สามีสายซัพพอร์ต: ช่วยเมียหาเงิน

"ถ้าพวกมันกล้าส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวรั้วบ้านเราอีกคืนนี้... ฉันจะไม่ได้แค่ต้อนรับด้วยน้ำชาแน่ค่ะ" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเย็นยะเยือกดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระแทกขวดโหลแก้วบรรจุซอสพริกสูตรเข้มข้นลงบนโต๊ะไม้ หลินว่านหลิงกวาดสายตามองอุปกรณ์ป้องกันตัวที่เธอเพิ่งเบิกออกมาจากคลังสินค้าในมิติฟาร์ม ทั้งกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้คมกริบ สפרეพริกไทยดำเข้มข้น และตาข่ายดักสัตว์แรงดันสูง ใบพักตร์รูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความดุดันแบบฉบับสะใภ้ผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ลู่จ้านเฉิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งเตียงตบเข่าฉาดใหญ่ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึก นัยน์ตาคมกราบกรานมองภรรยาคนสวยด้วยประกายระยิบระยับเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เขาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกล้ามสีทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการเตรียมเสบียง "ภรรยาพูดถูก คนพวกนั้นใจกล้าเกินไปแล้ว อาศัยจังหวะที่เรากำลังจะขยายกิจการส่งของไปตลาดมืดหวังมาสืบความลับ... แต่เสียดายที่คืนนี้ แขกไม่ได้รับเชิญเหล่านั้นคงต้องผิดหวัง เพราะเรามีภารกิจที่สำคัญกว่ารออยู่ไม่ใช่หรือคะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่ พร้อมกับมือหนาเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วของภรรยาเข้าหาตัวอย่างสนิทสนม หลินว่านหลิงค้อนให้วงใหญ่แต่ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้สามีหนุ่มสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะผลักอกเขาเบาๆ "อย่ามาทำเป็นเล่นนะคะ, พี่จ้านเฉิง! ของล็อตใหญ่สำหรับตลาดมืดคืนนี้ถูกบรรจุลงลังไม้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งแป้งสาลีขัดขาว ไข่ไก่สดจากฟาร์มมิติ และเนื้อหมูสามชั้นติดมันที่ฉันเพิ่งรมควันด้วยไม้หอม... ถ้าไปส่งช้า พ่อค้าคนกลางอย่างเฒ่าเฉินคงได้มายืนรอจนหัวใจวายตายหน้าบ้านพอดี" ลู่จ้านเฉิงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นลูบศีรษะภรรยาด้วยความเอ็นดู "วางใจเถอะค่ะ สามีของเธอคนนี้ต่อให้ต้องแบกกระสอบแป้งร้อยชั่งเดินเท้าฝ่าความมืดสิบหลี้ ก็ไม่มีวันทำให้สินค้าของภรรยาเสียหายแม้แต่เส้นขนเดียว... ว่าแต่, บอดี้การ์ดส่วนตัวสุดหล่อคนนี้ จะได้รับรางวัลเป็นอะไรหลังจากภารกิจสำเร็จล่ะคะ?" ดวงตากลมโตของหลินว่านหลิงหรี่ลงอย่างรู้ทัน เธอหยิกเอวสอบของสามีไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ "อยากได้อะไรล่ะคะ? บะหมี่แห้งคลุกน้ำมันพริกเผา หรือขาหมูตุ๋นยาจีนเปื่อยนุ่มละลายในปากดีล่ะ?" "แค่อาหารฝีมือภรรยา... ไม่ว่าอะไรพี่ก็กินเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำซุปอยู่แล้วค่ะ" บรรยากาศความหวานชื่นภายในห้องนอนถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง เมื่อเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังแว่วมาจากนอกรั้วบ้าน หลินว่านหลิงส่งสายตาให้สามี ลู่จ้านเฉิงพยักหน้ารับรู้ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวอย่างไร้เสียงราวกับเสือดาว ย่องไปแง้มหน้าต่างดูลาดเลา พบเงาดำตะคุ่มสองร่างกำลังพยายามงัดแงะกลอนประตูห้องครัวหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ "หึ... สมองหมูจริงๆ กล้ามาขโมยของบ้านทหารลู่ในยามวิกาล" ลู่จ้านเฉิงแค่นเสียงลอดไรฟัน แววตาดุดันฉายแววอันตราย แต่หลินว่านหลิงกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ เธอคว้าขวดสเปรย์พริกไทยสูตรพิเศษจากมิติฟาร์มยัดใส่มือสามี "อย่าเพิ่งใช้กำลังรุนแรงค่ะพี่... ให้บทเรียนเบาๆ แต่น่าจดจำไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวฉันจะเปิดมิติรอรับของจากพวกมันในตลาดมืด ส่วนพี่จัดการทางนี้ให้เรียบร้อย แล้วตามไปสมทบกับฉัน" พูดจบ หลินว่านหลิงก็หายวับเข้าไปในพื้นที่มิติฟาร์มทันที ทิ้งให้ลู่จ้านเฉิงยืนมองความว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มเอือมระอาแก แกมทึ่งในความสามารถของภรรยา สิบนาทีต่อมา... ณ ตลาดมืดใต้ดินที่ซ่อนตัวอยู่หลังโรงงานร้างเก่าแก่ บรรยากาศอึมครึมและเต็มไปด้วยกลิ่นอายระแวดระวัง พ่อค้าคนกลางเฒ่าเฉินกำลังเดินกระวนกระวายใจอยู่หน้ากองลังไม้ พลางชะเง้อคอมองหาเงาร่างของหญิงสาวที่มักจะนำสินค้าชั้นยอดมาส่งเสมอ "โอ๊ย... แม่นางหลิน ทำไมวันนี้มาช้านัก หรือว่าทางบ้านจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า..." เฒ่าเฉินพึมพำกับตัวเองด้วยความร้อนรน "รอนานไหมคะ, เฒ่าเฉิน?" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เฒ่าเฉินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองก็พบกับหลินว่านหลิงที่ยืนพิงลังไม้อย่างสบายอารมณ์ บนใบหน้าสวมหมวกผ้าและผ้าพันคออำพรางใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ดวงตาทอประกายมั่นใจยังคงโดดเด่นไม่เปลี่ยนแปลง เฒ่าเฉินรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจจนเนื้อตัวสั่นเทา "โอ้โห! แม่นางหลิน คุณมาปรากฏตัวตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? แล้วสินค้าล่ะ... วันนี้มีของดีอะไรมานำเสนอบ้าง?" หลินว่านหลิงไม่พูดเปล่า เธอยกมือขึ้นผายไปเบื้องหน้า ทันใดนั้นลังไม้ขนาดใหญ่หลายลังก็ปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีชั้นดีและไข่ไก่สดใหม่ทะลักออกมาจากลังทันที เฒ่าเฉินรีบก้มลงเปิดฝาลังดูก็ต้องอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "นี่... นี่มัน! ไข่ไก่ฟองโตไข่แดงสีส้มสดใสขนาดนี้ แถมแป้งสาลีขัดขาวยังเนื้อเนียนละเอียดไร้ที่ติอีก! โอ้สวรรค์... ของล็อตนี้คุณภาพดีกว่าครั้งก่อนเสียอีกนะเนี่ย!" เฒ่าเฉินอุทานออกมาเสียงดังจนต้องรีบยกมือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจกลัวคนอื่นได้ยิน "คุณภาพดี ราคาก็ย่อมสมเหตุสมผลค่ะเฒ่าเฉิน" หลินว่านหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ทั้งหมดนี่ ฉันคิดราคาเหมาในราคาพิเศษ รับรองว่าคุณเอาไปปล่อยต่อในตลาดบน ได้กำไรมหาศาลจนหุบยิ้มไม่ลงแน่ๆ" ในจังหวะที่เฒ่าเฉินกำลังจะพยักหน้าตกลงอย่างกระตือรือร้นนั้นเอง แสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าโรงงานร้าง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของหน่วยตรวจการตลาด "หยุดอยู่ตรงนั้น! ห้ามขยับ! ใครทำมาค้าขายผิดกฎหมาย ยอมจำนนซะดีๆ!" เฒ่าเฉินหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น "ตายแล้ว! หน่วยตรวจการมาได้ยังไง! พวกเราซวยแล้วแม่นางหลิน!" ทว่า หลินว่านหลิงกลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งสงบราวกับรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว นัยน์ตาสวยคมมองตรงไปยังทิศทางที่แสงไฟฉายสาดมา ก่อนที่เงาร่างสูงโปร่งของนายทหารหนุ่มในชุดเครื่องแบบเต็มยศจะก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับลากตัวชายฉกรรจ์สองคนที่สะสะบินสะบอมหมดสภาพเข้ามาด้วย ลู่จ้านเฉิงปัดมือตัวเองเบาๆ ราวกับเพิ่งจับสิ่งสกปรก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ทำเอาเจ้าหน้าที่ตรวจการถึงกับชะงัก "ดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้... หน่วยตรวจการขยันขันแข็งดีนี่คะ? แต่ก่อนจะจับใคร ช่วยตรวจสอบดูให้ดีก่อนว่า... ของในลังเหล่านี้ เป็นเสบียงสนับสนุนพิเศษที่กองร้อยของเราอนุมัติให้มีการซื้อขายเพื่อบำรุงขวัญทหารแนวหน้า หรือพวกคุณอยากจะลองมีปัญหากับกองพลของฉันกันแน่?" คำพูดของลู่จ้านเฉิงทำเอาหัวหน้าหน่วยตรวจการถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อม มองหน้ากันเลิกลั่กด้วยความหวาดหวั่น หลินว่านหลิงลอบยิ้มมุมปากอย่างสะใจ ขณะที่เอื้อมมือไปเกาะแขนสามีหนุ่มผู้ทรงพลังเบาๆ "กลับบ้านกันเถอะค่ะ... สามี" เธอกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา "ฉันทำบะหมี่ร้อนๆ รอคุณอยู่แล้วนะคะ" — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอนะคะ —