ยึดทรัพย์ตระกูลหลินแบบเบ็ดเสร็จ

เสียงเอกสารทางกฎหมายกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดัง *ปัง* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของตระกูลหลิน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความล่มสลายลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นชาอุ่นๆ ที่ฉันเพิ่งจิบไปเมื่อครู่ "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกัน!" เสียงกรีดร้องด้วยความสติแตกของเฉินเหมยหลิงดังขึ้นจนแสบแก้วหู ใบหน้าที่เคยประทับรอยยิ้มเสแสร้งแสนหวานบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เธอกำลังจ้องมองกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้าของบิดาตนเอง—คุณชายตระกูลหลินผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งทรุดกายลงบนโซฟาหนังราคาแพงด้วยสภาพราวกับคนไร้จิตวิญญาณ ฉัน—หลินลี่อิน นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุนวมฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มมุมปากแต้มอยู่บนใบหน้าอย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ ลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนถึงความเหนือกว่าในทุกๆ ด้าน ชุดเดรสผ้าไหมสั่งตัดพิเศษสีมรกตขับผิวให้ดูโดดเด่นและทรงอำนาจยิ่งขึ้น โดยมีลู่เฉิงหยวน สามีหนุ่มรูปงามในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปยืนสงร่มเงาอยู่ด้านหลัง มือหนาวางแตะเบาๆ ที่พนักเก้าอี้ของฉันอย่างให้เกียรติและพร้อมปกป้องในทุกวินาที "ก็หมายความตามตัวอักษรเลยค่ะ คุณเฉิน" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หนี้สินสามร้อยล้านหยวนที่ตระกูลหลินไปกู้ยืมมาเพื่อค้ำจุนธุรกิจใกล้ตาย... ตอนนี้ถูกซื้อต่อโดยบริษัทลงทุนส่วนตัวของดิฉันทั้งหมดแล้วนะคะ" "เป็นไปไม่ได้!" หลินเทียนเฉิง ประมุขแห่งตระกูลหลินผู้เคยเชิดหน้าชูตาในสังคมไฮโซตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห ดวงตาทอประกายความเหลือเชื่อ "แกเป็นแค่ลูกสาวที่ถูกตัดออกจากตระกูล! แกเอาเงินมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหน... หุ้นในมือแก หรือว่าบริษัทพวกนั้น มันเป็นของปลอมทั้งหมด!" ฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและขันขื่นกับความโง่เขลาของคนตรงหน้า "ของปลอมหรือคะ? อยากจะลองเช็กบัญชีธนาคารผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ดูหน่อยไหมคะ คุณพ่อ" ฉันกวาดสายตามองสภาพอันน่าเวทนาของคนที่เคยเหยียบย่ำฉันในอดีต "เงินจำนวนสามร้อยล้านหยวน สำหรับพวกท่านมันคือภาระชั่วชีวิตที่ไม่มีวันจ่ายหมด แต่สำหรับดิฉัน... มันเป็นแค่เศษเงินที่จ่ายเพื่อซื้อตั๋วเข้าชมละครฉากสุดท้ายของตระกูลหลินเท่านั้นเองค่ะ" เฉินเหมยหลิงพยายามตะเกียกตะกายเข้ามาใกล้ฉัน หมายจะคว้าชายกระโปรงเพื่ออ้อนวอน แต่ยามรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของลู่เฉิงหยวนกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ทันทีด้วยท่าทีแข็งกร้าว เหมยหลิงจึงได้แต่ทรุดตัวลงร้องไห้โฮอย่างหมดสภาพ ภาพลักษณ์นางเอกผู้แสนดีที่เคยสร้างมาพังทลายไม่เหลือชิ้นดี "ลี่อิน... พี่ลี่อินคะ ฮือ... เหมยหลิงขอร้อง ช่วยพวกเราด้วยเถอะนะคะ เราเป็นพี่น้องกันนะ!" เหมยหลินบีบน้ำตาอ้อนวอนด้วยเสียงอันสั่นเครือ น่าสมเพชจนฉันต้องเบือนหน้าหนี "พี่น้อง?" ฉันหรี่ตามองเธอด้วยแววตาเย็นชา "วันที่พวกคุณร่วมมือกันใส่ร้ายฉัน ขับไล่ฉันออกจากบ้านในคืนที่ฝนตกหนัก และเกือบจะทำให้สามีของฉันต้องตายข้างถนน... พวกคุณเคยจำคำว่าพี่น้องได้ไหมคะ? ตอนนี้สายไปแล้วค่ะ" ฉันส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว ลู่เฉิงหยวนก็ก้าวออกมารับหน้าที่ต่อ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังเจ้าหนี้และทนายความที่ยืนรออยู่รอบห้อง น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด "ตามสัญญาจำนองและกฎหมายล้มละลาย ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลิน ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์หลังนี้ รถยนต์หรูทุกคัน รวมถึงเครื่องเพชรและบัญชีเงินฝาก จะถูกอายัดและยึดเป็นของหลินลี่อินทั้งหมดตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไป... ให้เวลาพวกคุณเก็บของส่วนตัวภายในสามสิบนาที ไม่อย่างนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะทำการเชิญออกนอกพื้นที่ทันทีครับ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาและเสียงร้องไห้ระงมก็ดังขึ้นระลอกใหญ่ หลินเทียนเฉิงเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อความจริงกระแทกเข้าใส่หน้า ตระกูลหลินที่สร้างสมมาหลายสิบปีพังทลายลงในพริบตาด้วยฝีมือของลูกสาวคนที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นตัวถ่วงของบ้าน ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบง่ายก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หลินเทียนเฉิงที่กำลังเงยหน้ามองฉันด้วยความสิ้นหวัง ฉันโน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "จำไว้นะคะ ว่าความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น... มันมีวันหมดอายุเสมอ" ฉันหันหลังเดินกลับมาคล้องแขนกับลู่เฉิงหยวน สามีหนุ่มก้มลงมองฉันด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ เรากำลังจะก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังนี้เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ทว่า... ในวินาทีที่เรากำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของลู่เฉิงหยวนก็แผדเสียงดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบงัน ลู่เฉิงหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที "มีอะไรเหรอคะคุณ?" ฉันเอ่ยถามด้วยความสงสัย ลู่เฉิงหยวนเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน รอยยิ้มจางๆ หายไปจากใบหน้าหล่อเหลา เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ "ท่านประธานใหญ่... คนที่เราตามหามาตลอดสามปี... ปรากฏตัวแล้วครับ และตอนนี้... กำลังรอพบคุณอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลักของเรา" ชาเขียวแก้วร้ายขอตัวไปจิบชาอุ่นๆ รอความสะใจในตอนต่อไปก่อนนะคะ!