จัดการญาติจอมวุ่นวายอีกรอบ

"ถ้าพวกคุณยังไม่ไสหัวไปภายในสามวินาที อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจความเป็นญาติ!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของลู่จ้านเฉิงดังก้องไปทั่วลานบ้าน กลิ่นอายสังหารจากสมรภูมิที่เขาเคยผ่านจางๆ ยังคงติดตัวราวกับไอหมอกหนา ลู่จ้านเฉิงไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำพูดของเขากลับทำให้เฒ่าซื่อและบรรดาพี่สะใภ้ที่กำลังวางแผนจะมาโวยวายเรื่อง 'ส่วนแบ่งรายได้' ถึงกับสะดุ้งโหยง หลินว่านหลิงยืนพิงกรอบประตูบ้าน มือหนึ่งถือตะหลิวไม้ อีกมือหนึ่งเช็ดคราบแป้งบนผ้ากันเปื้อน ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกขบขัน เธอเพิ่งผัดหมูกรอบพริกเกลือเสร็จ กลิ่นหอมฟุ้งของพริกแห้งและกระเทียมเจียวอบอวลไปทั่วครัว เป็นจังหวะเดียวกับที่ญาติฝั่งสามีกลุ่มนี้เดินเข้ามากระชากรั้วบ้านทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "จ้านเฉิง! นี่แกกล้าไล่แม่ตัวเองกับพี่สะใภ้หรอกรึ!" เฒ่าซื่อแผดเสียงแหลมสูง พยายามดึงหน้านิ่งเพื่อข่มขวัญลูกชาย แต่แววตาที่สั่นระริกเมื่อเห็นมือแกร่งของลู่จ้านเฉิงวางลงบนด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอว (แม้เขาจะใส่ชุดไปรเวท) ก็ฟ้องชัดว่านางกำลังกลัวจนปัสสาวะแทบเล็ด "แม่ครับ..." ลู่จ้านเฉิงก้าวประชิดตัวร่างท้วมของมารดา กลิ่นบุรุษเพศที่เต็มไปด้วยความมั่นใจบีบอัดจนเฒ่าซื่อต้องถอยกรูด "ที่นี่คือบ้านของผมและว่านหลิง ไม่ใช่ศูนย์บรรเทาทุกข์ของใคร และถ้าแม่ยังจำไม่ได้ ผมขอเตือนความจำอีกครั้งว่าเราตัดขาดกันเรื่องทรัพย์สินไปตั้งแต่วันที่แม่พยายามเอาตัวว่านหลิงไปขัดดอกกับเจ้าหนี้แล้ว" หลินว่านหลิงก้าวออกมาข้างหน้า เธอส่งยิ้มหวานที่ฉาบด้วยความเย็นชาให้กับสะใภ้รองและสะใภ้ใหญ่ที่ทำท่าจะอ้าปากเถียง "วันนี้ฉันทำอาหารเยอะนะคะ ทั้งหมูกรอบพริกเกลือ ไก่ตุ๋นโสม แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีส่วนเผื่อสำหรับคนไร้เชิญ... อ้อ ถ้าอยากกินของอร่อย ก็เชิญเดินไปที่ทางออกได้เลยค่ะ ทางนั้นมีลมเย็นๆ ให้กินแทนข้าวอยู่" "นังตัวดี! แกคิดว่ารวยแค่เพราะขายผักได้นิดๆ หน่อยๆ แล้วจะเชิดหน้าชูตาได้เหรอ!" สะใภ้ใหญ่ตวาดกลับพลางมองไปรอบๆ บ้านที่ดูดีขึ้นผิดหูผิดตา ลู่จ้านเฉิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ขยับตัวก้าวหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ที่ผ่านการฝึกฝนเยี่ยงทหารหน่วยพิเศษบดบังแสงอาทิตย์จนเงาทอดยาวทาบทับพวกนางราวกับยักษ์ขวางทาง เขาคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวข้างประตูแล้วขีดเส้นบนพื้นดินลากยาวผ่านหน้าพวกนางไป "ข้ามเส้นนี้มาเมื่อไหร่ ผมจะถือว่าพวกคุณบุกรุกบ้านพักทหาร... และผมจะส่งตัวไปให้หน่วยรักษาความสงบจัดการข้อหาพยายามก่อกวนความมั่นคงของครอบครัวทหารชั้นสัญญาบัตร" คำขู่ที่ดู 'เป็นทางการ' เกินจริงทำให้พวกนางชะงัก