ตอนที่ 18: อาจารย์รินเข้าแทรกแซงและวิกฤตการณ์เฉพาะหน้า

กลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นจนแสบจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารย่อยสลายค้างโกดัง สติสัมปชัญญะของผมถูกบีบอัดจนเหลือเพียงเส้นด้ายบางเฉียบ เมื่อเงาสีดำทะมึนรูปร่างบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ก้าวข้ามเส้นเขตอาคมพรมแดงเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด แรงกดดันทางวิญญาณระดับอาฆาตพยาบาทนี้หนักหน่วงเสียจนข้อต่อกระดูกส่งเสียงลั่นกรอบ "แย่แล้ว... กฎข้อที่เจ็ดของชั้นลบไม่ได้บอกไว้เลยนี่ว่า ถ้าวงแหวนเวทมนตร์ทุติยภูมิแตกสลาย เราต้องรับมือกับพลังงานตกค้างรูปแบบนี้อย่างไร!" ผมขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ร่างกายสั่นเทาด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่มือขวากลับยังคงกำ "ปากกาหมึกซึมด้ามทองแดง" ซึ่งเป็นสื่อกลางของระบบผู้จัดการตึกไว้อย่างมั่นคง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าโปร่งแสงกระพริบรัวด้วยสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานวิญญาณเกินขีดจำกัดความปลอดภัยระดับ 4] [ระบบกำลังคำนวณทางเลือกในการหลบหนี: ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต = 2.4%] ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั้นไม่ได้ทำให้ผมหมดหวังเสียทีเดียว แต่มันคือตัวกระตุ้นให้สมองทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ในฐานะนักศึกษาผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล ผมปฏิเสธที่จะยอมแพ้ต่อความตายในสภาพแวดล้อมการทำงานพาร์ทไทม์แห่งนี้เด็ดขาด เงาสีดำนั้นยกกรงเล็บแหลมคมขึ้นสูง อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับกระจกร้าว พร้อมที่จะขยี้ร่างของผมให้แหลกสลายเป็นจุลในเสี้ยววินาที ทว่า— *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกึกก้องราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโถงทางเดินชั้นสิบสาม แสงสีเงินยววงสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิดในพริบตา กลิ่นอายของสมุนไพรจีนโบราณและอักขระคาถาโบราณนับร้อยลอยล่องคละคลุ้งในอากาศ แรงกระแทกจากการปะทะผลักดันให้ร่างของผมกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวแต่ไม่ทันได้ล้มกระแทกพื้น เพราะมีอ้อมแขนที่คุ้นเคยพร้อมกลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกไม้เข้ามารับตัวไว้ได้อย่างนุ่มนวล "ประมาทเกินไปแล้วนะครับคุณกันตพัฒน์ การคำนวณโครงสร้างอาคมขั้นพื้นฐานแค่นี้ ถึงกับทำให้คุณเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้เลยหรือครับ?" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือแววตำหนิอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นเบาๆ ข้างหู ผมเงยหน้าขึ้นมองด้วยความโล่งอก อาจารย์ริน (ดร.รินรดา) ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าผม มือข้างหนึ่งถือพัดกระดาษสาโบราณที่สลักตัวอักษรสีทองเรืองแสงจางๆ ส่วนมืออีกข้างสะบัดออกเบื้องหน้าเพื่อสร้างม่านบาตรคุ้ม1กันสีครามเข้ม ป้องกันการโจมตีระลอกสองจากเงาดำตนนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ "อาจารย์ริน..." ผมพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ "ผมไม่ได้ประมาทครับ แต่ตัวแปรของอาคมชั้นลบมันเปลี่ยนไปจากคู่มือการใช้งานเวอร์ชันล่าสุดถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์เต็มๆ" อาจารย์สาวปรายตามองผมแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย ก่อนที่ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรงรีจะเปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาววับ ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความกดอากาศลดต่ำลงจนหน้ามืด และสิ่งที่ทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก็คือ เงาด้านหลังของอาจารย์รินไม่ได้มีแค่ร่างของมนุษย์ธรรมดา แต่ปรากฏภาพร่างโปร่งแสงของบรรพชนผู้ดูแลหอพักซ้อนทับอยู่ถึงสามชั้น! นี่ไม่ใช่แค่ความรู้ทางมานุษยวิทยาหรือไสยศาสตร์พื้นBานทั่วไปแล้ว... เบื้องหลังของอาจารย์รินลึกซึ้งและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่ระบบผู้จัดการตึกเคยประเมินไว้เสียอีก "ถอยไปก่อนครับคุณกันต์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ 'ผู้ดูแลลำดับที่สอง' คนนี้จัดการเอง" คำประกาศนั้นทรงพลังจนเงาสีดำที่ดุร้ายเมื่อครู่ถึงกับชะงักงัน มันกรีดร้องด้วยเสียงโหยหวนที่บาดแก้วหู ก่อนจะพยายามถอยร่นหนีหายเข้าไปในความมืดมิดของมุมห้องเก็บเอกสาร แต่อาจารย์รินหาได้ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย พัดกระดาษสาในมือถูกสะบัดออกอีกครั้ง อักขระสีทองนับร้อยพุ่งทะยานออกไปราวกับฝูงผีเสื้อเพลิง ล้อมรอบเป้าหมายไว้ทุกทิศทาง ปิดตายทุกเส้นทางหนี [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อยขุมพลังระดับ "ผู้ดูแลหอพักอาวุโส"] [สถานะภารกิจปัจจุบัน: เปลี่ยนแปลงจาก 'เอาชีวิตรอด' สู่ 'การกวาดล้างและบันทึกข้อมูล'] [ระดับความเข้ากันได้ของระบบกับผู้ช่วยพิเศษ: 99.8%] หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง ข้อมูลรหัสผ่านและโครงสร้างเวิลด์บิลディングของตึกสำนักงานแห่งนี้หลั่งไหลเข้าสู่สมองของผมอย่างรวดเร็วราวกับอัปโหลดข้อมูลผ่านสายเคเบิลไฟเบอร์ออปติก ความเจ็บปวดแปล๊บที่ขมับทำให้ผมต้องยกมือขึ้นนวดคลึง แต่ในขณะเดียวกัน วิสัยทัศน์และการมองเห็นจุดอ่อนของอาคมก็กระจ่างชัดเจนขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมมองแผ่นหลังของอาจารย์รินที่ยืนสง่านิ่งท่ามกลางประกายไฟสีทอง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของตึกผีสิงแห่งนี้ นี่คือมิตรภาพและการเติบโตที่ผมได้รับจากการก้าวเดินทีละขั้นในฐานะผู้จัดการตึกฝึกหัด แต่ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากถามคำถามนับร้อยที่อัดอั้นอยู่ในใจ อาจารย์รินก็หันกลับมามองผมช้าๆ แววตาของเธอในยามนี้ไม่มีความอ่อนโยนแบบอาจารย์ประจำภาควิชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และประกายลึกลับที่ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาอันไร้ก้นบึ้ง "คุณกันต์ครับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยมาตามสายลมที่ปิดตาย "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่า การที่คุณได้เข้ามาทำงานที่ตึกนี้... เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ?" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอสีดำสนิทที่ปรากฏข้อความบรรทัดใหม่ขึ้นอย่างช้าๆ— [คำเตือนขั้นวิกฤต: ปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'ความจริงเบื้องหลังสัญญาจ้างฉบับที่ 13'] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้นะครับ