อาชีพที่ถูกลืม

ความเงียบงันมักมีความหนักอึ้งในตัวของมันเองเสมอ ยิ่งเมื่อเสียงนับถอยหลังของระบบหลักสิ้นสุดลง บรรยากาศรอบตัวของเรย์และคิลเลอร์เซทก็คล้ายถูกแช่แข็งด้วยความกดอากาศที่สูงจนแทบหายใจไม่ออก "เฮ้ย เรย์... นายยังอยู่ใช่ไหมวะ?" คิลเลอร์เซทสบถเบาๆ มือหนากำด้ามดาบใหญ่แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกถูกทุบแตก โค้ดสีเขียวมรกตและตัวเลขฐานสิบหกนับล้านแถวไหลทะลักลงมาจากท้องฟมือน้ำตกดิจิทัล นี่ไม่ใช่บั๊กธรรมดา... และมันไม่ใช่พื้นที่เริ่มต้นที่ผู้เล่นทั่วไปควรจะเข้าถึง "ผมยังอยู่ครับ คิลเลอร์เซท" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสะท้อนภาพหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แต่สมองส่วนหน้าของเขากลับประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว กราฟพิกัดและค่าความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์กำลังร่วงหล่นลงเป็นเส้นตรง [แจ้งเตือนระบบ: การแทรกแซงโค้ดภายนอกเสร็จสิ้น 100%] [ท่านได้ก้าวเข้าสู่เขตแดนไร้ชื่อ: รอยแยกแห่งพิกัดศูนย์] [คำเตือนเด็ดขาด: เนื่องจากการกระทำของท่านฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของระบบสากล ท่านจะต้องทำการ 'ลงทะเบียนคลาสพื้นฐาน' ใหม่ ณ จุดเชื่อมต่อนี้ทันทีเพื่อความอยู่รอด] สิ้นเสียงประกาศ หน้าต่างสีทองอร่ามขนาดยักษ์ก็ดีดตัวขึ้นมาขวางหน้าพวกเขาทั้งสองคน มันคือแท่นเลือกคลาสอาชีพ—แต่ทว่ารูปร่างหน้าตาของมันกลับแปลกประหลาดกว่าคู่มือผู้เล่นทั่วไปอย่างสิ้นเชิง "อะไรวะเนี่ย? หน้าต่างเลือกอาชีพทำไมมันถึงมีกลิ่นอายเหมือนหน้าต่างเขียนโปรแกรมแบบนี้ล่ะ?" คิลเลอร์เซทขมวดคิ้วมุ่น เอื้อมมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า "ของฉันบังคับให้เลือกแค่สามสายหลัก... นักรบคลั่ง, มือสังหารเงา, หรือจอมเวทย์โลหิต... โคตรจะเบสิกเลยว่ะ" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับหน้าต่างอีกบานหนึ่ง—หน้าต่างที่ถูกซ่อนไว้ด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูง ซึ่งปลดล็อกได้ก็ต่อเมื่อผู้เล่นมีค่าความเข้ากันได้กับตรรกะเชิงพื้นที่เกิน 99.9% เท่านั้น ซึ่งตัวเขามีมันพอดีจากประสบการณ์ในโลกแห่งความจริงที่แสนเจ็บปวด "คิลเลอร์เซท เลือกอาชีพของคุณไปก่อนเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผม" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เฮ้ย จะให้ทิ้งนายได้ยังไง เรามาด้วยกันนะเว้ย!" "ผมไม่ได้บอกให้คุณทิ้งผมครับ... แค่บอกให้ทำหน้าที่ของคุณ ส่วนผม ก็กำลังจะทำหน้าที่ของผมเหมือนกัน" เรย์หันไปยิ้มบางๆ ให้เพื่อนร่วมทาง รอยยิ้มนั้นสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ แต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ยากจะต่อต้าน คิลเลอร์เซทจ้องมองแววตานั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้าแรงๆ แล้วกดเลือกคลาส 'นักรบคลั่ง' ตามสัญชาตญาณ ร่างของชายหนุ่มถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีแดงฉานพร้อมกับเสียงคำรามก้องของนักสู้ ก่อนที่ระบบจะส่งเขาถูกผลักถอยหลังไปยังเขตปลอดภัยชั่วคราวเพื่อรอเวลา ตอนนี้ เบื้องหน้าของเรย์เหลือเพียงความว่างเปล่า... และหน้าต่างสีเทาหมองไร้ประกาย [ระบบตรวจสอบพบว่า