สั่งสอนญาติที่แวะมาขูดรีด

"ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องเสาบ้านหลังนี้แม้แต่คานเดียว ข้าจะเอาบัญชีหนี้สินสามชั่วโคตรของตระกูลจางไปประกาศประจานให้ทั่วทั้งอำเภอ ให้พวกแกเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีความอับอายไม่ได้เลยทีเดียว!" เสียงตวาดก้องกังวานของหลินอิงดังตัดผ่านความอื้ออึงของฝูงชนที่มายืนมุงดูเหตุการณ์หน้ากระท่อมปลายตะวันได้อย่างเฉียบขาด ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านก้าวออกมาจากธรณีประตู พร้อมกับถาดไม้ขัดเงาในมือ บนนั้นมีกาต้มน้ำทองเหลืองส่งควันกรุ่นและแก้วเซรามิกเนื้อดีหลายใบ กลิ่นหอมหวานละมุนละไมของวานิลลาและเนยสดพุ่งทะลักสวนทางกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว จนทุกคนต้องสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว นางไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวต่อหน้าป้าสะใภ้ใหญ่และเหล่าญาติห่างๆ ที่พากันยกโขยงมาหมายจะรื้อค้นทรัพย์สินเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาดอกท้อคู่นั้นกลับพินิจพิเคราะห์คนพวกนั้นราวกับพ่อค้ากำลังประเมินราคาสัตว์ในโรงฆ่าสัตว์ "นัง... นังสะใภ้นอกคอก!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ร่างอ้วนท้วนสั่นเทาด้วยความโกรธ นิ้วชี้สั่นระริกพุ่งตรงมาที่ปลายจมูกของหลินอิง "พวกแกแต่งงานเข้ามาในตระกูลจางได้ไม่นาน สมบัติทุกชิ้นในไร่นี้ ย่อมเป็นของส่วนรวมของตระกูล! สามีของแกมันก็แค่ไอ้ลูกนอกสมรสที่แยกตัวออกมา มือเปล่าเท้าเปล่า ไฉนเลยจะมีปัญญาครอบครองที่ดินผืนใหญ่และเงินสดก้อนโตที่ซ่อนอยู่ภายในบ้าน! ส่งกุญแจห้องเก็บของมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" เสียงฮือฮาจากชาวบ้านดังขึ้นเบาๆ หลายคนมองหน้ากันด้วยความเห็นใจปนอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือเรื่องที่ดินรกร้างปลายตะวันกลายเป็นดินแดนอุดมสมบูรณ์ชั่วข้ามคืนแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน ย่อมดึงดูดฝูงเหลือบไรที่หวังมาเกาะกินเป็นธรรมดา หลินอิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวッเราะใสราวกระดิ่งเงินแต่น่าขนลุกสำหรับผู้ฟัง นางวางถาดไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ หน้าบ้านอย่างใจเย็น ก่อนจะรินของเหลวสีอำพันเข้มข้นลงในแก้วเซรามิกอย่างประณีต "สมบัติส่วนรวมหรือคะ?" หลินอิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปาก "วันที่สามีของฉันถูกขับไล่ออกจากตระกูลจางด้วยตัวคนเดียว พร้อมกับแผลเหวอะหวะที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด ป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านอยู่ที่ไหนคะ? วันที่พวกเราต้องอดมื้อกินมื้อ นอนตากน้ำค้างในกระท่อมผุพังหลังนี้ ท่านเคยส่งข้าวสักเมล็ดหรือเกลือสักหยิบมือมาให้พวกเราบ้างไหม?" คำถามตอกกลับอย่างเจ็บแสบทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่สะอึก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าอวบอูมเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว "นั่น... นั่นมันเรื่องในอดีต! ยังไงสายเลือดก็ตัดไม่ขาด สามีของแกมันก็แซ่จางเหมือนกัน!" นางข้างๆ เริ่มหาข้ออ้างเสียงดังกลบเกลื่อนความผิด "สายเลือดหรือคะ?" หลินอิงสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย แรงกดดันจากท่าทีที่มั่นอกมั่นใจและตรรกะอันคมกริบทำเอาญาติผู้ใหญ่หลายคนถอยกรูด "ถ้าพูดถึงเรื่องบุญคุณและหนี้สิน ฉันมียอดบัญชีที่ท่านทั้งหลายเคยกู้ยืมเงินจากสามีของฉันเมื่อสามปีก่อน สมัยที่เขายังส่งเงินเดือนทหารกลับมาจุนเจือตระกูลจางอยู่เลยนะคะ จำได้ไหมคะว่าดอกเบี้ยทบต้นทบดอกตอนนี้มันงอกเงยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว?" สีหน้าของญาติฝ่ายสามีเปลี่ยนสีทันที บรรดาคนที่เคยทำสัญญาเงินกู้ต่างเลิกลั่กมองหน้ากันเองด้วยความตื่นตระหนก ข่าวลือที่ว่านางสะใภ้คนนี้ฉลาดเป็นกรดและเจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยแม้แต่น้อย! ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตกเป็นรอง ฝ่ายตรงข้ามเริ่มจนมุมและหันมาใช้กำลังเข้าขู่ ป้าสะใภ้ใหญ่ส่งสัญญาณให้ลูกพี่ลูกน้องชายร่างกำยำสองคนพุ่งตัวเข้าไปหมายจะพังประตูบ้าน "จัดการมัน! นังนี่มันปากดีนัก รื้อบ้านมันให้พังแล้วหยิบฉองเอาของมีค่าไปให้หมด!" "ใครกล้า!" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญาเสือโคร่งดังสนั่นหวั่นไหว จางหย่งที่เพิ่งกลับจากการตรวจแปลงผักในหุบเขาด้านหลัง ก้าวเท้าเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมทำงานเปื้อนฝุ่นแผ่รังสีอำมหิตของอดีตนายทหารสนามรบออกมาอย่างเต็มพิกัด ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนที่มารุกรานด้วยแววตาดุจคมมีด แค่เพียงเขาจ้องมองนิ่งๆ ขาทั้งสองข้างของชายฉกรรจ์ทั้งสองก็พาลจะอ่อนแรงลงเสียดื้อๆ จางหย่งเดินตรงเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม มือใหญ่วางทับลงบนไหล่ของหลินอิงราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือเขตหวงห้ามที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ "เมียข้าพูดถูกทุกประการ" จางหย่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าใครยังไม่อยากพิการกลับบ้าน ก็ไสหัวออกไปจากที่ดินของข้าซะ เดี๋ยวนี้!" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันตาเห็น แรงกดดันจากอดีตทหารหาญที่ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะต่อกรได้ ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด รู้ตัวว่าวันนี้คงเอาทรัพย์สินไปไม่ได้ดังหวัง จึงได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! สามีหลงหัวปักหัวปำแบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!" นางตะโกนอาฆาตก่อนจะกวาดต้อนบริวารถอยร่นออกไปจากเขตไร่ปลายตะวันท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ทยอยกันแยกย้าย เมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินอิงจึงถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ หันไปมองสามีที่ตอนนี้กำลังก้มลงสำรวจเนื้อตัวนางด้วยความห่วงใย "เจ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่าอิงอิง? พวกมันทำอะไรเจ้าไหม?" น้ำเสียงห้าวหาญเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและเว้าวอนจนคนฟังใจละลาย มือหนาลูบไล้แก้มเนียนอย่างเบามือ "ฉันจะเป็นอะไรไปได้เล่าคะ คนพวกนั้นมีแต่ความโลภ ไม่มีสมองหรอกค่ะ" หลินอิงอมยิ้ม เอื้อมมือไปจับมือหนาของสามีมากุมไว้ "แต่ว่านะ... การเจรจาเมื่อครู่ทำให้ฉันใช้พลังงานไปเยอะเลยค่ะ คุณช่วยชิมนี่หน่อยสิคะ" นางหยิบถ้วยเซรามิกที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมา ยื่นให้จางหย่ง ของเหลวสีน้ำตาลเข้มเนียนละเอียดโรยหน้าด้วยผงชินnamonบางเบา ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของช็อกโกแลตร้อนผสมเครื่องเทศสูตรลับจากมิติลับ ชวนให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นทันทีที่สูดดม จางหย่งรับแก้วมาดื่มอึกใหญ่ รสชาติหวานละมุนเข้มข้นผสมความเผ็ดร้อนเล็กน้อยจากเครื่องเทศกระจายไปทั่วโพรงปาก ขจัดความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันให้มลายหายไปในพริบตา "อร่อยมาก..." สามีหนุ่มพึมพำ ดวงตาเป็นประกายความคลั่งรัก มองภรรยาด้วยความเทิดทูน ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันอบอุ่นท่ามกลางกลิ่นหอมของช็อกโกแลตร้อนนั้นเอง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหันในยามวิกาล ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันด้วยความแปลกใจ หลินอิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่าเงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังประตูกระจกเงา ไม่ใช่กลุ่มญาติหน้าเงินเมื่อตอนกลางวัน แต่เป็นเงาร่างของบุรุษผู้สวมชุดคลุมสีดำสนิท ปีกหมวกปรกบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง พร้อมกับยื่นวัตถุสิ่งหนึ่งเข้ามาวางไว้บนโต๊ะหน้าบ้าน—กล่องไม้ประทับตราประหลาดที่ส่งกลิ่นอายคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... กลิ่นอายของเมล็ดกาแฟคั่วจากมิติที่นางคิดว่ามีเพียงนางคนเดียวที่ครอบครอง! (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมความหวานและให้กำลังใจกันเสมอนะคะ