ไพ่ใบที่สิบสาม

เสียงก๊อปแก๊ปของแป้นพิมพ์แมคคานिकलในห้องตัดต่อสตูดิโอชั้นสี่เงียบลงทันที เมื่อเงาร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทก้าวเข้ามาโดยไม่มีเสียงฝีเท้า บรรยากาศรอบตัวของห้องควบคุมที่ควรจะอุ่นด้วยไอร้อนจากจอคอมพิวเตอร์และเซิร์ฟเวอร์เรนเดอร์งาน กลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน จนอาคเนย์เผลอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ โปรดิวเซอร์หนุ่มอัจฉริยะละสายตาจากไทม์ไลน์วิดีโอรายการเพลงของไอดอลฝึกหัด ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวัง แม้ในใจจะคุ้นเคยกับการปรากฏตัวอย่างไร้ที่มาของเธอผู้นี้ดี แต่กลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากไพ่ในมือของเธอกลับทำให้เส้นประสาทท้ายทอยของเขากระตุกวูบ "คำเตือนจากไพ่ใบนี้ไม่ได้มีไว้ให้คุณนั่งพิจารณาเล่นหรอกนะคะ อาคเนย์" เสียงหวานใสแต่เจือกระแสความจริงจังเอ่ยขึ้น รินรดายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ไพ่ใบใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนมือของเธออย่างไร้ที่มา "ดูท่าทาง... คืนนี้เราไม่ได้แค่นั่งตัดต่อรายการเพลงธรรมดาเสียแล้วล่ะค่ะ โปรดิวเซอร์หนุ่ม" อาคเนย์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขายันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง มือเรียวยาวประสานกันไว้ที่หน้าท้องท่าทางผ่อนคลาย แต่นัยน์ตากลับกวาดตามองรอบห้องด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกฝึกฝนมาจากการเผชิญหน้ากับวิญญาณเร่ร่อนตั้งแต่สมัยเด็ก "ผมกำลังเร่งตัดต่อซิงเกิลเปิดตัวของเด็กๆ วง 'เดย์ไลท์' ให้ทันเดดไลน์พรุ่งนี้เช้านะคะ อาจารย์รินรดา" อาคเนย์จงใจเน้นเสียงเรียกตำแหน่งของเธอเพื่อดึงสถานการณ์ให้กลับมาอยู่บนตรรกะ "อีกอย่าง ระบบความปลอดภัยของสตูดิโอเราหนาแน่นพอสมควร ไม่มีทางที่พลังงานรบกวนจากภายนอกจะเล็ดลอดเข้ามาได้ง่ายๆ หรอกค่ะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูคล้ายเสียงระฆังแก้วกระทบกันในคืนเดือนมืด เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของโปรดิวเซอร์หนุ่มช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองที่วางอยู่ข้างเมาส์ปากกา "ความปลอดภัยทางกายภาพเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี... คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาในตึกนี้ มันสนใจเรื่องประตูนิรภัยหรือรหัสผ่าน?" ฉับพลัน แสงไฟนีออนสีขาวนวลบนเพดานห้องตัดต่อก็กะพริบไหวรุนแรง เสียงฮัมต่ำๆ ของกระแสไฟฟ้าถูกกลบด้วยเสียงซ่าแปลกประหลาดคล้ายคลื่นวิทยุถูกรบกวน หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักสามจอที่กำลังรันโปรแกรมตัดต่ออยู่ดีๆ ก็ตัดภาพกลายเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีแดงฉานจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *— 0 3 : 1 3 —* อาคเนย์หรี่ตาลง สัญชาตญาณการมองเห็นวิญญาณที่ถูกกดไว้ด้วยสมาธิเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัย ไอหมอกสีเทาจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง อุณหภูมิรอบตัวลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายความโศกเศร้าและความแค้นที่อัดแน่นจนน่าอึดอัดทะลักผ่านรอยต่อของประตูเข้ามา "วิญญาณอาฆาตระดับสูง..." อาคเนย์พึมพำเบาๆ ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่น "ไม่ใช่แค่พวกสัมภเวสีทั่วไป... มันพุ่งเป้ามาที่ห้องนี้" รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอสะบัดข้อมือเบาๆ ไพ่ใบที่ถืออยู่พลิกคว่ำลงบนโต๊ะ เผยให้เห็นภาพวาดบนหน้าไพ่ที่ทำให้อาคเนย์ต้องชะงัก ไพ่หมายเลขสิบสาม... มัจจุราช (Death) ทว่าภาพบนหน้าไพ่หาใช่โครงกระดูกถือเคียวตามแบบฉบับสากล แต่กลับเป็นภาพเงาร่างของเด็กหนุ่มในชุดไอดอลที่มีรอยแผลฉกรรจ์กลางหน้าอก ดวงตากลวงโบ๋ และกำลังเอื้อมมือพยายามคว้าบางสิ่งจากในจอโทรทัศน์ "ความตายของ 'มินฮยอก' เมื่อสองปีก่อน ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุจากการฝึกซ้อมอย่างที่ทางค่ายแถลงการณ์หรอกนะคะ อาคเนย์" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของชายหนุ่มราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่อาคเนย์พยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของจิตใจผุดวาบขึ้นมาในหัว เพื่อนร่วมวงที่เคยซ้อมเต้นเคียงบ่าเคียงไหล่ ร่างที่ร่วงหล่นลงมาจากระเบียงตึกซ้อมในคืนที่ฝนตกหนัก และดวงตาสุดท้ายที่มองมาทางเขา... ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามว่า 'ทำไมถึงไม่ช่วยฉัน' อาคเนย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาช่วยดึงให้เขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ไม่ใช่ภาพลวงตาจากอดีต "อาจารย์กำลังจะบอกอะไรผม?" อาคเนย์ถามลอดไรฟัน น้ำเสียงเริ่มเจือความตึงเครียด "วิญญาณของมินฮยอก... กำลังจะใช้เด็กๆ วงเดย์ไลท์เป็นเครื่องเซ่นสังเวยเพื่อทวงความยุติธรรมอย่างนั้นเหรอคะ?" "ไม่ใช่แค่ทวงความยุติธรรมค่ะ..." รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวโปรดิวเซอร์หนุ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา สะท้อนภาพเงาของความมืดมิดที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้กระจกหน้าต่างห้องตัดต่อเรื่อยๆ "แต่มันกำลังจะเล่น 'เกม' ที่มีชีวิตของเด็กฝึกหัดทั้งเจ็ดคนเป็นเดิมพัน และผู้เล่นคนสำคัญที่มันอยากเจอที่สุด... ก็คือคุณ โปรดิวเซอร์มือทองผู้ปฏิเสธโชคชะตามาตลอดชีวิตคนนี้ยังไงล่ะคะ" สิ้นคำพูดของหญิงสาว ประตูกระจกนิรภัยของห้องตัดต่อก็ส่งเสียง 'ปัง!' สนั่นหวั่นไหว ราวกับมีบางสิ่งขนาดใหญ่วิ่งมากระแทกอย่างแรงจนรอยร้าวเป็นรูปใยแมงมุมกระจายตัวออกรอบทิศทาง ที่อีกฟากของกระจก ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินที่ไฟดับสนิท มีเงาร่างบิดเบี้ยวของเด็กหนุ่มในชุดไอดอลเปื้อนคราบเลือดกำลังยืนจ้องมองเข้ามาด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหู ดวงตาสสีดำสนิทไร้แววตาคู่นั้นจดจ้องตรงมาที่อาคเนย์ราวกับเจอเหยื่ออันโอชะ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับไปก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่ดังขึ้นในหัวของอาคเนย์โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย *[ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับ SSS: คำสาปแห่งเวทีสีเลือด]* *[เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: คลี่คลายปมฆาตกรรมภายใน 3 ชั่วโมง มิฉะนั้นวิญญาณของศิลปินในสังกัดทั้งหมดจะถูกดึงลงสู่ห้วงนรกนิรันดร์]* *[บทลงโทษกรณีล้มเหลว: สูญเสียความสามารถในการมองเห็นวิญญาณตลอดกาลแลกกับความทรงจำที่หายไป]* อาคเนย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเรืองแสงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—ระบบที่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะมีอยู่จริง กำลังนับถอยหลังเวลาความเป็นความตายต่อหน้าต่อตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับขวัญเนตรทายใจในตอนนี้นะคะ