ข้อความตอบกลับในหน้าสุดท้าย

“ทำไมต้องเป็นหน้าสุดท้าย... แล้วทำไมลายมือถึงดูคุ้นตาขนาดนี้กันนะ” เสียงพึมพำของฉันสั่นเครือ แผ่นกระดาษในมือสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ในห้องสมุดที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมคราม กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาเคลือบเงาไม้ดูจะไม่ได้ช่วยให้ฉันตั้งสติได้เลย เมื่อบรรทัดถัดมาของข้อความนั้นทำเอาลมหายใจของฉันสะดุดกึก ‘ถ้าการเขียนบันทึกคือการสื่อสารกับตัวเอง งั้นการเขียนตอบกลับในหน้าสุดท้าย... คงเป็นการสื่อสารกับคนที่บังเอิญหยิบมันขึ้นมาสินะครับ’ ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลายมือหวัดแต่สวยงามเป็นระเบียบตามสไตล์คนเรียนวิศวะที่พายเคยบรรยายไว้ไม่ผิดเพี้ยน มันไม่ใช่ลายมือของคนแปลกหน้าที่ไหน แต่มันคือลายมือของคนที่ฉันเพิ่งจะแอบมองอยู่หลังชั้นหนังสือเมื่อวานนี้ ‘คีย์’... ทำไมเขาถึงรู้ว่านี่คือหนังสือของฉัน หรือจริงๆ แล้วเขาแอบอ่านบันทึกที่ฉันเขียนทิ้งไว้มาตลอดโดยที่ฉันไม่รู้ตัว? “มินนา! เป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ แบบนั้น” เสียงกระซิบของพายดังขึ้นข้างหูพร้อมแรงสะกิดที่หัวไหล่ ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนหนังสือแทบร่วงหลุดจากมือ ฉันรีบปิดมันลงทันทีแล้วซ่อนไว้ใต้อกเสื้อ ราวกับความลับที่ถูกเปิดเผยนั้นเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานหากใครมาเห็นเข้า “ปะ...เปล่าสักหน่อย พายมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ฉันถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่แผ่นหลังเริ่มชื้นเหงื่อ พายหรี่ตาลงมองฉันอย่างจับผิด ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “มานานพอที่จะเห็นว่าเธอนั่งเหม่อมองหนังสือเล่มเดิมมาสิบนาทีแล้ว มินนา เธอมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า ยัยเพื่อนขี้อาย?” “ไม่มีอะไรจริงๆ แค่... แค่อ่านค้างไว้น่ะ” ฉันโกหกคำโต พลางก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของเพื่อนสนิท พายถอนหายใจยาว “เออๆ ไม่บอกก็ไม่บอก แต่เย็นนี้ไปกินไอติมหน้ามอด้วยกันนะ ถือว่าเป็นการปลอบใจที่เธอทำหน้าเหมือนโลกจะแตก” ฉันพยักหน้าส่งๆ พยายามบังคับให้มือตัวเองที่ยังสั่นอยู่ไม่ให้ดูผิดสังเกต ในหัวของฉันตอนนี้มีแต่คำถามหมุนวนวนไปมา คีย์รู้ตัวไหมนะว่าเขากำลังเล่นกับความรู้สึกของคนขี้อายคนหนึ่งอยู่ หรือนี่เป็นเพียงความสนุกของหนุ่มป๊อปที่อยากลองแหย่เด็กเรียนเงียบๆ อย่างฉันเล่น? หลังจากพายเดินจากไปเพื่อไปหาที่นั่งอ่านหนังสือใกล้ๆ ฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดหนังสือเล่มนั้นออกอีกครั้งที่หน้าสุดท้าย ข้อความที่เขียนตอบกลับมานั้นยาวกว่าที่ฉันคิดไว้ ‘ผมไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงนะ แต่น่าแปลกดีที่คนเรามักจะเขียนความจริงที่น่ากลัวที่สุดลงในกระดาษ... คุณมักจะบ่นเรื่องที่ตัวเองไม่กล้าพูดในห้องเรียนเสมอ ผมเดาว่าคุณคงเป็นคนคิดมากแน่ๆ แต่รู้ไหมครับ ว่าความเงียบที่คุณเก็บไว้ มันอาจจะเป็นเสียงที่ดังที่สุดสำหรับใครบางคนก็ได้’ หัวใจของฉันกระตุกวูบ... เขารู้ชื่อฉันจากไหน? หรือว่าเขารู้จักฉันมาก่อน? คำถามมากมายทับถมจนฉันเริ่มรู้สึกอึดอัด ฉันหยิบปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินคู่ใจออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเขียนตอบลงไปใต้บรรทัดนั้นด้วยลายมือที่พยายามให้มั่นคงที่สุด ‘คุณเป็นใคร? และทำไมถึงทำแบบนี้?’ ฉันเขียนเสร็จแล้วก็รีบปิดหนังสืออย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนเพิ่งส่งจดหมายท้าดวลท่ามกลางสนามรบอย่างไรอย่างนั้น ฉันวางหนังสือเล่มนั้นไว้ที่เดิมบนชั้นหนังสือประจำในมุมลับตา พลางเดินออกจากห้องสมุดด้วยหัวใจที่เต้นรัวเกินควบคุม ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูห้องสมุดออกมา เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “บันทึกหน้าสุดท้ายน่ะ... ถ้าอยากได้คำตอบแบบตัวต่อตัว พรุ่งนี้ที่เดิม เวลาเดิม... ผมจะรอคุณที่มุมนี้ครับ” ฉันชะงักกึกทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อหันกลับไปพบกับร่างสูงในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกว่าใคร คีย์ยืนพิงกรอบประตูห้องสมุด สายตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยเป็นยิ้มที่ดูเหมือนจะเอ็นดู... หรืออาจจะเป็นการเยาะเย้ยกันแน่? เขาเดินสวนฉันไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ฉันยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ท่ามกลางความสับสนว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความฝันที่กลายเป็นจริง หรือจะเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อความสนุกกันแน่ ความลับในหน้ากระดาษที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยของฉัน บัดนี้กลับกลายเป็นจุดเชื่อมโยงที่ทำให้โลกของคนสองคนโคจรมาเจอกันในแบบที่ฉันไม่เคยเตรียมใจรับมือมาก่อน และพรุ่งนี้... ความเงียบในห้องสมุดจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกละมุนในมุมหนังสือกับที่คั่นหนังสือสีชมพูนะคะ