เงากระบี่สะท้านฟ้า

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสุราหมักชั้นเลวภายในโรงเตี๊ยมรกร้างชายแดนบูรพา หยาดฝนภายนอกโหมกระหน่ำซัดสาดราวกับเสียงคำรามของพญามังกรผู้พิโรธ ทว่าความอื้อฉาวภายในกลับเงียบกริบลงในชั่วพริบตา เมื่อคมดาบเล่มหนึ่งจ่ออยู่ตรงลำคอของเฒ่าแก่ชราผู้ไร้ทางสู้ "พวกเจ้า... สำนักพยัคฆ์ทมิฬรังแกคนเกินไปแล้ว!" เสียงตะโกนอย่างคับแค้นดังขึ้นจากมุมมืดของโรงเตี๊ยม ไป๋หลางนั่งนิ่งสงบอยู่บนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า สวมหมวกสานปีกกว้างอำพรางใบหน้าครึ่งหนึ่ง มือขวากุมด้ามกระบี่ประจำกายที่หลับใหลอยู่ในฝักไม้สีดำสนิท ไร้ซึ่งรังสีอำมหิตแผ่ออกมาภายนอก ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนเหล่าโจรชั่วถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่กโดยไม่รู้ตัว ปราณแท้จริงภายในกายของเขาหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น คล้ายห้วงสมุทรอันลึกล้ำที่พร้อมจะซัดสาดทำลายล้างทุกสิ่งในพริบตา "ฮ่าๆๆๆ! ยุทธภพนี้มีกฎเกณฑ์อันใดกัน? ผู้แข็งแกร่งคือผู้กำหนดชะตา ผู้อ่อนแอมีเพียงสิทธิ์ที่จะก้มหัวยอมจำนน!" หัวหน้ากลุ่มโจรนาม 'กัวเทียนเฮ่อ' แผดเสียงหัวเราะอย่างลำพองใจ มันเงื้อมือเตรียมปลิดชีพเฒ่าแก่ชราเพื่อประกาศศักดา *เปรี้ยง!* สายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางนภา แสงสีขาววาบส่องกระทบใบหน้าคมคายของไป๋หลางที่เงยขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำดั่งห้วงจักรวาล สะท้อนภาพความอยุติธรรมที่ปรากฏเบื้องหน้า วิถีกระบี่ของเขาถูกหล่อหลอมขึ้นจากเจตจำนงแห่งฟ้าดิน ความกตัญญูต่อแผ่นดินเกิดและคุณธรรมน้ำมิตรคือสิ่งที่ค้ำจุนกระดูกสันหลังของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตน หากเห็นความชั่วช้าแล้วนิ่งเฉย แลesaมนั้นย่อมไม่ต่างอันใดกับเดรัจฉานในร่างมนุษย์ "วาจาของเจ้ายาวเกินไปแล้ว..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในโรงเตี๊ยม ร่างของไป๋หลางหายวับไปจากที่นั่งราวกับภาพลวงตา *ฉับพลัน!* ประกายแสงสีฟ้าครามสายหนึ่งพาดผ่านความมืดมิดราวกับดาราดับแสง กัวเทียนเฮ่อเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันพยายามยกดาบใหญ่ขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณแห่งความเป็นความตาย ทว่าช้าเกินไป! วิชากระบี่ทะลวงฟ้าหาใช่สิ่งที่พวกมันจะเข้าใจได้ ปราณกระบี่อันคมกริบตัดผ่านอากาศอย่างไร้ร่องรอย ก่อเกิดเสียงลมหวีดหวิวบาดแก้วหู *ฉึก!* แขนขวาที่ถือดาบของกัวเทียนเฮ่อหลุดกระเด็นลอยเคว้งกลางอากาศ พร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่พุ่งทะลักราวน้ำพุ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นโรงเตี๊ยม ก่อนที่ร่างมหึมาของมันจะทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?!" ลูกน้องของสำนักพยัคฆ์ทมิฬนับสิบคนหน้าซีดเผือก ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นว่าคนผู้นี้สามารถคร่าชีวิตพวกมันทั้งหมดได้ภายในกระบี่เดียว ไป๋หลางยืนสงร่าอยู่เบื้องหน้าเฒ่าแก่ชรา ปลายกระบี่ในมือชี้ลงพื้น ไร้หยดเลือดแปดเปื้อน ดวงตาคมกริบกวาดมองเหล่าโจรชั่วด้วยความเหยียดหยัน "ข้าคือผู้ที่จะมาทวงคืนความยุติธรรมให้แผ่นดิน... จำชื่อของข้าไว้ ไป๋หลาง" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ละอองหมอกสีม่วงจางๆ ก็พลันปกคลุมไปทั่วบริเวณ อุณหภูมิภายในโรงเตี๊ยมลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลีบดอกเหมันต์โปรยปรายลงมาจากหลังคารั่วอย่างไร้ที่มา ทั้งที่ภายนอกเป็นสายฝนฤดูร้อน เงาร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาจำศีลปรากฏขึ้นบนคานไม้เบื้องบน นางก้าวเดินย่างก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันทางวิญญาณที่ทำให้เหล่าโจรชั่วกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ใบหน้างดงามล่มเมืองราวนางพญาหิมะเรียบนิ่งและเย็นชา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองโลกภายนอกด้วยความห่างเหินราวกับมองธุลีดิน ทว่าเมื่อกวาดสายมาสบเข้ากับแผ่นหลังของไป๋หลาง แววตาคู่นั้นกลับทอประกายความอ่อนโยนล้ำลึกที่ไม่มีผู้ใดในโลกหล้าเคยได้พบเห็น มู่หรงเสวี่ยปรายตามองกลุ่มโจรชั่วด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "หลางหลาง... เจ้าชักช้าเกินไปแล้ว ด้านนอกยังมีหนอนแมลงอีกกลุ่มที่ข้ายังไม่ได้จัดการ... หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าออกโรงแทน?" ไป๋หลางแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก ความทะนงตนในวิถีกระบี่ผสานเข้ากับความอบอุ่นในดวงตาที่มอบให้แก่นางเซียนผู้เย็นชาคนนี้เพียงผู้เดียว เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำ จู่ๆ เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาร้างเบื้องนอกก็ดังขึ้นสามครา... *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* มิติอากาศเบื้องหน้าพวกเขาทั้งสองเกิดรอยปริแยกเป็นทางยาว เผยให้เห็นดวงตาขนาดยักษ์สีเลือดคู่หนึ่งที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดมิดเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคน "ฮี่ๆๆ... ไป๋หลาง มู่หรงเสวี่ย พวกเจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของนิกายโลหิตโลกันตร์จริงๆ หรือ?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับผมนะครับ