ตอนที่ 33: คำสัญญาใต้แสงจันทร์ที่ดาดฟ้า

เสียง "ติ๊ด" แหลมสูงของหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนที่กันต์อยากจะได้ยินที่สุดในวินาทีนี้เลยครับ *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้สร้างตึก" (ดร.อรุณ)]* *[ระบบผู้จัดการตึกกำลังถูกรีเซ็ต...]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: ใครคือ "กันต์" ตัวจริง... กำลังจะได้รับการพิสูจน์ ณ บัดนี้]* ตัวเลขดิจิทัลสีเลือดนับถอยหลังตั้งแต่ 03:00 นาที กำลังกระพริบถี่ๆ สะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมของกันตพัฒน์ นักศึกษาหนุ่มผู้ไม่เคยคิดฝันเลยว่า ชีวิตการทำงานพาร์ทไทม์เพื่อแลกกับส่วนลดค่าหอพักและค่าเทอม จะพาเขามาติดอยู่บนดาดฟ้าตึกร้างชั้น 33 ในค่ำคืนที่ดวงจันทร์สีเลือดทอแสงอาบไล้โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กอันผุกร่อน รอบตัวเขา อาณาเขตของ "ระบบผู้จัดการตึก" ที่เคยถูกเซ็ตอัพไว้อย่างเป็นระเบียบตามกฎเกณฑ์สถาปัตยกรรมเวทมนตร์กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เสาเข็มพลังงานเวทมนตร์ที่เขาปักไว้ตามมุมตึกเพื่อค้ำจุนอาณาเขตกำลังร้าวรานทีละนิด ส่งเสียง "กรอบแกรบ" น่ากลัว ราวกับกระดูกมนุษย์ที่กำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงดันมหาศาลจากเบื้องล่าง "อาจารย์... ระบบมันไม่ได้แค่รีเซ็ตครับ แต่มันกำลังลบตัวตนของผมออกจากฐานข้อมูลของตึกนี้" กันต์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงลมพัดกรรโชกแรงที่พัดกระชากชายเสื้อกาวน์สีขาวของหญิงสาวตรงหน้า เขาหันไปมองอาจารย์ริน (ดร.รินรดา) อาจารย์ประจำภาควิชามานุษยวิทยาผู้เป็นทั้งคู่หูและผู้ดูแลหอพักรุ่นพี่ ร่างผอมเพรียวของเธอยืนนิ่งอยู่ริมขอบระเบียงดาดฟ้า เรือนผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลม เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปอักขระโบราณที่ต้นคอซึ่งกำลังเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ เพื่อต้านทานแรงกดดันจากมิติที่บิดเบี้ยว อาจารย์รินไม่ได้หันมามองเขาในทันที เธอกำลังก้มลงมองแผ่นกระดาษบันทึกสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าในมือ—บันทึกหน้าสุดท้ายของ ดร.อรุณ ผู้สร้างตึกผู้ล่วงลับ และเป็นบิดาแท้ๆ ของเธอเอง "นายรู้ใช่ไหมกันต์ ว่าถ้าการรีเซ็ตนี้สมบูรณ์ นายจะไม่ใช่ 'กันต์' ที่เป็นมนุษย์อีกต่อไป..." น้ำเสียงของอาจารย์สาวราบเรียบ เยือกเย็น และสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยอมหันกลับมาสบตาเขา แววตาคู่สวยที่มักจะซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่สะท้อนแสงจันทร์ "แต่ผมก็ยังเป็นผมที่มีหนี้ค่าเทอมค้างอยู่ดีนี่ครับ" กันต์แย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มหน้าตายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เอื้อมมือ "อีกอย่าง... ผมเซ็นสัญญาจ้างงานเป็นผู้จัดการตึกฉบับ 50 ปีไปแล้วนะครับ ถ้าผมหายไปแล้วใครจะดูแลความสะอาดเรียบร้อยของโถงทางเดินชั้น 1 ล่ะครับ อาจารย์ก็รู้ว่าระบบกวาดหยากเยื่ออัตโนมัติมันเสียบ่อยแค่ไหน" คำพูดติดตลกในสถานการณ์คับขัน ทำให้มุมปากของอาจารย์รินกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเศร้าสร้อยที่งดงามและเปราะบางที่สุดเท่าที่กันต์เคยเห็นมา "เธอatหัวรั้นเสมอเลยนะ... กันต์" อาจารย์รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเขา แผ่นกระดาษในมือถูกกำจนยับยู่ยี่ "พ่อของฉัน... ดร.