ยกเลิกข้อความไม่ทันแล้ว!

นิ้วมือเรียวของต้นข้าวสั่นระริกราวกับคนเป็นโรคพาร์กินสัน ขณะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบในความมืดของห้องนอน เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท จนแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่เบื้องหลัง ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากความซุ่มซ่ามแท้ๆ ค่ะ ในแชทกลุ่ม "รวมพลคนโสด (แต่ใจไม่โสด)" ที่มีเพื่อนร่วมชั้นและรุ่นพี่รวมกันเกือบสิบชีวิตกำลังถกเถียงกันเรื่องร้านหมูกระทะหน้ามออย่างออกรสออกชาติ ต้นข้าวตั้งใจจะพิมพ์ไปบอกเพื่อนสนิทในกลุ่มย่อยว่า *'ร้านนี้อร่อยมาก น่าพาไปกินตอนดึกๆ'* แต่เพราะความล่ำลั่ก สมองประมวลผลไม่ทันกับนิ้วที่ไวเกินเหตุ ประกอบกับบุคคลอันตรายเจ้าประจำอย่างพี่อาร์ตเพิ่งส่งรูปแมวอ้วนทำหน้ากวนประสาทเข้ามาขัดจังหวะพอดี ผลลัพธ์ที่ได้จึงกลายเป็นข้อความสั้นๆ สองพยางค์ที่ถูกส่งตรงเข้าสู่ห้องแชทใหญ่ที่มีสมาชิกครบถ้วน... **[Art_Suradet]:** *(ส่งรูปภาพ)* **[Tonkhao_naja]:** น่ารัก ให้ตายเถอะ! นี่มันหายนะระดับชาติชัดๆ ค่ะ! กลุ่มแชทที่เคยมีข้อความไหลเลื่อนเป็นสายน้ำ พลันเงียบกริบลงทันทีราวกับกดปุ่มหยุดเวลา ความเงียบงันแผ่ซ่านเข้ามาในห้องนอนแคบๆ จนน่ากลัว ต้นข้าวอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน สมองขาวโพลนคิดคำแก้ตัวไม่ออก มือไม้สั่นเทาพยายามจะกดปุ่มเมนูเพื่อยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่มตอบกลับ (Reply) ซะได้ *(อ่านแล้ว 8 คน)* สติของต้นข้าวหลุดลอยไปถึงดาวอังคารเรียบร้อยแล้วค่ะ สมาชิกในกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหว ส่งสติ๊กเกอร์รูปตาโตและเครื่องหมายคำถามรัวเป็นชุดจนหน้าจอแทบพัง **[Min_Napat]:** อุ๊ย อะไรยังไงคะคุณต้นข้าว? **[Pond_Thep]:** น่ารักอะไรเอ่ย? หมายถึงแมวของพี่อาร์ต หรือหมายถึงตัวพี่อาร์ตเองครับเนี่ย? **[Beam_Sudarat]:** กลิ่นความรักมันลอยทะลุจอมาเลยค่ะแกรรร "ไอ้พวกบ้าเอ๊ย!" ต้นข้าวโวยวายออกมาเสียงดังลั่นห้อง ทั้งทุบหมอนระบายความอับอาย ทั้งขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงเหมือนรังนก แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู สีแดงจัดแข่งกับมะเขือเทศสุก พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงไม่ยอมหยุด ในสถานการณ์คับขันแบบนี้ การหนีปัญหาดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด ต้นข้าวรีบกดปิดอินเทอร์เน็ต ปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วคว่ำเครื่องคว่ำหน้าลงกับเตียงนอนทันที พร้อมซุกใบหน้าร้อนผ่าวลงกับหมอนนุ่มเพื่อกลบเกลื่อนความอาย *'ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ! มันเป็นการพิมพ์ผิด! ผิดมหันต์เลยด้วย!'* ต้นข้าวร้องกรี๊ดอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านไปราวๆ หนาวเหน็บห้านาทีที่ดูยาวนานเหมือนห้าชั่วโมง ความเงียบงันในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนแชทที่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึก *ติ๊ง!* ต้นข้าวสะดุ้งเฮือก หัวใจกระโจนขึ้นมาอยู่ที่คอหอย ค่อยๆ ยื่นมือสั่นๆ ไปพลิกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหวาดหวั่น ข้อความใหม่ไม่ได้มาจากกลุ่มรวมพลคนโสดค่ะ... แต่มันมาจากแชทส่วนตัว (DM) ของบุคคลที่ไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุดในสามโลก **[Art_Suradet]:** หืม? เมื่อกี้พิมพ์ว่าอะไรนะ... น่ารักเหรอ? **[Art_Suradet]:** หมายถึงพี่เหรอครับ ตัวเล็ก? น้ำเสียงกวนประสาทที่อ่านผ่านตัวหนังสือยังคงสร้างดาเมจความเขินอายให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด ต้นข้าวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก อยากจะพิมพ์ด่ากลับไปยาวๆ สักสามหน้ากระดาษ A4 แต่ปลายนิ้วกลับไม่ยอมขยับตามคำสั่งสมอง นี่สินะที่เขาเรียกว่าอาการ "แพ้ทาง" อย่างสมบูรณ์แบบ ต้นข้าวนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียง จ้องมองหน้าจอแชทที่มีข้อความของรุ่นพี่ตัวดีค้างอยู่ ใจหนึ่งก็อยากจะหายตัวไปจากโลกนี้ แต่อีกใจหนึ่ง... กลับเผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้กับความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ทำให้ลมหายใจของต้นข้าวสะดุดกึก **[Art_Suradet]:** ถ้าเปลี่ยนจากพิมพ์ในแชท... เป็นมาพูดต่อหน้าพี่ตรงนี้... จะน่ารักกว่านี้รึเปล่าล่ะ? **[Art_Suradet]:** เปิดระเบียงห้องหน่อยสิครับ... พี่อยู่หน้าหอเราแล้วนะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอมยิ้มไปกับความวุ่นวายนี้ด้วยกันนะคะ นكتดีๆ แบบนี้ยังมีให้ติดตามต่อในตอนหน้าค่ะ!