กรงขังที่ไร้ความรัก

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้าคลออยู่บนปลายลิ้น ปนเปไปกับรสชาติฝาดเฝื่อนและความระอุร้อนในห้องนอนกว้างที่ปิดทึบอย่างไร้ช่องลม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังเคล้าคลอไปกับเสียงเนื้อตัวกระทบกันอย่างหนักหน่วงบนเตียงนอนคิงไซส์หนานุ่ม ภาคินัยไม่ได้มอบความอ่อนโยนให้เธอเลยสักนิด... ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำหวาน มีเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนและการระบายอารมณ์ที่ดิบกระด้าง ราวกับต้องการตอกย้ำให้รสรินตระหนักถึงสถานะอันต่ำต้อยของตนเองในบ้านหลังนี้ เรียวแขนเสลาพยายามยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งตามสัญชาตญาณแห่งความวาบหวามที่ร่างสูงเป็นผู้ปลุกเร้า ปลายเล็บจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีรวนขึ้นมาจนจุกอก ผิวเนื้อแนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงขณะที่สะโพสอบอุ่นเคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะเร่าร้อนหนักหน่วง ความเร่าร้อนบนเตียงในค่ำคืนนี้ช่างลึกซึ้งและปั่นป่วนประสาทสัมผัส รสรินหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่ถูกโหมกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า รสจูบดุดันปะปนกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเงียบเชียบ ความสุขสมทางอารมณ์ที่ภาคินัยมอบให้ช่างทรมานและน่าสมเพชในเวลาเดียวกัน เขาสัมผัสเธอราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตารองรับอารมณ์ เป็นเครื่องมือระบายความใคร่ที่ไร้ซึ่งหัวใจและวิญญาณ "อื้อ... คิน... เบา..." เสียงหวานขาดห้วing เอ่ยท้วงด้วยความอึดอัดเมื่อร่างหนาโถมน้ำหนักเข้าใส่ด้วยความเร่งเร้าและไร้ซึ่งความปรานี "เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน รสริน" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟันด้วยความเย็นชา ดวงตาคมกริบมองลงมาที่เธอด้วยแววตาสมเพชเวทนา "จำใส่สมองเอาไว้ ว่าหน้าที่บนเตียงนี่คือสิ่งเดียวที่เธอทำได้ดีที่สุด... หวังว่าคงไม่ลืมนะ" คำพูดเชือดเฉือนราวก리ดลงกลางใจทำให้ก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ รสรินกลืนความเจ็บปวดลงไปในท้องพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหลเป็นสาย เธอไม่ร้องขอความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว หัวใจดวงนี้ถูกความเย็นชาของเขาบดขยี้จนแหลقสลายไม่เหลือชิ้นดี เมื่อบทเพลงรักอันเร่าร้อนแต่ไร้ซึ่งหัวใจสิ้นสุดลง ภาคินัยผละกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างไร้เยื่อใย เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมองภรรยาที่นอนหอบหายใจรดอยู่บนฟูกที่ยับย่น ในความเงียบงันและมืดสลัวของห้องนอน รสรินค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ทั้งหมด ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง แสงไฟสลัวกระทบตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างเด่นชัด... 'ใบหย่า' ที่ผ่านการลงชื่อเรียบร้อยแล้ว รสรินมองมันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องนั้น... และก้าวออกไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล ในขณะที่ประตูกำลังจะถูกปิดลง ภาคินัยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นนั้นบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความตกใจระคนโกรธจัด เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตระหนักได้ว่า... รสรินกำลังจะหนีเขาไปจริงๆ ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