมองคงกลับตาลปัตรไปหมดแล้วกระมัง” เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ดังมาจากกลุ่มผู้เล่นสายเวทมนตร์โจมตีหนักหน่วง พวกเขาสวมชุดเกราะเวทประดับอัญมณีระยิบระยับ แสดงออกถึงความร่ำรวยและอภิสิทธิ์ที่เหนือกว่า เรย์ (พรีสต์สายลุย) เพียงแค่ปรายตาคู่นคมองผ่านหางตา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกขัน เธอไม่ได้ใส่ใจคำดูถูกเหล่านั้นแม้แต่น้อย เพราะในโลกของเกม VRMMO แห่งนี้ ดาเมจที่แท้จริงไม่ได้วัดกันที่ประกายไฟอลังการบนไม้เท้า แต่วัดกันที่ตัวเลขความเสียหายต่อวินาทีที่คำนวณมาอย่างแม่นยำต่างหากเล่ะค่ะ “เจ้ามนุษย์กลุ่มนั้นช่างมีความมั่นใจในตัวเองสูงส่งเสียจริงนะ ข้าชักอยากจะเห็นตอนที่พวกมันโดนไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์เคาะหัวปูดเสียแล้วสิ” เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมดังขึ้นข้างใบหู เซเลสเต้ (อาจารย์สาวลึกลับ) ปรากฏกายขึ้นอย่างไร้รุ่มเสียง ร่างระหงในชุดเอลฟ์โบราณโปร่งแสงซ่อนเร้นจากสายตาผู้คนทั่วไป มีเพียงเรย์เท่านั้นที่มองเห็น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอาจารย์สาวทำให้เรย์ต้องแอบถอนหายใจเบาๆ “อาจารย์คะ อย่าเพิ่งยุยงให้ฉันไปสร้างเรื่องตั้งแต่ยังไม่เริ่มสอบสิคะ ฉันแค่อยากเข้ามาใช้บริการห้องสมุดระดับสูงของกิลด์นี้เพื่อหาข้อมูลแพตช์หน้าก็เท่านั้นเอง” เรย์ตอบกลับด้วยโทรจิตภายในปาร์ตี้ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน “หึๆ เป้าหมายเจ้าช่างเรียบง่ายเสียจริง แต่เกรงว่ากรรมการผู้คุมสอบรอบนี้จะไม่ยอมให้เจ้ารอดไปได้ง่ายๆ หรอกนะ…” เซเลสเต้ยังไม่ทันพูดจบ เสียงประกาศก้องกังวานด้วยเวทมนตร์ขยายเสียงก็ดังสะเทือนไปทั่วโถง [ผู้สมัครทุกท่าน โปรดฟังทางนี้ การทดสอบรอบแรก ‘เขาวงกตแห่งศรัทธา’ จะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ กฎมีอยู่ว่า ภายในเวลาสามสิบนาที พวกท่านต้องหาทางออกจากเขาวงกตโดยห้ามใช้สกิลโจมตีใดๆ ทั้งสิ้น ใช้ได้เพียงปัญญาและการเคลื่อนไหวเท่านั้น ผู้ใดทำลายผนังเขาวงกตจะถูกปรับแพ้ทันที!] สิ้นเสียงประกาศ ประตูหินยักษ์เบื้องหน้าก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นความมืดมิดและกลิ่นอายอับชื้นของทางเดินหินศิลาแลง ผู้เล่นนับร้อยต่างกรูเข้าไปด้านในด้วยความรีบร้อน ราวกับฝูงชนที่แย่งกันซื้อสินค้าลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ต เรย์ไม่ได้ขยับตัวตามฝูงชน เธอยืนกอดอกนิ่งสงบ สังเกตละอองมานาที่ลอยอยู่เหนือพื้นดินด้วยเนตรแห่งวิญญาณ ทักษะติดตัวที่อัปเกรดมาอย่างยากลำบากกำลังทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ เธอมองเห็นร่องรอยการไหลเวียนของพลังงานเวทที่บิดเบี้ยว สถาปัตยกรรมของเขาวงกตนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นแบบสุ่ม แต่มันถูกออกแบบตามหลักเรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์ “ทางที่พวกนั้นแห่กันไปคือทางตันแห่งภาพลวงตา… ส่วนทางนี้น่ะสินะคะที่ซ่อนกลไกประตูมิติไว้” เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นใจสวนทางกับกระแสฝูงชนที่กำลังวิ่งตื่นตระหนก ใช้เวลาเพียงไม่ถึงเจ็ดนาที เรย์ก็เดินมาถึงทางแยกที่สาม เธอหยุดยืนอยู่หน้าผนังหินทึบที่ดูไม่มีอะไรพิเศษ แต่ปลายนิ้วเรียวกลับแตะลงไปเบาๆ ที่สลักรูปดวงอาทิตย์ครึ่งดวง *คลิก…!* เสียงกลไกโบราณดังขึ้นเบาๆ ผนังหินเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องโถงทดสอบส่วนตัวที่ไร้ผู้คน ซึ่งหมายความว่าเธอคือ ‘คนแรก’ ที่เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดของการทดสอบรอบแรกนี้! “ยินดีด้วย ผู้เล่นเรย์ ผ่านการทดสอบรอบแรกด้วยเวลา 06 นาที 42 วินาที สร้างสถิติใหม่ของสถาบัน!” เสียงของระบบ AI แจ้งเตือนดังขึ้น พร้อมกับร่างของกรรมการคุมสอบที่เป็นชายชราสวมแว่นตาหนาเตอะเดินออกมาจากเงามืด เขาจ้องมองเด็กสาวด้วยสายตาประหลาดใจแกแกมระแวง “เธอ… ใช้เวทมนตร์หรือไอเทมลับอะไรในการโกงเขาวงกตนี้ ทำไมถึงมาถึงเร็วนัก!” กรรมการชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด เรย์คลายยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ ยกมือขึ้นประสานกันตามมารยาทของพรีสต์ผู้เรียบร้อย “ไม่ได้โกงหรอกค่ะท่านกรรมการ ดิฉันแค่ใช้ตรรกะพื้นฐานในการอ่านโครงสร้างมานาของสถาบันก็เท่านั้นเอง อีกอย่าง… ความรู้คือพลังนะคะ” ก่อนที่กรรมการชราจะทันได้ซักไซ้ต่อ ประตูห้องโถงด้านหลังก็เปิดผางขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสนั่นหวั่นไหวในหัวของเรย์จนหน้าจออินเทอร์เฟซสั่นกระพือ [แจ้งเตือนระบบพิเศษ: ตรวจพบการแทรกแซงจากดันเจี้ยนภายนอก] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ‘ผู้บุกรุกแห่งหอคอยโบราณ’ ได้ตื่นขึ้นแล้วใต้พื้นห้องโถงทดสอบ] [ภารกิจระดับ SSS ปลดล็อกอัตโนมัติ: “ชำระล้างรากเหง้าแห่งความมืดที่หลับใหล”] รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์แข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำทมิฬแผ่ขยายออกราใยแมงมุม พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องจากห้วงลึกที่ทำให้แม้แต่กรรมการคุมสอบยังหน้าถอดสี แล้วร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาก็ผุดขึ้นมาจากรอยแยก พร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังเธอเพียงคนเดียว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพรีสต์สายลุยของเราในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!