ศพที่ไม่มีชื่อในห้องฉุกเฉิน

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ในห้องฉุกเฉินยามวิกาล ไม่เคยทำให้หัวใจของนายแพทย์ศิลาเต้นผิดจังหวะได้เลยตลอดสิบปีที่ผ่านมา ในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเฉียบขาด เขาสามารถผ่าตัดหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วให้กลับมามีชีวิตใหม่ได้โดยที่มือไม่เคยสั่นแม้แต่น้อย แต่ในคืนที่สายฝนเทกระหน่ำกระแทกกระจกหน้าต่างห้องพักแพทย์ราวกับเสียงกรีดร้อง ความนิ่งสนิทนั้นกลับถูกบั่นทอนลงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้ซากปรักหักพังของความทรงจำ "คนไข้เคสอุบัติเหตุรถชนบนทางด่วนครับคุณหมอศิลา... อาการสาหัส ชีพจรตกฮวบลงเรื่อยๆ ต้องผ่าตัดด่วน" เสียงรายงานของพยาบาลสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาไม่ได้ทำให้ศิลาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติคนไข้ทันที เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล่ตรวจความเรียบร้อยของรายงานการรักษาอย่างใจเย็น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายรอบเตียงเข็นเคลื่อนผ่านร่างเขาไป กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นไอฝน ทำให้ลมหายใจของนายแพทย์หนุ่มสะดุดกึกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กลิ่นนี้... กลิ่นดอกการ์เดนียาเปียกฝน กลิ่นเดียวกับที่เคยอบอวลอยู่ในห้องนอนสีเทาหม่นเมื่อสามปีก่อน ศิลาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคมเข้มมองตามเตียงเข็นคนไข้ที่กำลังถูกพาตัวเข้าไปยังห้องผ่าตัดหมายเลขหนึ่ง ร่างของหญิงสาวในชุดคนไข้เปียกโชก ผมยาวสยายเปียกปอนแนบไปกับกรอบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด หยดน้ำฝนผสมกับหยาดเลือดสีสดไหลวนลงบนหมอนสีขาวสะอาดตา ใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เขาเฝ้าบอกตัวเองซ้ำๆ ในความฝันและในความจริงว่ามันได้สลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ในคืนฝนตกเมื่อสามปีก่อน "คุณหมอคะ ทีมผ่าตัดพร้อมแล้วค่ะ" เสียงพยาบาลสาวเอ่ยเตือน ศิลากลืนก้อนความหนาแน่นลงคอ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขาก้าวฉับๆ ไปยังห้องผ่าตัดด้วยความเร็วที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุม สติสัมปชัญญะเตือนว่ามันอาจเป็นเพียงความบังเอิญที่น่า "ตลก" ใบหน้าของคนเรายามบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียเลือดมากมักจะบิดเบี้ยวจนจำเค้าเดิมไม่ได้ แต่วินาทีที่เขาเดินเข้าสู่แสงไฟสว่างจ้าเหนือเตียงผ่าตัด และดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกะพริบช้าๆ เพื่อปรับรับแสง โลกทั้งใบของศิลาก็ราวกับหยุดหมุน ไม่ใช่... ไม่มีทางผิดเพี้ยนไปได้เลย ริมฝีปากที่เคยหยักยิ้มเยาะหยันเขาในวันที่เธอหอบกระเป๋าเดินออกจากบ้าน โครงหน้าเรียวเล็กที่ประดับด้วยไฝเม็ดเล็กเหนือมุมปากซ้าย และรอยแผลเป็นจางๆ ที่เกิดจากอุบัติเหตุในอดีต รอยแผลที่เขาเคยใช้ปลายนิ้วลูบไล้อย่างแผ่วเบาในคืนที่เธอนอนร้องไห้ซบตัก รินรดา... ภรรยาที่กฎหมายและป้ายหลุมศพประกาศว่าเธอตายไปแล้ว เธอกลับมานอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้าเขาในคืนฝนตกเช่นนี้ "ริน..." ชื่อนั้นหลุดลอดออกจากริมฝีปากที่สั่นเทาของศิลาอย่างไม่รู้ตัว เขาลืมกฎเหล็กทุกข้อของการเป็นแพทย์ผู้ไร้ความรู้สึก ลืมแม้กระทั่งว่ารอบกายเขามีทีมแพทย์และพยาบาลยืนมองด้วยความงุนงง ดวงตาของหญิงสาวบนเตียงผ่าตัดไม่ได้สะท้อนความตกใจกลัว หรือความดีใจที่ได้พบสามีผู้เป็นแพทย์มือหนึ่ง เธอกลับมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เยียบเย็น และเต็มไปด้วยความเกลียดชังอันล้ำลึกราวกับมองคนแปลกหน้าผู้ต่ำต้อย ริมฝีปากซีดเซียวขยับช้าๆ เปล่งเสียงแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของศิลา "คุณหมอ... ช่วยชีวิตคนตาย... ไม่ได้หรอกนะคะ" ประโยคคำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจของศิลาอย่างจัง มันไม่ใช่เสียงของรินรดาผู้แสนอ่อนหวานในอดีต แต่มันคือเสียงของวิญญาณอาฆาตที่กลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยถูกพรากไป ก่อนที่ศิลาจะทันได้ก้าวเข้าไปคว้ามือที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งนั้น เสียงสัญญาณชีพจรบนจอมอนิเตอร์ก็กรีดร้องลั่นห้องด้วยความถี่สูง เส้นกราฟที่เคยขึ้นลงกลายเป็นเส้นตรงยาวเหยียดพร้อมกับเสียงเตือนอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นปิดสนิทลงช้าๆ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทีมแพทย์ที่กรูเข้ามาปั๊มหัวใจ "คุณหมอครับ! ความดันศูนย์! คนไข้หัวใจหยุดเต้นแล้วครับ!" ศิลายืนแข็งค้างอยู่กับที่ มือทั้งสองข้างที่เคยช่วยชีวิตคนมานับร้อยกลับเย็นเฉียบและไร้เรี่ยวแรง ภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนซ้อนทับเข้ามาในหัว ภาพรถยนต์ที่จมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำในคืนฝนตก และเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เขาเลือกที่จะเดินหนี... มันกำลังย้อนกลับมากลืนกินเขา ในจังหวะที่ความโกลาหลในห้องฉุกเฉินกำลังถึงขีดสุด ประตูห้องผ่าตัดด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงโปรดของสารวัตรกวินในชุดกันเปียกฝน ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "ขอโทษทีครับคุณหมอศิลา พอดีผมได้ยินว่ามีเคสคนไข้ปาฏิหาริย์ฟื้นจากความตาย... เลยอยากจะมาขอสอบถามปากคำในฐานะ 'ฆาตกร' สักหน่อยครับ ว่าศพที่ควรจะอยู่ในโลงศพ ทำไมถึงมานอนอยู่ในห้องผ่าตัดของคุณได้?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