แบบแปลนแรกที่พังไม่เป็นท่า

“ถ้าสถาปนิกเจ้าของผลงานยังคิดว่ามุมอับแสงตรงนี้เหมาะกับการวางโซฟาพักผ่อน ผมว่าเราควรพับโปรเจกต์นี้แล้วไปจ้างเด็กฝึกงานมาวาดแปลนเล่นยังจะมีประโยชน์เสียกว่าค่ะ คุณธันวา” น้ำเสียงใสแต่เจือความกวนประสาทอย่างถึงพริกถึงขิงดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและเสียงเครื่องมือช่างที่เพิ่งสงบลง พายยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงเก๋มองตรงไปยังร่างสูงสง่าของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู ธันวาหยุดมือจากการกางม้วนกระดาษพิมพ์เขียว ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนได้รูปและนาฬิกาแบรนด์หรูราคาแพียดขยับตัวช้าๆ เขานิ่งงันไปสามวินาที ไม่ใช่เพราะตกใจในความปากกล้าของครีเอทีฟหนุ่มประจำโปรเจกต์นี้ แต่เป็นเพราะนี่คือครั้งที่สี่ในรอบสามสิบนาทีที่อีกฝ่ายกล้าวิจารณ์งานออกแบบระดับรางวัลของเขาอย่างไร้เยื่อใย “ถ้าคุณพายใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่เอาชนะ ผมคงไม่ต้องอธิบายซ้ำว่าตรงนั้นมันคือ ‘Visual Flow’ ที่เชื่อมโยงพื้นที่ส่วนกลางกับระเบียงวิวโค้งแม่น้ำ” ธันวาหันกลับมาเผชิญหน้า ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาประชิดทีละนิดจนพายต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดุจดั่งใบมีดเคลือบน้ำตาล “แต่ก็นั่นแหละครับ… สำหรับคนที่มีสายตาไว้แค่หาเรื่องคนอื่น คงมองไม่เห็นความสุนทรีย์อะไรนอกจากเศษปูนบนพื้นหรอกนะ” “อุ๊ย! ปากคอเราะร้ายจังเลยนะคะคุณสถาปนิก ระวังหน้าแก่เร็วนะคะเพราะใช้กล้ามเนื้อขมวดคิ้วมากเกินไป” พายยิ้มหวานหยด ยักคิ้วให้อย่างไม่เกรงกลัวแม้ความสูงของอีกฝ่ายจะกดดันเขาให้ต้องเงยหน้ามองเล็กน้อยก็ตาม “ฉันแค่ติเพื่อก่อ ในฐานะคนที่จะต้องมานั่งทำงานในพื้นที่นี้จริง ๆ ไม่ใช่ยืนกางกระดาษแล้วมโนว่าโลกมันสวยเหมือนในเรนเดอร์ 3D แบบคุณ” บรรยากาศในไซต์งานที่ควรจะร้อนระอุด้วยอุณหภูมิเกือบสามสิบเก้าองศา กลับเย็นเยียบลงทันทีด้วยรัศมีแห่งความระอุทางอารมณ์ที่พุ่งชนกันโป๊ะเชะ ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น ดวงตาคมปลาบจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างนึกหมั่นไส้ระคนระแวงในความดื้อรั้นของคนตรงหน้า ตั้งแต่รับงานรีโนเวทคอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมืองนี้มา ธันวาไม่เคยเจอใครกล้าทักท้วงและ ‘จี้จุด’ งานดีไซน์ของเขาต่อหน้าทีมงานและวิศวกรนับสิบชีวิตได้หน้าตาเฉยแบบนี้มาก ๆ ยิ่งไปกว่านั้น พายยังมีลูกเล่นแพรวพราวที่คอยหาช่องโหว่ในแปลนสถาปัตยกรรมมาถล่มทลายได้ทุกสัปดาห์ จนเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายจ้างมาเป็นครีเอทีฟดูแลภาพลักษณ์แบรนด์ หรือจ้างมาเป็น ‘ผู้ก่อการร้าย’ ทางความคิดของเขากันแน่ “แปลนนี้ผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารแล้วครับคุณพาย ไม่มีนโยบายรื้อแก้ตามใจชอบของครีเอทีฟปากมอมคนไหนทั้งนั้น” ธันวาพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นมิ้นท์เย็นๆ ลอยปะทะจมูกพายเมื่อร่างสูงจงใจก้าวเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของพายแนบชิดติดกับเสาปูนเปลือย “ถ้าไม่มีอะไรจะเสนอนอกจากคำติงโง่ๆ เชิญกลับไปนั่งคิดงานการตลาดของคุณต่อเถอะครับ ตรงนี้มันพื้นที่ของมืออาชีพ” พายสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอย่างกะทันหัน