ผู้เล่นเรย์ปฏิเสธคลาสมาตรฐานทั้ง 84 คลาสของเกม] [ท่านต้องการเข้าสู่กระบวนการสร้างคลาสเฉพาะตัวด้วยสิทธิ์การเข้าถึงระดับ 'สถาปนิกโลกเสมือน' หรือไม่?] [คำเตือน: คลาสนี้ไม่มีสกิลโจมตีโดยตรง ไม่มีสเตตัสพละกำลังเริ่มต้น และถูกจัดอันดับให้อยู่ใน 'ระดับขยะ' (F-Class) เนื่องจากไม่สามารถเติบโตได้ตามระบบปรกติ ท่านแน่ใจแล้วหรือ?] เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ คำว่า 'ไร้ค่า' หรือ 'ล้มเหลว' ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับเขาเลย ในโลกความเป็นจริง ผลงานการออกแบบโครงสร้างตึกระฟ้าของเขาถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยเหตุผลที่ว่า "มันซับซ้อนเกินกว่าที่งบประมาณจะรับไหว" หรือ "มันอยู่นอกเหนือกรอบมาตรฐานเดิมๆ" จนทำให้เขาต้องกลายเป็นเพียงสถาปนิกตกอับที่ใช้ชีวิตไปวันๆ แต่ที่นี่... โลกใบนี้ ถูกสร้างขึ้นจากโค้ดและตัวเลข และตัวเลข ไม่เคยโกหกใคร นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นตามความคิด เขาไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวในการเลือกเส้นทางที่คนอื่นมองว่าโง่เขลา [ยืนยันการเลือก: คลาส 'สถาปนิก' (Architect)] [กำลังโหลดโครงสร้างพื้นฐาน... โปรดตั้งชื่อคลาสย่อยและสาขาความเชี่ยวชาญของท่าน] เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก สัมผัสได้ถึงกระแสข้อมูลมหาศาลที่ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่จิตสำนึก ความรู้สึกของการได้ควบคุมรูปร่าง การจัดวาง และสมดุลของสรรพสิ่งกลับคืนมาอีกครั้ง มันคือความเย้ายวนใจที่สถาปนิกทุกคนโหยหา "สาขาความเชี่ยวชาญ..." เรย์พึมพำเบาๆ ดวงตาเป็นประกายคมกริบ "ผมขอเลือก... การจัดการโครงสร้างเชิงพื้นที่และการบิดเบือนตรรกะ (Spatial Logic & Structural Manipulation)" [ติ๊ง!] [ระบบบันทึกข้อมูลสำเร็จ] [ท่านได้รับฉายาพิเศษ: 'ผู้บุกเบิกนอกคอก' (Outlier Architect)] [คำเตือนจากระบบกลาง: เนื่องจากท่านเป็นผู้เล่นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ถือครองคลาสนี้ ระบบความปลอดภัยของเกมจะถือว่าท่านเป็น 'ความผิดปกติ' และจะส่งมอนสเตอร์ระดับผู้พิทักษ์มาตรวจสอบความเสถียร ทุกๆ 12 ชั่วโมง] ทันทีที่ข้อความนั้นจางหายไป พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเรย์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่สั่นประสาทราวกับเสียงคำรามของเครื่องจักรกลโบราณที่หลับใหลมานับพันปี คิลเลอร์เซทที่ยืนอยู่ไกลออกไปตะโกนสุดเสียงด้วยความตกใจ "เรย์! นั่นมันตัวบ้าอะไรวะกำลังขึ้นมาจากใต้ดิน!" เรย์ก้มมองมือทั้งสองข้างของตนเอง ที่บัดนี้มีละอองแสงสีฟ้าอ่อนหมุนวนอยู่รอบปลายนิ้ว เขามีเวลาเตรียมตัวน้อยเกินไป มีทรัพยากรเป็นศูนย์ และมีเพียงคลาสที่คนทั้งโลกตราหน้าว่าไร้ค่า แต่ทว่า... รอยยิ้มมุมปากของสถาปนิกหนุ่มกลับแย้มขึ้นอย่างงดงามท่ามกลางความมืดมิด "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์แรกของผมครับ..." เรย์พسัมพำกับความว่างเปล่า ก่อนที่เงาสูงตระหง่านนับสิบเมตรในร่างของ 'โกเลมเหล็กกล้าโบราณ' จะก้าวพ้นรอยแยกขึ้นมา พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังร่างอันบอบบางของเขาเพียงผู้เดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