อรุณ เขาไม่ได้สร้างตึกนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นหอพักนักศึกษาธรรมดาหรอก แต่มันคือ 'คุกกักเก็บวิญญาณ' ขนาดมหึมาที่ใช้กักขังความแค้น ความเกลียดชัง และเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่แตกสลายของคนที่ตายในเขตมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และเป้าหมายสุดท้ายของการรีเซ็ตระดับ SSS นี้... คือการใช้ร่างของ 'ผู้จัดการตึก' คนปัจจุบัน เพื่อเป็นภาชนะรองรับจิตวิญญาณทั้งหมดนั้นแทนตัวเขาที่ตายไปแล้ว" กันต์หรี่ตาลง สมองอันชาญฉลาดประมวลผลข้อมูลโครงสร้างเวิลด์บิลディングและกฎเกณฑ์ของตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้อย่างรวดเร็ว เงื่อนไขของตึกนี้ถูกสร้างขึ้นบนตรรกะที่โหดร้ายแต่มีเหตุผลรองรับชัดเจน: *ไม่มีของฟรีในโลกวิญญาณ ทุกตารางเมตรของพื้นที่ใช้สอยแลกมาด้วยพลังงานชีวิต* และหากเขาคือผู้จัดการตึกคนปัจจุบัน หน้าที่ในการแบกรับหนี้สินกรรมของสถานที่แห่งนี้ก็ตกเป็นของเขาโดยชอบธรรม... หรือพูดใหม่อีกนัยหนึ่ง ดร.อรุณตั้งใจจะใช้ระบบนี้เพื่อสืบทอด "คำสาป" ให้ตกทอดไปยังคนรุ่นต่อไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด *[เวลาการรีเซ็ตเหลือ: 01:15 นาที]* เสียงแจ้งเตือนเร่งเร้าดังขึ้นอีกครั้ง แผ่นดินบนดาดฟ้าเริ่มสั่นสะเทือน รอยแยกสีแดงฉานแตกแขนงไปทั่วพื้นคอนกรีต ไອวิญญาณสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกเหล่านั้น ก่อตัวเป็นเงาร่างนับร้อยที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เงาร่างเหล่านั้นพยายามพุ่งเข้าใส่กันต์เพื่อฉีกกระชากวิญญาณของเขาให้หลุดออกจากร่าง "ถอยไป!" กันต์ตวัดมือซ้ายออกไปเบื้องหน้า อาณาเขตเวทมนตร์ระดับต้นที่เหลืออยู่ถูกรีดเค้นออกมาจนหมดสิ้น เกิดเป็นม่านพลังงานรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า (Office Cubicle Barrier) เข้าขัดขวางฝูงเงาวิญญาณเอาไว้ชั่วคราว แรงกระแทกทำให้กันต์กระอักเลือดออกมาคำโต รสชาติคาวคลุ้งเต็มปาก แต่เขากลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "กันต์!" อาจารย์รินพุ่งเข้ามาประคองร่างของเขา มือเรียวบางข้างหนึ่งยกขึ้นร่ายอาคมบทโบราณ แสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนขับไล่เงาวิญญาณให้ถอยร่นไปชั่วขณะ แต่เธอก็รู้ดีว่าพลังของเبيรพิทักษ์นี้ยื้อไว้ได้อีกไม่นาน "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่ไปไหน" กันต์ใช้มือข้างที่ว่างคว้ามือของอาจารย์รินมากุมไว้แน่น ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านมาถึงเขา แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน "อาจารย์แบกรับเรื่องทั้งหมดนี้ไว้คนเดียวมานานเกินไปแล้ว... ในฐานะผู้จัดการตึกใต้สังกัดของอาจารย์ ผมขอใช้สิทธิ์ตามข้อสัญญาข้อที่ 12 ครับ" อาจารย์รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ข้อที่ 12? สัญญาจ้างงานบ้าบออะไรนั่น มันไม่มีข้อ 12 สักหน่อย!" "ตอนนี้มีแล้วครับ" กันต์ยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงจันทร์สีเลือด "ข้อที่ 12 ระบุว่า: *'หากผู้ดูแลระบบหรือคู่หูประสบภาวะวิกฤตทางจิตใจและจิตวิญญาณ ผู้จัดการตึกมีสิทธิ์เข้าแทรกแซงและร่วมแบกรับภาระทั้งหมดได้ทันที โดยไม่มีเงื่อนไข'* " "เธอมัน... คนเจ้าเล่ห์..." อาจารย์รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของกันต์ "ผมไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์ครับ ผมเป็นแค่นักศึกษาทุนผู้ซื่อสัตย์และรักความถูกต้อง" กันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นอย่างยิ่งยวด เขาประสานสายตากับเธออย่างแน่วแน่ "ฟังผมให้ดีนะครับอาจารย์... เราจะอยู่ที่นี่ด้วยกัน จะบดขยี้ปมความแค้นของ ดร.อรุณ และทำลายวงจรอุบาทว์ของตึกนี้ให้สิ้นซากไปด้วยกัน ผมให้สัญญา... ไม่ว่าเบื้องหลังประตูบานนี้จะมีอดีตร้ายกาจแค่ไหน หรือต่อให้วิญญาณของผมจะต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับมันตามลำพังเด็ดขาด" สิ้นคำพูดนั้น ระบบโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลงทันที *[คำเตือน: ตรวจพบการยอมรับเงื่อนไขพิเศษจากผู้จัดการตึก...]* *[สถานะระบบ: เปลี่ยนแปลงจาก "รีเซ็ต" เป็น "อัปグレードขั้นสูงสุด"]* *[ปลดล็อกสกิลลับเฉพาะตัว: "หัตถ์พิพากษาผู้จัดการตึก" (Administrator's Judgment Hand)]* แสงสีทองอร่ามพวยพุ่งทะลุทะลวงความมืดมิดของรัตติกาล แสงนั้นสטว่างจ้าจนขับไล่เงาวิญญาณสีดำทมิฬให้สลายหายไปในพริบตา พื้นคอนกรีตที่เคยสั่นสะเทือนกลับสงบนิ่งลงราวกับอยู่ในการควบคุม มือของกันต์ที่กุมมืออาจารย์รินอยู่เปล่งประกายอักขระเวทมนตร์สีทองถักทอเข้าหากันอย่างแน่นหนา ลวดลายสลักลึกลงไปถึงผิวเนื้อ กลายเป็นพันธสัญญาที่ไม่อาจลบเลือนได้ตลอดกาล อาจารย์รินมองดูการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรอบตัวด้วยความตะลึงงัน พลังงานมหาศาลที่เคยกดทับพวกเขาราวกับภูเขา บัดนี้กลับถูกสยบลงไว้ใต้ฝ่ามือของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับคืนสู่ดาดฟ้า และกันต์กำลังจะหันไปเอ่ยปากบอกแผนการขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูเหล็กสามครั้งดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรออยู่หลังประตูบานนั้น และรอนานเกินไปแล้ว พร้อมๆ กับที่เงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้ม—บุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—ค่อยๆ ก้าวพ้นขอบประตูขึ้นมาบนดาดฟ้า พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ปรากฏบนใบหน้าซึ่งถอดแบบมาจากอาจารย์รินทุกประการ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... ว่าที่ลูกเขยของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับของตึกนี้ด้วยกันนะครับ - ลิฟต์แก้วชั้นลบ -