เงากระบี่กลางสายฝนโลหิต

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาทึบเสียยิ่งกว่าม่านหมอกในยามค่ำคืน เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงเหล็กกระทบกันระงมกึกก้องไปทั่วหุบเขาเมฆาคำราม สำนักกระบี่เมฆาที่เคยยืนหยัดอย่างองอาจและสง่างามเหนือยุทธภพมากว่าสามร้อยปี บัดนี้เหลือเพียงกองซากปรักหักพังและเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้เป็นจุล เฟยหลงคุกเข่าอยู่เบื้องกองศพของอาจารย์และเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง ดวงตาคู่คมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เม็ดฝนที่โหมกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าผสมปนเปกับหยาดน้ำตาและโลหิตอุ่นๆ ที่ไหลอาบใบหน้าจนแยกไม่ออก แต่ความเจ็บปวดทางกายหาได้ระคายเคืองจิตใจของเขาแม้แต่น้อย ความแค้น ความเคียดแค้นชิงชังที่สุมอกอยู่ราวกับไฟโลกันตร์กำลังแผดเผาจิตวิญญาณของบุรุษหนุ่มจนแทบแหลกสลาย "ฮ่าๆๆๆ... สำนักกระบี่เมฆาอันยิ่งใหญ่ สุดท้ายก็เป็นได้เพียงแค่สุนัขข้างถนนที่รอวันถูกเชือดเท่านั้น!" เสียงหัวهอันเย้ยหยันและทรงพลังดังสะท้อนก้องกังวานมาจากเบื้องบน มารโลหิตเทียนกวาง ประมุขพรรคอสูรโลหิต ยืนตระหง่านอยู่บนยอดซุ้มประตูสำนัก ร่างของมันถูกห่อหุ้มด้วยไอพลังปราณสีแดงฉานที่แผ่พุ่งจนมิติรอบกายบิดเบี้ยว ในมือของมันถือกระบี่โลหิตที่ยังคงหยดหย่างหยาดโลหิตสดๆ ของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆา เฟยหลงกำกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด กระบี่เล่มนี้หาใช่กระบี่ธรรมดาไม่ แต่มันคือ "กระบี่เยือกแข็งโบราณ" สมบัติล้ำค่าประจำสำนักที่ตกทอดมาถึงมือเขาในฐานะทายาทคนสุดท้าย ประกายแสงสีฟ้าครามเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวกระบี่เพื่อต้านทานไอสังหารรอบกาย มันสั่นระริกราวกับรับรู้ได้ถึงความโกรธเกรี้ยวและจิตวิญญาณอันเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นนาย "มารโลหิตเทียนกวาง..." น้ำเสียงของเฟยหลงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู "หนี้เลือดของสำนักกระบี่เมฆา... วันนี้ข้า 'เฟยหลง' ขอเอาชีวิตของเจ้าและบริวารชั่วช้าทั้งหมดมาสังเวย!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของเฟยหลงก็พุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศราวกับพญาอินทรีผู้โกรธเกรี้ยว เคล็ดเต๋าไร้ลักษณ์ถูกขับเคลื่อนจนถึงขีดสุด ปราณกระบี่เยือกแข็งแผ่ขยายออกไปนับร้อยสาย เปลี่ยนหยาดฝนรอบกายให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับล้านเล่มที่พุ่งเข้าจู่โจมมารโลหิตเทียนกวางราวกับห่าฝนแห่งความตาย มารโลหิตเทียนกวางแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน "เด็กน้อย เจ้ายังอ่อนหัดนัก!" มันสะบัดกระบี่โลหิตเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังอสูรสีแดงฉานก็ระเบิดออก ทำลายเกล็ดน้ำแข็งทั้งหมดจนแหลกสลายเป็นผุยผงในพริบตา แรงปะทะอันมหาศาลซัดร่างของเฟยหลงจนกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรง กระอักเลือดคำโตออกมาสีดำคล้ำ กระนั้น แววตาของเฟยหลงหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายันกายลุกขึ้นยืนหยัดอย่างทระนง