แต่สัญชาตญาณความไม่ยอมคนทำให้เขาไม่ยอมหลบตา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายยิ่งกว่าเดิม มือเรียวยื่นขึ้นไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของสถาปนิกหนุ่ม ทำทีปัดฝุ่นจินตนาการออกให้อย่างยี่ยวน “มืออาชีพเหรอคะ? หึ… มืออาชีพที่ดื้อตาใส ไม่ยอมรับความจริงว่าดีไซน์ตัวเองมีจุดบอดเนี่ยนะ” พายกระซิบเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ “ระวังเถอะค่ะคุณธันวา ความมั่นใจสูงเกินร้อยเนี่ย วันดีคืนดีอาจจะทำให้คุณต้องมาคุกเข่าขอโทษฉันกลางห้องนี้ก็ได้” ธันวาชะงักไปชั่วขณะ ปลายนิ้วเรียวที่แตะอยู่บนปกเสื้อของพายให้ความรู้สึกอุ่นร้อนจนน่าประหลาด กลิ่นน้ำหอมจางๆ คล้ายวนิลาผสมซิตรัสแตะเข้าจมูก ทำเอาสถาปนิกหนุ่มผู้เยือกเย็นถึงกับเสียจังหวะไปชั่ววินาที ดวงตาสีเข้มกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ไล่จากสันจมูกรั้นขึ้นไปถึงดวงตาคู่สวยที่กำลังพราวระยับด้วยความสะใจ “คนอย่างธันวา ไม่มีวันก้มหัวให้ใคร… โดยเฉพาะกับคุณ” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบเปลี่ยน เป้าหมายจากการจ้องหน้าลงมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่กำลังเถียงเขาไม่หยุด บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนความร้อนแรงจากการปะทะคารมให้กลายเป็นความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่งที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ พายเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าพวกเขายืนใกล้กันเกินไป ระยะห่างที่ถูกย่นย่อเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้นทำให้รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของครีเอทีฟหนุ่มเริ่มเจื่อนลงเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันเข้า “ง…งั้นก็ลองดูค่ะ!” พายตัดสินใจดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายออกสุดแรง พร้อมกับจะก้าวเลี่ยงหนีไปทางด้านข้าง แต่ทว่า… ในวินาทีที่พายกำลังจะหลุดพ้นจากวงแขนแกร่ง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูลิฟต์ service ด้านหลังห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “คุณธันวาครับ! แย่แล้วครับ! ทางนิติบุคคลแจ้งว่าท่อเมนหลักของชั้นนี้เกิดรอยร้าว น้ำรั่วลงไปซึมฝ้าชั้นล่างแล้วครับ!” เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของหัวหน้าโฟร์แมนทำให้ทั้งธันวาและพายผละออกจากกันแทบไม่ทัน ธันวาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองทางต้นเสียงด้วยแววตาดุดันเคร่งเครียดทันที แต่ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะได้ก้าวเท้าเดินออกไปจัดการปัญหาเฉพาะหน้า ดวงตาคมกลับหันกลับมามองพายที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างเสาปูน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นอย่างอันตราย “ดูเหมือนว่า ‘แบบแปลนแรก’ ที่คุณพายเพิ่งวิจารณ์ไปเมื่อกี้… จะไม่ได้พังแค่ในจินตนาการของคุณซะแล้วล่ะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมติดกับดักความกวนและเคมีฟินๆ นี้ด้วยกันนะคะ พุดดิ้งคาราเมลขอสัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินจิกหมอนแบบนี้ให้จุใจในตอนต่อไปแน่นอนค่ะ