ศัตรูหัวใจ

"คุณคิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะต่อรองกับผมอย่างนั้นหรือ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยกลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงและน้ำหอมบุรุษที่อบอวลไปทั่วห้องทำงานหรู คิรากรไม่ได้ขยับตัวจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ทว่าแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้ากลับกดดันจนคนถูกมองแทบหยุดหายใจ ลินินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความประหม่าแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบในน้ำเสียงของเขา เธอเพิ่งก้าวผ่านพ้นความพยายามล่อลวงของ 'ธาดา' คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะทำลายอาณาจักรของคิรากรมาหมาดๆ ชายผู้นั้นเสนออิสรภาพและเงินทองก้อนโตให้เธอ เพื่อแลกกับการเป็นสายลับในรังของมาเฟียผู้ดุร้ายคนนี้ "ฉันไม่ได้ต่อรองค่ะ" เธอพยายามเค้นเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองศึก "ฉันแค่ต้องการบอกคุณว่า มีคนกำลังคิดจะใช้ฉันเป็นอาวุธ" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงย่างสามขุมเข้ามาหาลินินราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นอายความดิบเถื่อนที่แฝงมากับความอันตรายทำเอาลินินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือหรูหรา เขายกมือข้างหนึ่งขึ้น กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนที่พาดลงบนชั้นวางเหนือศีรษะ ร่างกายของเขาทาบทับลงมาจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากแผงอกหนา "ธาดามันเสนออะไรให้เธอ?" เขาถาม ชิดริมฝีปากจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส "เงิน? ความเป็นอิสระ? หรือว่า... มันเสนอความสุขสมที่เธอคิดว่าผมให้ไม่ได้?" "อย่าดูถูกกันนะคะ!" ลินินเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความโกรธปนน้อยใจ "ฉันอาจจะไม่มีอำนาจเหมือนคุณ แต่ฉันรู้จักศักดิ์ศรีของตัวเองดีพอ" คิรากรนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ลุกโชนดั่งเปลวไฟ เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบเม้มที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจของลินินสะดุดกึก ร่างกายของเธอทรยศความตั้งใจทุกครั้งที่สัมผัสของเขาแตะต้อง "ศักดิ์ศรีงั้นหรือ..." เขากระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขาสั่นคลอนประสาทสัมผัสของเธอจนแทบยืนไม่อยู่ มือหนาลูบไล้จากเอวบางขึ้นมาจนถึงแผ่นหลัง เผยให้เห็นรอยจุมพิตจางๆ ที่เขาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ "ในเมื่อเธอยืนยันว่าไม่ได้เป็นพวกมัน งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ... ว่าเธอยังเป็น 'ของผม' เพียงคนเดียว" สัมผัสเร่าร้อนทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขารวบตัวเธออุ้มขึ้นง่ายดาย ลินินร้องประท้วงในลำคอ แต่กลับต้านทานแรงดึงดูดที่เขาสร้างขึ้นไม่ได้แม้แต่น้อย ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเกินเลยไปไกลกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกหนี้ มันคือสงครามแห่งร่างกายที่ไม่มีใครยอมใคร บนเตียงกว้างสีเข้ม คิรากรปลดเปลื้องอาภรณ์ของหญิงสาวออกด้วยความใจร้อนแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่อยากครอบครอง ผิวพรรณเนียนละเอียดที่ปรากฏแก่สายตาทำให้มาเฟียหนุ่มถึงกับนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ลินินคือความงดงามที่ตัดกับความโสมมในโลกของเขาอย่างสิ้นเชิง "มองฉัน... มองแค่ฉันคนเดียว" เขาสั่งเสียงต่ำ ในขณะที่ร่างกายบดเบียดเข้าหาจนแนบสนิท ลินินหอบหายใจถี่รัว สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่กรีดกรายไปตามสรีระโค้งเว้าของเธอนั้นช่างรุนแรงและปั่นป่วน ราวกับเขากำลังอ่านใจเธอผ่านรอยสัมผัสเหล่านั้น ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อน คิรากรไม่ได้มอบเพียงแค่กามารมณ์ แต่เขากำลังตีตราจองหัวใจของเธอด้วยพันธนาการที่ไร้ซึ่งทางหลีกหนี เสียงหอบหายใจและเสียงครวญครางประสานกันท่ามกลางความมืดมิดในห้องทำงาน ที่ซึ่งกฎหมายเข้าไม่ถึง แต่ความปรารถนาครองอำนาจเหนือทุกสิ่ง ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นหน้าห้องทำงาน พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้คิรากรต้องชะงัก "คุณคิรากรครับ... สายข่าวแจ้งว่าทางฝั่งธาดาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และดูเหมือนเขาจะส่ง 'ของขวัญ' มาให้คุณที่หน้าคฤหาสน์ด้วยครับ" คิรากรหยุดการกระทำทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งมัจจุราช เขาละจากร่างระหงที่ยังคงสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ เดินไปหยิบปืนที่วางทิ้งไว้ข้างโต๊ะทำงานขึ้นมาตรวจสอบกระสุน ก่อนจะหันมามองลินินที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "อยู่ที่นี่... อย่าออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา" เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่เฉียบขาด เขาเดินไปที่ประตู ทว่าเมื่อเปิดออกไป สิ่งที่เห็นกลับทำให้คิรากรต้องชะงักค้างเมื่อเห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนรอเขาอยู่ท่ามกลางฝนที่เริ่มโปรยปราย ผู้หญิงที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... ลินินที่ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นมามองผ่านรอยแยกของบานประตู หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มเยือกเย็นของผู้มาเยือนคนนั้น ผู้ซึ่งเป็นเหมือนฝันร้ายที่ย้อนกลับมาทวงคืนทุกอย่าง "สวัสดีค่ะ... คีย์... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้นะครับ