แกงเลียงหม้อแรกที่ชายป่า

"ถ้าคิดว่าขู่แล้วฉันจะกลัว คุณป้าก็คงอ่านเกมผิดไปถนัดตาเลยนะครับ" เสียงของลินินเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนคุณป้าสายหยุดที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูบ้านถึงกับชะงัก ลินินไม่ได้เงยหน้ามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เธอเพียงแค่บรรจงใช้มีดปังตอคมกริบซอยใบแมงลักสดๆ จากมิติลับลงบนเขียงไม้ เสียง 'ฉับ...ฉับ...' จังหวะสม่ำเสมอนั้นฟังดูราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลาที่กำลังจะทำงาน "นังลินิน! แกจะมากเกินไปแล้วนะ นี่บ้านกงสี! พ่อแม่แกตายไปแล้ว ที่ดินตรงนี้ต้องตกเป็นของญาติอย่างฉัน!" ป้าสายหยุดแผดเสียงลั่นพร้อมก้าวเท้าเข้ามาในครัว ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ความร้อนระอุจากเตาฟืนและกลิ่นหอมประหลาดก็พุ่งปะทะเข้าจมูกจนเจ้าตัวถึงกับสำลัก "ที่ดินตรงนี้มีโฉนดชื่อฉันครับ และถ้าคุณป้ายังไม่หยุดแหกปากรบกวนเวลาทำอาหารของฉัน ผมเกรงว่าผมคงต้องใช้ 'กฎของบ้านไร่' จัดการ" ลินินวางมีดลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันมาเผชิญหน้า สายตาคู่คมกริบไม่ได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย บนเตาฟืน หม้อดินเผาใบเขื่องกำลังเดือดปุดๆ สีเขียวขุ่นของน้ำแกงเลียงที่ปรุงจากผักสดกรอบจากมิติลับส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนแทบจะกลายเป็นไอระเหยที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นหอมของพริกไทยอ่อนผสมกับความหวานล้ำของยอดฟักทองและดอกโสนที่หาไม่ได้ในตลาดทั่วไป กำลังแผ่ซ่านออกไปนอกหน้าต่าง ปะทะเข้ากับลมเย็นที่พัดผ่านชายป่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะขาดผึง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและจังหวะการเดินที่มั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าบ้าน ลินินรู้ดีว่าใครกำลังมา *ปัง! ปัง!* เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนจะถูกเปิดออกโดยเจ้าของบ้านอีกคน ธนาในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดที่พับแขนขึ้นจนเผยให้เห็นกล้ามแขนแข็งแรงจากการทำงานหนัก เขาก้าวเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกล้าของชายชาติทหารกลับกราดมองไปที่ป้าสายหยุดด้วยรัศมีที่กดดันจนอีกฝ่ายเผลอถอยกรูด "ผู้กอง... ผมบอกแล้วไม่ใช่หรือครับว่าอย่าปล่อยให้ใครเข้ามาเพ่นพ่านตอนผมกำลังทำอาหาร" ลินินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลก ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ธนาไม่ได้ตอบทันที เขาเดินตรงมาที่หน้าเตา สูดดมกลิ่นหอมของแกงเลียงหม้อนั้นเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะหันไปมองป้าสายหยุดที่ยืนหน้าสั่นอยู่ข้างหลัง "คนในบ้านผม... ผมดูแลเองได้ครับป้าสายหยุด แต่ถ้าป้ายังไม่รีบออกไป ผมเกรงว่ารถไถที่ผมจอดขวางหน้าบ้านป้า อาจจะถูกลูกน้องผมเข็นไปทิ้งที่ท้ายไร่แทนนะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมทันที คำขู่ของธนาไม่ได้มีความเกรี้ยวกราด แต่กลับเย็นเยือกและจริงจังจนน่าขนลุก ป้าสายหยุดเม้มปากแน่น มองทั้งสองคนด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะหันหลังเดินกระทืบเท้าออกไปจากบ้านอย่างไม่สบอารมณ์ ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอตักน้ำแกงร้อนๆ ขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วส่งไปตรงหน้าธนา "ชิมดูครับ... วัตถุดิบชุดนี้ ผมว่ามันพิเศษกว่าทุกครั้งที่เคยทำมา" ธนาจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่เปื้อนฝุ่นแป้งเล็กน้อย เขาโน้มตัวลงชิมแกงจากช้อนที่ลินินถืออยู่ รสชาติที่สัมผัสได้คือความหวานล้ำของผักที่สดจนเหมือนเพิ่งเก็บจากต้น ผสมผสานกับรสเผ็ดร้อนจากพริกไทยสดที่เข้มข้นจนทำให้หัวใจเต้นแรง ความเหนื่อยล้าจากการกรำงานหนักในไร่ทั้งวันมลายหายไปในชั่วพริบตา "อร่อยจนผมแทบอยากจะจดทะเบียนสมรสกับคนทำตั้งแต่ตอนนี้เลยครับ" ธนาเอ่ยประโยคที่ทำเอาลินินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงโทรศัพท์ของธนาก็ดังแทรกขึ้นมา เขาหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาคมวูบไหวไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อสายที่โทรเข้า "มีอะไรหรือครับ?" ลินินถามด้วยความสงสัย ธนาเก็บโทรศัพท์ลง สายตาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "คนจากสำนักงานที่ดินเพิ่งโทรมาครับ... พวกเขาบอกว่ามีคนไปยื่นเรื่องขอเพิกถอนสิทธิ์ที่ดินผืนนี้เมื่อเช้านี้ โดยอ้างว่าพื้นที่นี้มีการค้นพบเหมืองแร่หายาก... ซึ่งนั่นหมายความว่าบ้านของเรา กำลังจะถูกรัฐยึดคืนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" ลินินวางกระบวยในมือลง เสียงเหล็กกระทบขอบหม้อดังชัดเจนในความเงียบ เธอหันไปมองออกนอกหน้าต่าง สายตาที่มองไปยังไร่ที่เธอทุ่มเทสร้างมากลายเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "เหมืองแร่เหรอครับ..." ลินินแค่นยิ้ม "งั้นเราก็คงต้องเปลี่ยนเมนูอาหารเย็นนี้กันใหม่แล้วล่ะครับผู้กอง... เพราะดูท่าว่า 'แขก' ที่กำลังจะมาเยือนเราในวันพรุ่งนี้ จะต้องเป็นมื้อที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่เราเปิดร้านบ้านไร่มาเลยทีเดียว" ธนาสบตาเธอ สื่อสารผ่านความนิ่งเงียบว่าเขาพร้อมจะเคียงข้างเธอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้วางแผนต่อไป เสียงสัญญาณเตือนจากมิติลับของลินินก็แผดเสียงดังระงมขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตัวเลขผลผลิตที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ ซึ่งบ่งบอกว่าบางสิ่งที่อยู่ในมิติลับนั้น... กำลังจะข้ามผ่านเข้ามาในโลกนี้โดยที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนเรียก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเชฟสาวและคุณชายสายเปย์ในไร่แห่งนี้ด้วยนะครับ ขอให้สนุกกับตอนถัดไปครับ!