อุบัติเหตุบนพื้นสนาม

"ถ้าตาไม่บอดจนเกินไป ก็น่าจะเห็นนะคะว่าทางมันกว้างตั้งสามวา ทำไมถึงเลือกเอาหน้าหล่อๆ ของตัวเองมาเสยกับแผ่นไม้ของฉันล่ะคะรุ่นพี่?" เสียงใสแจ๋วแต่เจือแววประชดประชันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันบริเวณหน้าโรงยิมใหญ่ กลิ่นอายความหงุดหงิดลอยอบอวลปะปนไปกับไอแดดช่วงบ่าย เหนือฟ้าปัดฝุ่นตามหัวเข่าของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีที่เพิ่งกลายสภาพเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกให้เขาเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสามนามว่า 'กรณ์' กำลังยันกายลุกขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเด็กปีหนึ่งตัวแสบที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยความรู้สึกเหลืออด นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจมืดของกัปตันทีมบาสเกตบอลคนนี้ "นายเป็นใคร... แล้วเอาสมองส่วนไหนขับสเก็ตบอร์ดพุ่งชนคนอื่นกลางทางเดินห้ามยานพาหนะแบบนี้?" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดสะท้อนความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด เสื้อแจ็กเก็ตทีมบาสฯ ของเขาเปื้อนฝุ่นดินจากการไถลไปกับพื้นคอนกรีต แต่นั่นยังไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มกวนประสาทที่ปรากฏอยู่บนมุมปากของไอ้เด็กปีหนึ่งหน้าหวานคนนี้ "อ้าว รุ่นพี่คะ โรงยิมนี่มันติดป้ายห้ามรถยนต์กับมอเตอร์ไซค์ค่ะ ไม่ได้ติดป้ายห้ามสเก็ตบอร์ด แล้วอีกอย่าง..." เหนือฟ้าลากเสียงยาวอย่างไม่เกรงกลัว ร่างเพรียวบางในชุดนักศึกษาหลวมโคร่งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่แทบจะชนกัน "ฉันเบรกทันแล้วนะคะ แต่เป็นพี่ต่างหากที่เดินใจลอยเหมือนคนอกหัก เดินมาชนบอร์ดฉันเองแท้ๆ ยังมีหน้ามาโยนความผิดให้อีกเหรอคะ?" "นี่นาย!" กรณ์ก้าวประชิดตัวด้วยความฉุนเฉียว ความสูงที่ได้เปรียบกว่าทำให้เขาข่มขวัญคนตรงหน้าได้ไม่ยาก แต่เหนือฟ้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยร่นเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตสีสนิมเหล็กคู่นั้นจ้องตอบอย่างไม่ลดละ ไม่มีแววตาหวาดกลัวปรากฏให้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว มีเพียงความท้าทายที่จุดประกายอยู่ในนั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตสبيดขัดแย้งกันอยู่กลายๆ นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างพากันชะלוฝีเท้าและเหลือบมองเหตุการณ์ระทึกขวัญตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนรู้ดีว่ากรณ์คือกำแพงเหล็กที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เวลาอารมณ์ไม่ดี แต่น้องปีหนึ่งหน้าใหม่คนนี้กลับกล้าเปิดศึกปะทะคารมกับเสือร้ายตัวเป็นๆ ตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้ามาในมหาวิทยาลัย "มีปัญหาอะไรกันตรงนั้นน่ะ?" เสียงทุ้มห้าวของเพื่อนสนิทในทีมบาสฯ ดังแทรกขึ้นมาก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนในอก เขาเบือนหน้าหนีจากใบหน้ายโสของเด็กตรงหน้าชั่วขณะเพื่อหันไปส่งสัญญาณมือบอกเพื่อนว่าไม่มีอะไรต้องห่วง และนั่นคือจังหวะเดียวกับที่เหนือฟ้าใช้ช้อนตามองสำรวจใบหน้าคมคายที่ขึ้นสันกรามเด่นชัดของรุ่นพี่จอมดุ ยอมรับตามตรงว่าภายใต้ความน่ารำคาญและท่าทีปากจัด กรณ์จัดเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากคนหนึ่ง... ดีจนน่าหมั่นไส้เป็นพิเศษ "ฝากไว้ก่อนเถอะนะไอ้เด็กปีหนึ่ง" กรณ์หันกลับมาคาดโทษด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พร้อมกับก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง "ถ้ายังมีครั้งหน้าอีก ฉันจะยึดสเก็ตบอร์ดนายมาทำฟืนต้มมาม่ากินแน่" "ยินดีต้อนรับค่ะรุ่นพี่ ไว้มาลองวัดฝีมือกันใหม่นะคะ รับรองว่าคราวนี้พี่จะได้นอนกอดพื้นนานกว่าเดิมแน่นอน" เหนือฟ้าตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ พลางก้มลงคว้าสเก็ตบอร์ดคู่ใจขึ้นมาพาดบ่าอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะให้เกียรติรุ่นพี่ปีสามคนนี้แม้แต่น้อย กรณ์ยืนมองแผ่นหลังบางที่เดินหายลับเข้าไปในตัวอาคารด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับไหววูบคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างหนักหน่วง ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าโรงยิม สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวตกอยู่บนพื้นหญ้าใกล้จุดเกิดเหตุ มันเป็นใบตารางเรียนของคณะบริหารธุรกิจ พร้อมกับชื่อและเบอร์โทรศัพท์ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ... ของเหนือฟ้า กรณ์ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดูช้าๆ มุมปากหนากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่หาดูได้ยาก ดวงตาคมกريบพินิจพิเคราะห์ตัวอักษรเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "คิดเหรอว่าจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ... ไอ้เด็กแสบ" มือหนากำกระดาษในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะอย่างไร้สาเหตุ ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่ามันเกิดจากความโกรธ... หรือความรู้สึกบางอย่างที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นกันแน่ ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนนี้นะคะ