ใช้กระบี่เยือกแข็งยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายและวิถีกระบี่ที่ยึดมั่นไม่อนุญาตให้เขาก้มหัวให้มารร้าย ทว่า ในวินาทีที่มารโลหิตเทียนกวางกำลังจะก้าวเข้ามาเพื่อปลิดชีพเขาให้สิ้นซาก ท้องนํ้ายามค่ำคืนกลับถูกฉีกกระชากด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้า ประกายแสงนั้นหนาวเหน็บและกดดันจนทุกคนในบริเวณนั้นต้องหยุดหายใจ เงาร่างหนึ่งในชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวหิมะบนยอดเขาไร้เงา ปรากฏกายขึ้นกลางสายฝนอย่างเงียบเชียบ นางลอยตัวลงมาอย่างแผ่วเบาราวกับไม่มีน้ำหนัก ปลายเท้าแตะลงบนยอดซุ้มประตูสำนักอย่างสง่างาม ใบหน้างดงามล่มเมืองไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับรูปสลักหยกเย็นชา ดวงคู่คมกวาดมองซากศพรอบกายด้วยความเรียบเฉย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่มารโลหิตเทียนกวาง "ไป๋จินเซียน!" มารโลหิตเทียนกวางใบหน้าเปลี่ยนสีทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง "นังเซียนสารเลว เจ้ามายุ่งอะไรด้วย?!" ไป๋จินเซียนไม่เอวาจาใด นางเพียงชักกระบี่ออกจากฝักช้าๆ เสียงคมดาบเสียดสีกับฝักดัง *กริ๊ง* กังวานใส ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ทำให้ฟ้าดินต้องสะั่นสะเทือน ปราณหยินบริสุทธิ์แผ่พุ่งออกรอบตัวจนสายฝนรอบรัศมีร้อยเมตรกลายเป็นน้ำแข็งค้างกลางอากาศ "คนของพรรคอสูรโลหิต... สมควรตาย" น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งน้ำนิ่งในบึงลึก ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ สิ้นคำพูด ร่างบางก็หายวับไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงประกายแสงสีขาวราวกับภาพมายาที่พุ่งเข้าหามารโลหิตเทียนกวางด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของยอดฝีมือก็ยังแทบมองไม่ทัน เฟยหลงหอบหายใจหนักหน่วง มองภาพหญิงสาวที่เข้ามาช่วยเหลือเขาอย่างไม่คาดฝัน ท่ามกลางกองเลือดและคราบน้ำตา หัวใจที่ด้านชาและแหลกสลายของเขากลับต้องกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้น... สายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง แต่วันนี้กลับสะท้อนเงาของเขาเพียงผู้เดียว ทว่า ในขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด ไป๋จินเซียนกลับชะงักฝีกระบี่ลงกะทันหัน ร่างงามถอยร่นกลับมาสามก้าว สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางหันขวับมามองที่เฟยหลงด้วยแววตาที่ซ่อนความตื่นตระหนกไว้ลึกๆ "ถอยไป!" ไป๋จินเซียนเอמהเสียงต่ำอย่างร้อนรน ผิดวิสัยนางเซียนผู้เย็นชา "ใต้ดินสำนักกระบี่เมฆา... มีบางสิ่งที่ถูกผนึกไว้กำลังตื่นขึ้น!" ยังไม่ทันที่เฟยหลงจะได้เอ่ยถามสิ่งใด พื้นดินเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว รอยแตกร้าวสีดำสนิทแผ่ขยายออกราวดอกไม้แห่งความตาย ไอพลังมารโบราณที่ชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามารโลหิตเทียนกวางหลายร้อยเท่าพวยพุ่งทะลักขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั้งสามภพ! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่และสายฝนโลหิตนี้ด้วยกันนะครับ