ทริปออกค่ายอาสา

“คีย์... นายจะแบกหนังสือไปค่ายอาสาจริงเหรอ? นี่เราไปทาสีโรงเรียนบนดอยนะ ไม่ได้ไปเข้าค่ายบรรณารักษ์” เสียงของมินนาดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของการจัดกระเป๋าขึ้นท้ายรถกระบะคันใหญ่ เธอขมวดคิ้วมอง ‘หนังสือเล่มหนาเตอะ’ ที่คีย์เพิ่งยัดลงในเป้ใบเก่งของเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ มือเล็กกำสายสะพายกระเป๋าตัวเองแน่นจนขึ้นข้อขาว หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตา คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง บดบังแสงแดดที่เริ่มร้อนระอุของช่วงสายจนเงาของเขาพาดทับร่างของมินนา ดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้มีความกดดันเหมือนตอนที่เขาอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงในคณะวิศวะ แต่มันกลับดูผ่อนคลายอย่างประหลาดเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ “หนังสือเล่มนี้คือ ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ของฉันนะมินนา” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้คนฟังรู้สึกหน้าร้อนผ่าว “บางทีความวุ่นวายบนดอยอาจจะต้องการความเงียบสงบในหน้ากระดาษ... เหมือนที่ฉันต้องการพื้นที่เล็กๆ ในห้องสมุดเพื่อแอบมองใครบางคน” มินนาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอรีบเบนสายตาไปทางอื่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน ‘พาย’ ที่ยืนคุมแถวอยู่ไม่ไกลรีบปรี่เข้ามาแทรกกลางบทสนทนาด้วยความหมั่นไส้ทันที “โอ๊ย! พอก่อนค่ะคุณชายวิศวะ ขยันหยอดจังนะ! ถ้ามินนาใจละลายไปแล้วใครจะช่วยทาสีรั้วโรงเรียน? ไปค่ะๆ ขึ้นรถได้แล้ว พวกเราสายกันหมดแล้ว!” การเดินทางมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านห่างไกลเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาอาสา เสียงเพลงที่ดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธแข่งกับเสียงลมปะทะใบหน้า มินนานั่งติดริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากตึกสูงเป็นทุ่งนาเขียวขจี เธอยังคงรู้สึกถึง ‘ระยะห่าง’ ที่คีย์สร้างขึ้น—ไม่ใช่ระยะห่างจากกัน แต่เป็นระยะห่างระหว่างความรู้สึกที่เขาพยายามสื่อสารออกมาเป็นระยะ ตลอดการเดินทาง คีย์นั่งฝั่งตรงข้าม เธอสังเกตเห็นเขานั่งหลับตาพิงเบาะ แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างรถยนต์ฉาบลงบนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่ได้หยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาอ่านเลยสักครั้ง แต่เขากลับคว้ามือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแอปบันทึกย่อ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองสบตากับเธอโดยบังเอิญ มินนาหลบสายตาไม่ทัน เธอรีบหันมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางกอดอกแน่นในใจ *‘เขาเขียนอะไรนะ? หรือเขาจะเขียนถึงใครคนอื่น?’* เมื่อถึงที่หมาย กลิ่นดินหลังฝนและอากาศเย็นเยียบของยอดดอยทำให้ทุกคนตื่นตัว คีย์ขยันขันแข็งกว่าใคร เขาคว้าแปรงทาสีและถังสีมาวางไว้ใกล้ๆ จุดที่มินนาได้รับมอบหมายให้ช่วยทาสีขอบหน้าต่างห้องสมุดโรงเรียนประจำหมู่บ้าน “มินนา ระวังสีเลอะแก้มนะ” คีย์พูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้ใช้มือเช็ดให้ แต่เขายื่น ‘ทิชชูเปียก’ ส่งให้เธอด้วยท่าทีที่ดูเป็นสุภาพบุรุษเกินความจำเป็น “ขอบคุณค่ะ...” มินนาพึมพำ รับทิชชูมาแล้วรีบเช็ดหน้าตัวเองด้วยความประหม่า “เธอรู้ไหม...” คีย์เริ่มพูดขึ้นขณะที่มือยังคงขยับแปรงทาสีไปตามกำแพง “ตอนที่ฉันเห็นเธอครั้งแรกในห้องสมุด... เธอเขียนอะไรบางอย่างลงใน ‘ที่คั่นหนังสือ’ เล่มเล็กๆ ตลอดเลย ฉันอยากรู้มาตลอดว่าในนั้นเธอเขียนว่าอะไร” มินนาตัวแข็งทื่อ เธอไม่ได้บอกใครว่าบันทึกลับของเธอถูกซ่อนไว้ใน ‘ที่คั่นหนังสือสีชมพู’ เล่มนั้น ซึ่งเธอมักจะใช้มันคั่นหนังสือในห้องสมุดเสมอ “มันเป็นแค่เรื่องไร้สาระค่ะ... เรื่องความฝัน เรื่องจินตนาการทั่วไป” เธอโกหกคำโต คีย์วางแปรงทาสีลง เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนมินนารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน “งั้นเหรอ? แต่ในบันทึกเล่มนั้น... มีชื่อฉันอยู่ด้วยหรือเปล่า?” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะเงียบงันลงทันที เสียงของพายที่ตะโกนเรียกเพื่อนๆ ดูไกลออกไปเหมือนอยู่คนละโลก มินนาเม้มปากแน่น หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความลับที่เธอเก็บไว้มาตลอดหนึ่งเทอมกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าเจ้าตัว ทว่า ก่อนที่มินนาจะได้หาคำตอบมาปฏิเสธ หรือยอมรับความจริงนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและรีบร้อนของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าโรงเรียน ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างของรุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวะฯ ที่เคยเป็นอดีตคนรักของคีย์ เดินตรงเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งเครียดที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคีย์และมินนา สายตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่มินนาอย่างดูแคลน ก่อนจะหันไปทางคีย์ด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “คีย์... นายคิดจริงๆ เหรอว่า ‘ยัยเด็กห้องสมุด’ คนนี้จะเข้าใจโลกที่นายอยู่ได้? เลิกเล่นละครเป็นคนดีได้แล้ว ความจริงที่นายซ่อนไว้ในห้องสมุดน่ะ... ฉันบอกทุกคนหมดแล้วนะ ว่าทำไมนายถึงต้องหนีมาอยู่ตรงนี้” คีย์เปลี่ยนสีหน้าจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาที่มินนาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาขยับตัวมาบังมินนาไว้ข้างหลังทันที ในขณะที่เธอยืนตัวสั่นด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดบันทึกหัวใจหน้าใหม่ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันในตอนต่อไปค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู -