เสียงกระซิบหลังเวที

"ถ้าคุณยังดึงกราฟิกช่วงวินาทีที่สามสิบเจ็ดให้สว่างขึ้นอีกแค่เปอร์เซ็นต์เดียว ฉันเกรงว่าวิญญาณเด็กหนุ่มที่กำลังเกาะอยู่บนคานไฟสตูดิโอจะหันมามองหน้าคุณตรงๆ แล้วนะคะ, คุณอาคเนย์" เสียงหวานนับว่ารื่นหู หากแต่ประโยคที่เปล่งออกมากลับทำเอาปลายนิ้วเรียวที่กำลังวางอยู่บนเมาส์ปากกาของโปรดิวเซอร์หนุ่มชะงักกึก อาคเนย์สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างพยายามควบคุมสติ เขามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ความละเอียดสูงที่สะท้อนภาพร่างโปร่งแสงของเด็กหนุ่มสวมชุดเทรนนิ่งไอดอล—เด็กคนนั้นไม่ได้หายใจมาร่วมสามปีแล้ว ตั้งแต่วิทยุสื่อสารหลังเวทีระเบิดขึ้นในคืนวันซ้อมใหญ่ก่อนเดบิวต์ แต่เขากลับยังคงวนเวียนอยู่ตรงนี้ ในห้องตัดต่ออับทึบชั้นใต้ดินของตึกเอเจนซี่บันยันทรี "คุณรินรดา... นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกตลกฝืดนะคะ ผมกำลังปั่นงานส่งช่องสามทันเที่ยงคืนนี้" อาคเนย์ถอนหายใจยาว พลางเหลือบมองหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังมุมห้อง เธอไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อความหงุดหงิดในน้ำเสียงของเขาเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวดั่งเทียนไขกำลังกรีดกรายสับไพ่ทาโรต์สำรับโบราณที่มีขอบเคลือบทองคำเปลว เสียงสับไพ่ *แกรก... แกรก...* ดังประสานกับเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์อย่างน่าประหลาด รินรดาปรายตามองหน้าจอช้าๆ ก่อนจะวางไพ่ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ไพ่ใบนั้นหงายขึ้น เผยให้เห็นรูปภาพของ *The Tower* ที่ถูกสายฟ้าฟาดพังทลายลงมา "ฉันไม่เคยล้อเล่นกับความตาย... และแน่นอนว่าไม่ได้ล้อเล่นกับสิ่งที่คุณกำลังมองเห็นอยู่ทางหางตามาตลอดสองชั่วโมงครึ่งนี้ด้วยค่ะ" เธอยกชาคาโมมายล์ขึ้นจิบช้าๆ "จำกฎข้อแรกที่เราตกลงกันไว้ไม่ได้หรือคะ อาคเนย์? เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณใช้พลังเนตรทายใจมองทะลุผ่านมิติที่ซ่อนอยู่ คุณกำลังส่งสัญญาณเชิญชวน... และดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะตอบรับคำเชิญของคุณเข้าให้แล้ว" พรึบ! สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว หลอดไฟนีออนบนเพดานห้องตัดต่อเกิดอาการกะพริบถี่ๆ เสียงกระแสไฟฟ้าลัดวงจรดัง *จี่...* แผ่วเบาก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ และในความมืดนั้นเอง อุณหภูมิภายในห้องก็ลดฮวบลงจนลมหายใจของอาคเนย์กลายเป็นไอสีขาว อาคเนย์ขบกรามแน่น สมองอันชาญฉลาดประมวลผลสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว ตรรกะทางวิทยาศาสตร์ถูกนำมาหักล้างความกลัวในวัยเด็กที่ฝังรากลึก เขาไม่ใช่เด็กชายวัยสิบขวบที่วิ่งหนีผีร้องไห้ขี้มูกโป่งอีกต่อไปแล้ว ในฐานะโปรดิวเซอร์มือหนึ่ง เขาควบคุมทุกองค์ประกอบในสตูดิโอแห่งนี้ได้ แม้กระทั่ง... ภูตผีวิญญาณ เขายกมือขึ้นสัมผัสสร้อยข้อมือเงินแท้ที่ร้อยด้วยจี้ไพ่ทาโรต์ขนาดจิ๋ว—เครื่องรางที่รินรดาบังคับให้เขาสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้าสู่ผิวหนัง ช่วยบรรเทาความหนาวยะเยือกที่กำลังคุกคามกระดูกสันหลัง "อยากได้อะไรล่ะ... ถึงได้ตามมาหลอกหลอนกันถึงในโปรject ไฟล์งานนี้" อาคเนย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่วิญญาณตนนั้นคาดคิด เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดเบื้องหน้า โดยมีเงาสะท้อนบนจอแก้วเป็นพยาน เงาสะท้อนนั้น... ไม่ใช่เงาของเขาเองอีกต่อไป ร่างโปร่งแสงของเด็กหนุ่มสวมชุดไอดอลปรากฏขึ้นยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง ลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดต้นคอของอาคเนย์ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังระคายหูราวกับกระดาษทรายถูกับกระจก *"ช่วย... แก้ไข... ไลฟ์สด... คืนนี้... ไม่อย่างนั้น... พวกมัน... จะไม่ได้ลงจากเวที..."* วิญญาณเด็กหนุ่มเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลไหม้เกรียมเข้ามาแตะบนไหล่ของอาคเนย์ แรงกดดันมหาศาลทำให้เก้าอี้ทำงานส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ความเย็นยะเยือกจะแช่แข็งสติสัมปชัญญะของเขา รินรดาที่ดีดนิ้วเป๊าะหนึ่งก็ส่งแสงสว่างสีทองวาบออกมาจากสำไพ่ในมือ ไพ่ *The High Priestess* พุ่งแหวกอากาศเข้าปะทะกับเงาดำสนิทจนเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นห้อง! "อย่าเสียมารยาทกับลูกค้า VIP ของฉันค่ะ เจ้าวิญญาณเร่ร่อน" รินรดาลุกขึ้นยืน ชายผ้าคลุมยาวลากพื้นราวกับราชินีแห่งความมืด เธอกวาดสายตาคมกริบมองไปยังมุมห้องที่วิญญาณตนนั้นถูกซัดกระเด็นไป "อาคเนย์ ดูหน้าจอของคุณสิคะ... การประเมินเรตติ้งล่วงหน้าของรายการไอดอลตอนพิเศษคืนนี้ มันเพิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานแล้วค่ะ" อาคเนย์รีบก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ซอฟต์แวร์วิเคราะห์ข้อมูลเรตติ้งและกระแสโซเชียลที่เขาเขียนขึ้นเองกำลังรันโค้ดรัวเร็ว หน้าจอหลักที่ควรจะแสดงกราฟิกสีเขียวใส กลับถูกแทนที่ด้วยข้อความเตือนภัยสีแดงกระพริบถี่ระดับวิกฤต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษที่ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน *[ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS: คำสาปเวทีเดบิวต์เลือด]* *[เงื่อนไขบังคับ: ไขปริศนาการตายเบื้องหลังการแสดงสดในเวลา 3 ชั่วโมง มิฉะนั้นวิญญาณเด็กฝึกทั้ง 7 คนจะถูกกลืนกินโดยบอสลับหลังเวที]* รินรดายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ไพ่ใบใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนมือของเธออย่างไร้ที่มา "ดูท่าทาง... คืนนี้เราไม่ได้แค่นั่งตัดต่อรายการเพลงธรรมดาเสียแล้วล่ะค่ะ โปรดิวเซอร์หนุ่ม" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!