นอนเต็นท์เดียวกัน?

"ถ้ารู้ว่าสภาพมันจะอนาถขนาดนี้ ผมยอมนอนกอดต้นไม้ข้างนอกยังดีเสียกว่า" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดของทิวเอ่ยขึ้นทันทีที่ศีรษะของเขาโขกเข้ากับโครงเหล็กเต็นท์หลังกระจิดรอดอย่างจัง ประธานชมรมดนตรีสุดเนี๊ยบที่ปกติจะต้องเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่ กางเกงวอร์ม และเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเพราะแรงลมยามค่ำคืนบนลานกางเต็นท์ของค่ายชมรม "ใครบังคับให้คุณเข้ามานอนเบียดล่ะครับ ประธานทิว? เต็นท์หลังนี้ผมจองไว้ก่อนนะ ถ้าไม่อยากนอนร่วมชายคาเดียวกับผม เชิญไปนอนตากน้ำค้างข้างนอกตามสบายเลยครับ ทางนี้ไม่ห้ามแถมยินดีโบกมือลาด้วยซ้ำ" พายแค่นหัวเราะในลำคอ มือเรียวยาวสวมแหวนเงินหลายวงกำลังงวิดอยู่กับการจัดกระเป๋าเป้สะพายหลังเพื่อเคลียร์พื้นที่จำกัดภายในเต็นท์โดมขนาดสองคนนอน—ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะแคบลงถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตไหล่กว้างอย่างทิวเข้ามานั่งขวางอยู่ตรงทางเข้า เรื่องมันเริ่มต้นจากความผิดพลาดหน้าตาเฉยของพี่เลี้ยงค่ายที่จัดสรรเต็นท์ผิดพลาดจนเหลือเต็นท์สุดท้ายพอดี ระหว่างที่พายกำลังจะล้มตัวลงนอนคนเดียวสบายๆ ทิวกลับโดนพายุฝนกระหน่ำซัดเต็นท์ฝั่งโน้นจนพังยับเยินไม่มีชิ้นดี สุดท้ายด้วยศักดิ์ศรีและความจำเป็นเฉพาะหน้า ทำให้ประธานหนุ่มปากร้ายต้องจำยอมหิ้วหมอนใบเดียวเดินมาเคาะเต็นท์ของมือเบสคู่ปรับ พื้นที่ภายในเต็นท์ไม่ได้กว้างขวางอย่างที่คิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นอายธรรมชาติยามค่ำคืนลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่ปิดทึบ ไหล่กว้างของทั้งคู่แทบจะเบียดชนกันทุกครั้งที่ขยับตัว ทิวถอนหายใจยาวพรืด เขาขยับตัวเพื่อเหยียดขา แต่กลายเป็นว่าข้อเท้าของเขากลับไปชนเข้ากับน่องเรียวของพายเข้าอย่างจัง "อุ๊ย มือไม้ (หรือขา) เกะกะจังนะครับ ประธาน ช่วยกรุณาหุบลงไปหน่อย พื้นที่มันแคบ ไม่ได้กว้างพอให้คุณมานอนแผ่หลาเป็นนายแบบนิตยสาร" พายเอี้ยวตัวหันมามองค้อน ตาคมกริบตวัดมองด้วยความหมั่นไส้ แต่ใบหน้าสวยเฉี่ยวกลับขึ้นสีเรื่อจางๆ ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉาย LED สีส้มอมเหลืองสาดส่อง "ปากเก่งจริงนะพาย..." ทิวหรี่ตามองร่างโปร่งที่นั่งชันเข่าอยู่ตรงหน้า แววตาของคนตัวโตไหววูบไปชั่วขณะ ยามที่แสงไฟสะท้อนเข้ากับดวงตาดื้อรั้นคู่นั้น "ถ้าปากดีนัก ระวังจะไม่ได้นอนทั้งคืน" "ขู่เหรอครับ? คิดว่าผมกลัวคุณหรือไง" พายเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ไม่ยอมลดละสายตา ร่างบางขยับเข้ามาประชิดอีกนิดโดยไม่รู้ตัวเพื่อเน้นย้ำความมั่นใจ เคมีคุกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่ระอุขึ้นท่ามกลางอากาศหนาวเย็นภายนอก ความใกล้ชิดที่ถูกบีบบังคับด้วยสถานการณ์ทำให้เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไรข้างนอก ทิวไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแข็งแรงสัมผัสเข้าที่กลุ่มผมนุ่มของพายเบาๆ ก่อนจะปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าออกให้ ความนุ่มนวลที่สวนทางกับคำพูดปากร้ายเมื่อครู่ทำเอาพายชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที "ไม่ได้ขู่... แค่เตือนด้วยความหวังดี" ทิวกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ "เพราะตอนนี้... คุณกำลังทำให้ผมไม่อยากรักษาฟอร์มความเป็นสุภาพบุรุษแล้วเหมือนกัน" บรรยากาศในเต็นท์แคบๆ พลันร้อนผ่าวขึ้นมาดنيดดach บรรยากาศเงียบงันลงทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ใกล้กัน พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมทางความรู้สึกที่รวดเร็วเกินคาด มือเบสมาดเท่ที่เคยต่อปากต่อคำได้อย่างคล่องแคล่ว ตอนนี้กลับพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองนัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนเงาของตนเองไว้อย่างชัดเจน ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์ความใกล้ชิดจะก้าวล้ำไปมากกว่านั้น *แกร๊ก... เสียงรูดซิปเต็นท์ด้านนอกดังขึ้นอย่างกะทันหัน* "นี่! พวกนายสองคนหลับกันยังวะ? คือกูมีเรื่องจะเม้าท์... เฮ้ย!" เสียงของเมฆเพื่อนสนิทตัวดีดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการกระชากซิปเปิดกว้างอย่างไร้รมารยาท ท่ามกลางแสงไฟฉายสว่างจ้าที่ส่องตรงเข้ามาปะทะร่างของทิวและพายที่กำลังอยู่ในท่าทางหมิ่นเหม่—ใบหน้าแทบจะชิดติดกัน ลมหายใจแทบจะประสานเป็นสายเดียวกัน พายสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดผนังเต็นท์แทบไม่ทัน ขณะที่ทิวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ดวงตาคมดุหันขวับไปจ้องมองตัว phá บรรยากาศด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ เมฆอ้าปากค้าง ทำตาโต กะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าเพื่อนสนิทกับประธานชมรมที่นั่งหน้าตาถมึงทึงอยู่ใกล้กันเกินเหตุ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาแล้วร้องโวยวาย "อุ๊ย! ขอโทษครับ! นึกว่าหลับกันแล้ว ไม่คิดว่าจะมา... เอ้อ... ติวหนังสือหรือกระชับมิตรกันอยู่ เชิญต่อตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมไปนอนเต็นท์อื่นแทน!" พูดจบร่างของเมฆก็รีบรูดซิปปิดเต็นท์ฉับหายลับไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอึดอัดที่ทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิมในเต็นท์แคบๆ หลังนี้ พายยกมือขึ้นกุมขมับ ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหูด้วยความเขินอายปนโมโหเพื่อนสนิทตัวแสบ ขณะที่ทิวค่อยๆ หันกลับมามองคนข้างกายอีกครั้ง แววตาคู่คมฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ไหนๆ เพื่อนรักของคุณก็เข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..." ทิวขยับกายเข้าไปใกล้กว่าเดิม น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนพายขนลุกซู่ "เรามาทำให้สิ่งที่มันเข้าใจผิด... กลายเป็นเรื่องจริงกันเลยดีไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายด้วยกันนะครับ!