ลู่จ้านเฉิงคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่ลูกชายที่ก้มหน้าก้มตาส่งเงินให้ตระกูลลู่อีกต่อไป แต่เขากลายเป็นสามีที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องภรรยาคนนี้ เฒ่าซื่อกัดฟันกรอด มองดูหลินว่านหลิงที่หยิบจานหมูกรอบส่งให้สามีด้วยความปรารถนาดี กลิ่นหอมหวนนั้นทำให้นางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่ศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ทำให้นางต้องจำใจหันหลังกลับ "ดี! ลู่จ้านเฉิง จำคำพูดแกไว้ให้ดี! วันหน้าอย่ามาคลานเข่าขอความช่วยเหลือจากพวกฉันก็แล้วกัน!" พวกนางเดินปึงปังจากไปจนลับสายตา หลินว่านหลิงถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มข้างกายที่เพิ่งวางไม้กวาดลง "คุณเล่นแรงไปหรือเปล่าคะ เดี๋ยวพวกเขาก็เอาไปนินทาในหมู่บ้านอีกหรอก" ลู่จ้านเฉิงหันมาคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัว กลิ่นหอมจางๆ จากกายเธอทำเอาเขารู้สึกผ่อนคลายจากความตึงเครียดเมื่อครู่ "คนพวกนี้ถ้าไม่ทำให้กลัวจนหัวหด ก็ไม่มีวันหยุดรบกวนคุณได้หรอกว่านหลิง ผมยอมให้โลกทั้งใบเกลียดผม แต่ไม่ยอมให้คุณต้องลำบากใจเพราะคนพวกนี้แม้แต่วินาทีเดียว" บรรยากาศในลานบ้านกลับมาสงบอีกครั้ง แสงสีส้มยามเย็นอาบไล้ไปทั่วสวนผักที่เขียวชอุ่ม หลินว่านหลิงยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่าฐานะของพวกเขาเริ่มโดดเด่นเกินไปจนคนในหมู่บ้านเริ่มเพ่งเล็ง และตลาดมืดที่เธอแอบเอาสินค้าไปปล่อยก็เริ่มจะมี 'สหายคนสนิท' บางคนสงสัยในที่มาของมัน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงโวยวายของญาติจอมวุ่นวาย แต่เป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและจังหวะจะโคนราวกับคนมีระเบียบวินัย ลู่จ้านเฉิงขมวดคิ้ว เขาหันไปสบตาภรรยาด้วยความสังหรณ์ใจ "ใครมาเวลานี้กันคะ?" หลินว่านหลิงถามเบาๆ ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ เขาเดินไปแง้มประตูรั้วออกเพียงเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นบุคคลที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน เขาคือสหายสนิทที่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยข่าวกรองในค่ายที่เขาเพิ่งได้รับคำสั่งให้ร่วมงานด้วยเมื่อวาน และในมือของชายผู้นั้น กำลังถือตะกร้าที่ใส่ผักกาดหอมสายพันธุ์เดียวกับที่หลินว่านหลิงเคยแอบนำออกมาจาก 'มิติฟาร์ม' ไว้ไม่ผิดเพี้ยน! "ลู่จ้านเฉิง... เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยเกี่ยวกับความลับในกระเป๋าของคุณ" สหายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยนัยสำคัญที่ทำให้ลมหายใจของสองสามีภรรยาแทบหยุดกึก ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะชอบความสัมพันธ์ที่น่ารักและดุดันของคู่นี้ สวนส้มปลายฟ้าจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้สนุกยิ่งขึ้นไปอีกค่ะ