สงครามน้ำลายในห้องชมรม

"ฉันบอกให้นายเอาบอร์ดออกไปเกะกะขวางทางเดินตรงนี้ไง เหนือฟ้า!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนรำคาญดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องชมรมบาสเกตบอลอับทึบ กรณ์ยืนกอดอกพิงล็อกเกอร์เหล็กสีเทาเข้ม ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามกีฬาชุ่มเหงื่อส่งกลิ่นอายความดุดันและคุกรุ่นไปด้วยอำนาจของรุ่นพี่ปีสาม เขาก้มมองสเก็ตบอร์ดลายกราฟิกสีสันแสบทรวงที่ถูกวางพิงทับโซฟาหนังขาดๆ กลางห้องราวกับตั้งใจกวนประสาท เจ้าของชื่อไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เหนือฟ้าหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตากลมโตแพรวพราวฉายแววดื้อรั้นเต็มพิกัด ขณะที่ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน "ก็ตรงนี้มันว่าง แล้วบอร์ดผมมันก็มีขาซะที่ไหนล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษที ผมลืมไปว่ารุ่นพี่สายตาสั้น เลยมองไม่เห็นว่าพื้นที่มันเหลือเฟือตั้งเยอะ" เหนือฟ้าจงใจลากเสียงกวนประสาท พร้อมกับเอียงคอสงสัยราวกับเด็กไร้เดียงสา ทว่าแววตากลับท้าทายจนเส้นประสาทข้างขมับของกรณ์กระตุกวูบ นี่คือตอนที่ 3 ของสงครามประสาทที่ดำเนินมาตั้งแต่เปิดเทอม และดูท่าทางมันจะไม่มีวันสงบลงง่ายๆ กรณ์ขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดด้วยความเร็ว ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟนีออนบนเพดานจนเกิดเงาทาบทับร่างโปร่งของเฟรชชี่ตัวแสบ ความกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวราวกับลดต่ำลงหลายองศา แต่เหนือฟ้าไม่มีทีท่าจะถอยหลังสักก้าวเดียว เขากลับเชิดหน้าขึ้นสบตาตรงๆ ไม่ยอมหลบสายตาดุๆ คู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "ปากเก่งนักนะ เหนือฟ้า เป็นแค่เด็กปีหนึ่งแต่หัดปีนเกลียวรุ่นพี่เหรอ อยากโดนทำโทษให้หลาบจำสักรอบใช่ไหม ถึงจะเลิกนิสัยกวนประสาทคนอื่นเขาสักที" กรณ์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าหมั่นไส้ "ทำโทษเหรอครับ?" เหนือฟ้าทวนคำเสียงสูง หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่เกรงกลัว ร่างบางก้าวเข้าไปประชิดกลับ จนแผงอกชนเข้ากับกล้ามเนื้อแน่นของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายความเป็นผู้ชายพุ่งเข้าปะทะจมูก "รุ่นพี่จะทำอะไรผมเหรอครับ วิ่งรอบสนามห้าสิบรอบ หรือจะฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาว่าผมไม่ยอมเก็บสเก็ตบอร์ดดีล่ะ... ว้า น่ากลัวจังเลย" คำพูดประชดประชันกับรอยยิ้มยั่วโมโหทำเอาคนตัวโตกว่าถึงกับมุมปากกระตุก กรณ์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น มือหนาที่กอดอกอยู่เมื่อครู่คลายออก ก่อนจะยกขึ้นคว้าขอบล็อกเกอร์เหล็กด้านหลังหัวของเหนือฟ้าไว้ เป็นการกักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณัติโดยปริยาย "คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรนายหรือไง" กรณ์โน้มใบหน้าลงมาต่ำ เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูขาวสะอาดทำเอาขนลุกชัน "คนอย่างนายมันต้องเจอดีสักตั้ง ปากดีแบบนี้... ถ้าเอาไปใช้ตอนซ้อมบาสให้มันได้เรื่องแบบนี้ ทีมคงไม่แพ้หรอก" "อ๋อ ที่แท้ก็แค้นที่แพ้ผมในเกมดริฟท์บอร์ดหน้าคณะวันก่อนสินะครับ" เหนือฟ้าสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความสะใจที่จี้ถูกจุด "ยอมรับมาเถอะครับรุ่นพี่ ว่าฝีมือเด็กปีหนึ่งอย่างผมมันเหนือกว่ากัปตันทีมบาสระดับมหาวิทยาลัย จนพี่ต้องหาเรื่องลงกับสเก็ตบอร์ดตัวนี้แทน" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกในหัวของกรณ์ ไอ้เด็กนี่... มันกล้าดียังไงเอาเรื่องที่เขาเสียหน้าวันนั้นมาขยี้ซ้ำซาก แถมยังพูดจาฉะฉานไม่เปิดช่องให้เขาเถียงกลับได้เลยสักคำ กรณ์นิ่งงั้นไปชั่วขณะ สมองที่ปกติประมวลผลแผนการเล่นบาสได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักกึกเมื่อเจอความหน้ามึนและฝีปากคมกริบของคนตรงหน้า ร่างสูงก้มมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอยากจะดุให้เข็ดหลาบและ... ความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนน่าหงุดหงิด "นาย..." กรณ์อ้าปากจะเอ็ด แต่นึกคำพูดโต้กลับไม่ออก เพราะหลักฐานคาตาคือเขากำลังจนมุมด้วยคำพูดของเด็กปีหนึ่ง "ถ้าไม่มีอะไรจะเถียงแล้ว ผมขอตัวไปซ้อมก่อนนะครับ พอดีเวลาอันมีค่าของผมไม่ได้มีไว้มาต่อปากต่อคำกับคนปากแข็งแถวนี้" เหนือฟ้าใช้มือเรียวผลักแผงอกแกร่งเบาๆ เพื่อเปิดทาง ทว่าในจังหวะที่ร่างบางกำลังจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปนั้นเอง แอด... เสียงประตูห้องชมรมถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเมญ่า ผู้จัดการทีมสาวสวยที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหนาตื่นตระหนก "พี่กรณ์! แย่แล้วค่ะ! อาจารย์ประจำภาควิชาเรียกตัวด่วนเรื่องงบจัดซื้ออุปกรณ์... อุ๊ย!" เมญ่าเบรกเอี๊ยดทันทีเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—กัปตันทีมหนุ่มรูปหล่อยืนกักตัวเฟรชชี่ปีหนึ่งไว้ชิดล็อกเกอร์ ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ บรรยากาศอบAอวลไปด้วยความชวนคิดลึก เหนือฟ้าชะงักค้าง กรณ์เบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะรีบผละถอยหลังออกมาทันที ดวงตากลมโตของเหนือฟ้าเหลือบมองรุ่นพี่ตัวโตที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับขึ้นสีแดงจางๆ อย่างเห็นได้ชัด เจ้าตัวร้ายส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กรณ์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ไว้เรามาต่อกันใหม่... นะครับรุ่นพี่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาติดขอบสนามความซึนของพี่กรณ์และน้องเหนือฟ้าในตอนนี้นะคะ