วิญญาณหวนคืน

“ดื่มเสียเถิดหลินเฟยอวี่... อย่าให้ความดื้อรั้นของเจ้าต้องทำลายอนาคตที่ข้าอุตส่าห์ปูทางไว้ให้” น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงไปด้วยความกดดันนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในโสตประสาท เสียงที่เคยทำให้หัวใจนางสั่นไหวด้วยความรักในอดีต บัดนี้กลับเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนบาดแผลฉกรรจ์ในความทรงจำ หลินเฟยอวี่ลืมตาขึ้น กลิ่นกำยานมวลไม้หอมที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนลอยอบอวลอยู่ในอากาศ นางพยายามกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนสีชาดที่ดูใหม่สดประหนึ่งเพิ่งได้รับการบูรณะ ความเจ็บปวดจากการถูกยาพิษและแรงกระชากของคมดาบในวาระสุดท้ายของชีวิตที่แล้วยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูกสันหลัง ทว่าสิ่งที่นางสัมผัสได้ในวินาทีนี้นั้น... มือของนางช่างเรียวบาง ขาวผ่อง และไร้ซึ่งรอยแผลเป็นจากการตรากตรำทำงานหนักในห้องเครื่องของจวนสกุลจาง “คุณหนูเจ้าคะ? ท่านเป็นอันใดไป เหตุใดเหงื่อจึงท่วมกายเช่นนี้?” เสียงของบ่าวรับใช้คนสนิทที่ตายจากนางไปนานนับปีดังขึ้นข้างหู หลินเฟยอวี่หันไปมองสตรีที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างเตียง หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำตีรวนกันจนปวดร้าว นี่คือ ‘ชิงหลิว’ หญิงสาวที่ถูกเฆี่ยนตีจนตายต่อหน้านางเพราะขัดขวางแผนการของอนุเหมยเซียน “ข้า... ข้ายังไม่ตาย?” เฟยอวี่เค้นเสียงออกมา ลำคอของนางแห้งผาก ร่างกายที่เบาหวิวนี้คือตัวนางในวัยสิบเจ็ดปี ช่วงเวลาก่อนหน้าการหมั้นหมายกับจางเหว่ยเพียงสามเดือน “ท่านพูดอันใดเจ้าคะ? ตื่นมาก็พูดจามงงงวยแล้ว” ชิงหลิวหัวเราะคิกคักพลางยื่นผ้าซับเหงื่อให้ “วันนี้เป็นวันที่คุณชายจางจะมาเยือนเรือนเรา ท่านควรจะแต่งหน้าทาปากให้งดงามกว่านี้สิเจ้าคะ” จางเหว่ย... ชื่อที่เหมือนยาพิษร้ายแรงที่กระตุ้นให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนางตื่นขึ้น หลินเฟยอวี่มองเงาตัวเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าที่ยังเยาว์วัยไร้ความทุกข์ระทม ดวงตาคู่เดิมที่เคยซื่อใสไร้เดียงสา บัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำแข็งก้นบึ้งมหาสมุทร นางไม่ได้กลับมาเพื่อเป็นหมากในกระดานของใครอีกแล้ว ในชาติก่อน นางคือคนโง่เขลาที่เชื่อคำหวานหลอกลวงของจางเหว่ย ยอมทุ่มเททรัพย์สินมหาศาลของตระกูลหลินเพื่อส่งเสริมให้เขาได้ดิบได้ดี จนสุดท้ายเมื่อเขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางใหญ่ เขากลับหักหลังนางด้วยการยกอนุเหมยเซียนขึ้นเป็นฮูหยินเอก ขังนางไว้ในเรือนร้างและกรอกยาพิษให้ตายอย่างทรมานเพื่อฮุบสมบัติส่วนที่เหลือ “ชิงหลิว” เสียงของนางเย็นเยียบจนบ่าวรับใช้ชะงักมือ “เจ้าค่ะ?” “ไปเอาชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวนั้นมาให้ข้า อย่าเอาสีชมพูอ่อนที่พวกนั้นเลือกมาให้” “แต่ว่า... คุณชายจางชอบให้ท่านใส่สีอ่อน ดูอ่อนหวานประหนึ่งดอกบัว...” “ข้าไม่ได้แต่งให้บุรุษไร้ค่าคนนั้นดู” เฟยอวี่ลุกขึ้นยืน ความสง่างามที่สั่งสมมาจากการบริหารจัดการร้านค้าในอดีตฉายชัดผ่านท่วงท่า นางก้าวเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน “ข้าจะแต่งให้ตัวเองดู และข้าจะทำให้วันนี้เป็นวันที่เขาต้องจดจำไปจนวันตาย” สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ปัดเป่าความเลือนลางของความฝันให้หายไป ความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือโอกาสที่สวรรค์ประทานให้ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นเพียงอย่างเดียว แต่เพื่อการสร้างอาณาจักรที่ไม่มีใครหน้าไหนจะมาแตะต้องนางได้อีก ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน หรือเหยียบซากศพใครขึ้นไป นางก็จะทำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงของบิดานางที่กำลังกล่าวต้อนรับแขกด้วยความยินดีเกินเหตุ “หลานชายจาง เจ้ามาถึงแล้วรึ! เฟยอวี่กำลังแต่งตัวอยู่ พ่อให้คนไปตามแล้ว” เฟยอวี่ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น หากแต่เป็นยิ้มของพรานที่กำลังมองดูเหยื่อเดินเข้ากับดัก นางหยิบปิ่นทองคำรูปหงส์ขึ้นมาเสียบลงบนมวยผมอย่างมั่นคง ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย เป็นเสียงที่นางจำได้ดี—เสียงนุ่มลึกของบุรุษที่คนทั้งเมืองต่างพากันดูแคลนว่าเป็นเพียงอ๋องไร้ความสามารถ “นึกไม่ถึงว่าการมาเยือนจวนหลินในวันนี้ จะได้พบกับสตรีที่โชคชะตาผูกพันไว้กับข้าตั้งแต่ชาติปางก่อน” เฟยอวี่ชะงักเท้าที่หน้าประตู เงาร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทปักดิ้นทองลายมังกรเร้นลับยืนพิงผนังโถงทางเดิน ดวงตาคมกริบของ ‘ฉินอ๋องหลี่เฉิง’ จ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังมองทะลุผ่านวิญญาณของนางไปถึงเรื่องราวที่ยังไม่เกิดขึ้น เขาไม่ใช่เพียงแค่อ๋องสำราญ... เขาคือคนที่นางเคยเห็นในสนามรบในวาระสุดท้ายของชีวิต บุรุษผู้กุมอำนาจเงาที่แม้แต่จักรพรรดิยังต้องเกรงใจ “ท่านอ๋อง...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “ท่านมาที่นี่ทำไม?” หลี่เฉิงก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดรินอยู่ที่ข้างหู ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของนางสั่นคลอน “ข้ามาเพื่อทวงสัญญาที่เจ้าเคยมอบให้ข้า... ในฐานะภรรยาที่จะครองแผ่นดินร่วมกัน ไม่ใช่ในฐานะเบี้ยล่างของคนโง่อย่างจางเหว่ย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "หมอกเหมยปลายฤดู" ในจุดเริ่มต้นของชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงนี้ค่ะ