ศัตรูผู้สวมหน้ากากกวี

“คำของท่าน... เปรียบดั่งหยดหมึกที่ไร้ค่าในมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่า กวิน” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดของหินผาดังขึ้นจากมุมมืดของหอสมุดความทรงจำ กวินชะงักฝีเท้า มือที่ถือสมุดบันทึกหนังเก่าแก่สั่นระริกชั่วขณะ เขาไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่รับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านผ่านช่องว่างของชั้นวางคัมภีร์นับหมื่นเล่ม มันไม่ใช่ความเย็นจากธรรมชาติ แต่มันคือความเย็นที่เกิดจาก 'ความว่างเปล่า' ของศรัทธา “ใคร?” กวินเอ่ยถาม น้ำเสียงเขาสงบนิ่งทว่าหนักแน่น “ผู้ที่มาเพื่อชำระล้างขยะเหล่านี้ออกไปจากประวัติศาสตร์อย่างไรเล่า” ชายในชุดคลุมสีเทาหม่นก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเซรามิกที่แกะสลักเป็นรูปกวีผู้ปิดตา ดวงตาที่ปรากฏผ่านช่องหน้ากากนั้นว่างเปล่าราวกับหลุมศพ แต่กลับแฝงไปด้วยประกายคมกริบของคมมีด ในมือของเขามีพู่กันด้ามยาวที่ทำจากกระดูกสัตว์ ปลายพู่กันหยดหมึกสีดำทมิฬลงบนพื้นหินอ่อน ทุกหยดที่กระทบพื้นทำให้หอสมุดสั่นสะเทือน เสียงก้องกังวานราวกับเสียงร้าวของกระจกแก้วที่กำลังแตกสลาย รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างกวินขยับกายเข้ามาบังร่างของกวีหนุ่มไว้ เธอหรี่ตาลง สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แปลกประหลาด “เจ้าไม่ใช่กวี... เจ้าคือ 'ผู้ลบจารึก' ผู้นั้นงั้นหรือ?” ชายหน้ากากหัวเราะเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูผิดเพี้ยน “ชื่อเรียกนั้นเชยไปหน่อยรินรดา แต่ถ้ามันทำให้เจ้าเข้าใจว่าความทรงจำของบรรพบุรุษที่พวกเจ้าหวงแหนอยู่นี้กำลังจะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน... ก็เรียกข้าว่าอย่างนั้นเถิด” กวินขยับก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับชายปริศนา “การลบความทรงจำไม่ใช่งานของกวี กวีมีหน้าที่ต่อเติม ไม่ใช่ทำลาย เจ้าอ้างชื่อของกวีมาเพื่อกระทำการต่ำช้าเช่นนี้ เพื่ออะไร?” “เพื่ออิสรภาพไงเล่า!” ชายหน้ากากตะโกนลั่น เสียงนั้นสะท้อนไปมาในโถงหอสมุด “มนุษย์ถูกจองจำด้วยอดีต ด้วยรอยแผลที่ถูกจารึกไว้ในหยาดน้ำค้างเหล่านี้ ความเจ็บปวดที่พวกเจ้าเรียกว่า 'บทกวี' มันก็แค่โซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจไม่ให้เติบโต ข้ามาที่นี่เพื่อปลดปล่อยพวกเขาให้เป็นไท ด้วยการลบทุกตัวอักษรให้หายไปจากโลกใบนี้” บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวตามวาจาของเขา ชั้นวางหนังสือที่เคยตั้งตระหง่านเริ่มสั่นคลอน อักษรที่จารึกอยู่บนสันหนังสือเริ่มลอยคว้างและจางหายไปราวกับถูกลบด้วยยางลบที่มองไม่เห็น รินรดาเบิกตากว้าง เธอหยิบผลึกแห่งความทรงจำออกมา แต่แสงของมันกลับหม่นแสงลงราวกับกำลังจะดับวูบ “กวิน... ถ้าหอสมุดนี้ถูกลบ ความทรงจำของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนจะหายไปตลอดกาล!” รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นั่นรวมถึงความจริงเรื่องครอบครัวของเจ้าด้วย!” กวินกัดฟันแน่น ภาพใบหน้าของบิดามารดาที่เลือนรางในความทรงจำกำลังจะถูกกระชากให้หายไปจากจิตสำนึกจริงๆ หรือ? เขาไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด เขาไม่ใช่นักรบ เขาเป็นเพียงกวี แต่ในหอสมุดแห่งนี้ 'คำ' คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด “หากเจ้าจะลบด้วยความว่างเปล่า ข้าก็จะขอแต่งเติมด้วยชีวิต” กวินหยิบปากกาขนนกขึ้นมา เขาไม่ได้เขียนลงบนกระดาษ แต่เขาจรดปลายปากกาลงในอากาศ ว่างเปล่า ทว่าแฝงไปด้วยจิตวิญญาณ “หยุดนะ!” ชายหน้ากากพุ่งตัวเข้ามา พู่กันในมือตวัดเป็นเส้นสายสีดำดั่งคมดาบ แต่กวินไม่ถอยหนี เขาร่ายรำถ้อยคำด้วยท่าทีที่สง่างามแต่ดุดัน “หยดน้ำค้างมิได้มีไว้เพื่อจารึกความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียว แต่เพื่อสะท้อนแสงแห่งอนาคตที่ข้าเลือกจะเดิน!” ทุกพยางค์ที่กวินเอ่ยออกมากลายเป็นแสงสีทองสว่างวาบเข้าปะทะกับหมึกสีดำมืดมิด เสียงระเบิดของพลังงานอักษรดังกึกก้องไปทั่วหอสมุด รินรดาอาศัยจังหวะนี้ร่ายคาถาปกป้องเพื่อกันไม่ให้หอสมุดถล่มลงมา ชายหน้ากากชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่าอักษรของกวินสามารถต้านทานพลังของเขาได้ หน้ากากนั้นเริ่มมีรอยร้าว กวินสังเกตเห็นแววตาที่สั่นไหวเบื้องหลังหน้ากากนั้น มันไม่ใช่ความว่างเปล่าอย่างที่เขาแสดงออก แต่เป็นความแค้น... ความแค้นที่คุ้นตาอย่างประหลาด “แก... แกเป็นใครกันแน่?” กวินถามพลางหอบหายใจ ชายหน้ากากชะงักมือนิ่ง พลันเขาก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระชากหน้ากากของตัวเองออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาและใบหน้าซีกหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะถูกไฟไหม้จนเสียโฉม ดวงตาข้างที่ไร้หน้ากากปิดบังนั้นเบิกกว้าง มันไม่ใช่ตาของคนแปลกหน้า แต่มันคือ... “ความทรงจำที่เจ้าลืมเลือนไปไงล่ะ น้องชาย” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่า “พี่ไม่ได้มาทำลายหอสมุดหรอกกวิน... พี่มาเพื่อจุดไฟเผามัน พร้อมกับชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้าด้วย” รินรดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ ในขณะที่กวินยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้หยาดน้ำค้างมานานนับทศวรรษกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับคมมีดที่ชายปริศนาถือพุ่งตรงเข้ามาที่หัวใจของเขาโดยไม่ลังเล ขอให้ทุกท่านโปรดติดตามความลับที่กำลังจะเปิดเผยในบทต่อไปนะครับ บทกวีใต้ร่มเงา