พิธีกรรมที่ถูกขัดจังหวะ

กลิ่นอับชื้นของสารเคมีผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของตึกร้างปีกตะวันตก ร่างของ รตท. ธีธัช แนบชิดอยู่กับผนังปูนเปลือยที่เย็นเฉียบ มือสากหนากำด้ามปืนพกประจำกายแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกหักไปยังโถงกลางชั้นสาม ซึ่งบัดนี้ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นลานประกอบพิธีกรรมต้องห้าม แสงไฟสีส้มสลัวจากเทียนไขไขมันมนุษย์นับส่มเล่มสะท้อนเงายาวไหววับบนพื้นคอนกรีตที่มีการวาดอักขระคาถาโบราณขนาดใหญ่ล้อมรอบเหยื่อเคราะห์ร้ายที่ถูกมัดตรึงไว้บนเตียงผ่าตัดเก่า "คุณช้าไปสามวินาที ธีธัช..." เสียงกระซิบแหบพร่าทว่าทรงเสน่ห์ดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนของลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ ทำให้เส้นขนทั่วร่างของนายตำรวจหนุ่มลุกชันขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เพลิงกัลป์เคลื่อนกายเข้ามาประชิดร่างของเขาในความมืดอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและรอยสักอักขระขอมโบราณที่ลาดไหล่ ธีธัชตวัดสายตาดุดันกลับไปมองคนข้างกายทันที ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงด้วยความไม่พอใจ "ถ้าคุณไม่มัวแต่เดินตรวจเช็กความเรียบร้อยของวงยันต์รอบตึก เราคงพังเข้าไปช่วยเด็กคนนั้นได้ก่อนที่มันจะเริ่มบทสวดแรก" ธีธัชเค้นเสียงลอดไรฟัน ตรากตรำความโกรธขึงไว้ในอก เพลิงกัลป์แย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนอันตรายและนัยยะที่อ่านไม่ออก ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเคร่งเครียดของนายตำรวจหนุ่มด้วยความรู้สึกขบขันระคนชื่นชม "ความใจร้อนไม่เคยช่วยให้ใครรอดพ้นจากอาคมสายมืดหรอกครับ หมวด... ถ้าเราพังประตูบุ่มบ่ามเข้าไปตอนนี้ แรงสะท้อนจากอาคมโลหิตจะฉีกร่างเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่คุณจะได้ใส่กุญแจมือฆาตกรเสียอีก อยากให้เป็นแบบนั้นหรือไงครับ" คำพูดนั้นทำให้ธีธัชต้องกลืนคำโต้แย้งกลับลงคอไป เขารู้ดีว่าเพลิงกัลป์พูดความจริง แม้เขาจะเกลียดชังความงมงายและไสยเวทเข้ากระดูกดำเพียงใด แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ เขากลับต้องพึ่งพาความรู้ด้านอาคมที่บิดเบี้ยวของชายหนุ่มข้างกายเพื่อรักษาชีวิตของตัวประกัน เบื้องล่างในโถงกลาง ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้มกำลังท่องคาถาภาษาบาลีโบราณด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสจนธีธัชรู้สึกปวดขมับแปลบราวกับมีเข็มนับร้อยเล่มมากดทิ่ม เขารู้สึกได้ถึงพลังงานด้านลบที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก "มันกำลังจะเริ่มบูชายัญ" ธีธัชพึมพำ ดวงตาจ้องมองไปที่คมมีดอาคมในมือของฆาตกรที่กำลังเงื้อมขึ้นสูง "ครับ... แต่มันยังขาดสิ่งสำคัญที่สุด" เพลิงกัลป์ขยับตัวเข้าใกล้ธีธัชมากขึ้นอีกนิด จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของนายตำรวจหนุ่ม มือเรียวเอื้อมมาแตะที่ข้อมือซ้ายของธีธัชที่กำลังถือปืนอยู่ ชั่วขณะนั้นกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่างของทั้งคู่ "มันต้องการพลังชีวิตที่บริสุทธิ์... และจิตใจที่ต่อต้านอย่างรุนแรง เพื่อปลุกอาคมขั้นสูงสุด" "คุณหมายความว่ายังไง?" ธีธัชหันขวับมามอง ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในความมืด กลิ่นกายหอมเย็นยะเยือกของเพลิงกัลป์ผสมกับกลิ่นอายธูปและกำยานทำให้สติของนายตำรวจหนุ่มพร่าเลือนไปชั่วขณะ "หมายความว่า... พวกมันไม่ได้ต้องการแค่เด็กคนนั้นครับ" เพลิงกัลป์กระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากของธีธัชแวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "เป้าหมายที่แท้จริงของมัน คือการล่อให้ผู้พักษ์สันติบาลอย่างคุณก้าวเข้ามาในวงยันต์นี้ต่างหาก... เลือดของตำรวจน้ำดีที่มีปมในใจ คือเครื่องเซ่นไหว้ชั้นยอด" ยังไม่ทันที่ธีธัชจะได้เอ่ยปากถามความนัย เพลิงกัลป์ก็พุ่งทะยานออกไปจากมุมมืด ร่างสูงโปร่งกระโจนลงสู่โถงกลางเบื้องล่างราวกับเสือดาวที่ตะครุบเหยื่อ เสียงแก้วแตกกระจายพร้อมกับเสียงร้องคำรามด้วยความตกใจของกลุ่มฆาตกรดังสนั่นหวั่นไหว "เพลิงกัลป์!" ธีธัชสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตามออกไปเพื่อสนับสนุน ความชุลมุนเกิดขึ้นในพริบตา เพลิงกัลป์ซัดฝ่ามืออัดเข้าใส่ลูกน้องของลัทธิมารกระเด็นไปคนละทิศละทาง อักขระสีแดงฉานบนฝ่ามือของเขาเปล่งแสงวาบทุกครั้งที่กระทบถูกเป้าหมาย ขณะที่ธีธัชชักปืนเล็งคุ้มครองและจัดการสกัดพวกที่เหลือด้วยกระบวนท่าต่อสู้มือเปล่าอย่างแม่นยำและเด็ดขาด ความต่างขั้วระหว่างวิทยาศาสตร์และไสยเวทผสานกันอย่างลงตัวในสมรภูมิเลือดแห่งนี้ แต่แล้ว... ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงหัวเราะแหบพร่าของอาจารย์ผู้ทำพิธีก็ดังขึ้นเหนือเสียงการต่อสู้ทั้งหมด "ฮ่าๆๆ... โง่เขลาเบาปัญญา! คิดว่าเข้ามาขัดขวางได้งั้นรึ!" ชายชราในชุดคลุมโยนกริชอาคมลงบนพื้นกลางวงยันต์ เลือดสดๆ จากตัวประกันไหลทะลักลงตามร่องอักขระทันที พลังงานสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นจากพื้นราวกับกลุ่มควันมรกต ก่อตัวเป็นร่างของอสุรกายไร้หน้าพุ่งเข้าหาเพลิงกัลป์และธีธัชที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ "ถอยไป!" เพลิงกัลป์คำรามลั่น พร้อมกับกางเขตอาคมสีทองคุ้ม แสงสว่างวาบจากการปะทะกันของไสยเวทสาดส่องไปทั่วห้องมืด เผยให้เห็นสภาพความเสียหายโดยรอบ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แท่นบูชาผ่าตัดเก่า ธีธัชเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เมื่อแสงไฟวาบครั้งสุดท้ายตกกระทบเข้ากับวัตถุโลหะสีเงินวาววับที่ตกอยู่บนพื้น มันคือ 'เข็มกลัดประจำตำแหน่ง' สลักตราสัญลักษณ์ของกองปราบปรามพิเศษ... หน่วยงานเดียวกับพี่ชายของเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน เข็มกลัดชิ้นนั้น... ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ และไม่มีทางที่คนของลัทธิมารจะครอบครองมันได้ เว้นแต่ว่าจะมีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงในกรมตำรวจที่ชักใยเบื้องหลังคดีนี้ทั้งหมด เพลิงกัลป์หันมามองสีหน้าซีดเผือดของธีธัชที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน มุมปากของจอมขมังเวทหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับรู้อยู่แล้วว่าความจริงข้อนี้กำลังจะถูกเปิดเผย "ดูเหมือนว่า... คนที่คุณควรระวังตัวที่สุด ไม่ใช่ผมหรอกครับ หมวดธีธัช" เพลิงกัลป์กระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องโถงที่ถูกปิดตาย --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงamมืดนี้ด้วยกันนะครับ