บั๊กแรกในชีวิตที่สอง

"ถ้าคุณต้องการจะตายในโลกที่เน่าเฟะนี่อีกรอบ ผมแนะนำว่ากระโดดลงจากหอคอยเวทมนตร์ตอนนี้เลยดีกว่าครับ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาดิ้นรนให้เปลืองทรัพยากรระบบ" เสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความสมเพชดังขึ้นข้างหู เรย์ลืมตาขึ้นทันที ความรู้สึกแรกไม่ใช่แสงแดดหรือเสียงนกร้องอย่างที่นิยายดาษดื่นชอบใช้ แต่เป็นกลิ่นสนิมเหล็กและไอระเหยของพลังเวทที่รั่วไหลจนแสบจมูก เขายันกายขึ้นจากพื้นหินที่เย็นเฉียบ สัมผัสได้ถึงความสั่นไหวของร่างกาย... ร่างกายที่อ่อนแอเกินกว่าจะเป็นตัวละครของผู้เล่นระดับท็อปที่เขาเคยเป็น เรย์ก้มมองฝ่ามือตนเอง มันมีรอยถลอกปอกเปิกและสัญลักษณ์สีเทาหม่นประทับอยู่ที่ข้อมือ—สถานะ 'ตัวละครระดับ F' ขยะเปียกของเกม *Aether Online* ที่ใครเห็นก็ต้องเดินหนี "ระบบ... ทำไมฉันถึงยังอยู่ที่นี่" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสุขุมจนน่าประหลาดใจท่ามกลางสถานการณ์ที่ควรจะสติแตก "คุณไม่ใช่ผู้เล่นแล้วครับเรย์" เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบตอบกลับมาในหัว "คุณคือบั๊กที่ระบบลืมลบ และตอนนี้ คุณกำลังอยู่ในร่างที่ค่าสถานะต่ำเตี้ยติดดินที่สุดในประวัติศาสตร์" เรย์ไม่ได้โต้ตอบ แต่สายตาของเขาเริ่มกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่พังทลาย เขาไม่ได้มองด้วยสายตาของคนทั่วไป แต่เขามองเห็น 'เส้นใยของความเป็นจริง' ที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า สิ่งที่คนอื่นมองเห็นเป็นกำแพงหินธรรมดา แต่สิ่งที่เรย์เห็นคือรหัสคำสั่ง (Code) ที่เรียงตัวกันอย่างสะเปะสะปะ—นี่คือทักษะติดตัวที่เขาเพิ่งค้นพบ 'เนตรวิเคราะห์เชิงโครงสร้าง' ความรู้ทางวิศวกรรมซอฟต์แวร์ที่เขามีในอดีตผสานเข้ากับระบบใหม่นี้อย่างน่าประหลาดใจ เขาเห็นจุดบกพร่องของมิติที่กำลังจะถล่มลงมา "นั่นคือทางออกสินะ" เรย์ชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องที่ดูเหมือนผนังปกติ แต่ในสายตาเขา มันคือจุดที่มีค่าความเสถียรต่ำที่สุด หากเขาสร้างแรงกระแทกในจุดที่ถูกต้อง โครงสร้างที่ขังเขาไว้จะพังทลายลงมาตามกฎของระบบที่เขาเพิ่งอ่านออก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืด หญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีเงินยาวสยายตัดกับใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เธอคือ 'ลิลลี่' หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่เคยเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาในอดีต แต่ดูเหมือนในตอนนี้ เธอกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนกว่านั้น "นายเป็นใคร?" ลิลลี่ถาม มือของเธอกุมด้ามดาบแน่น พลังเวทสีครามแผ่ออกมาจากตัวเธอจนอากาศรอบข้างหนาวสั่น "ไม่มีผู้เล่นคนไหนรอดชีวิตจากโซน 'ก้นเหว' มาได้ด้วยร่างระดับ F นายใช้บั๊กอะไรกันแน่?" เรย์ยิ้มมุมปาก ความตายที่เขาเพิ่งผ่านมาทำให้อะดรีนาลีนในกายพลุ่งพล่าน เขาไม่ได้กลัวผู้หญิงตรงหน้า แต่มองเห็น 'บั๊ก' ในระดับพลังของเธอ... พลังของเธอไม่ได้เสถียร เธอเองก็มีปัญหา "ลิลลี่... ถ้าฉันบอกว่าฉันสามารถแก้บั๊กในร่างของเธอได้โดยไม่ต้องใช้ไอเทมระดับตำนานล่ะ เธอจะสนใจแลกเปลี่ยนข้อมูลกับคนไร้ค่าอย่างฉันไหม?" ลิลลี่ชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง เธอก้าวเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายเธอ "นั่นเป็นคำพูดที่อันตรายมากนะ รู้ตัวไหม" "ความตายที่ไม่มีใครเหลียวแลน่ากลัวกว่าคำพูดที่อันตรายหลายเท่าครับ" เรย์ตอบสวนทันควัน ก่อนจะหลับตาลงและเปิดใช้ระบบวิเคราะห์อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองแค่กำแพง แต่มองไปที่ 'ลิลลี่' ตรงหน้า ในสายตาของเรย์ ร่างกายของลิลลี่คือชุดคำสั่งที่ซับซ้อน แต่เขากลับพบจุดสีแดงฉานที่เต้นตุบๆ อยู่ในตำแหน่งหัวใจ—นั่นคือบั๊กขั้นร้ายแรงที่กัดกินพลังชีวิตของเธออยู่ทุกวินาทีที่เธอใช้สกิล "เธอกำลังจะตายในอีกสามชั่วโมงจากนี้ เพราะการใช้งานระบบมากเกินขีดจำกัด" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าเธอยอมให้ฉันเข้าถึงหน้าต่างระบบของเธอ ฉันจะแก้โค้ดนั้นให้... ไม่ใช่ในฐานะพันธมิตร แต่ในฐานะคนที่จะช่วยชีวิตเธอแลกกับการที่เธอต้องเป็นตาเป็นหูให้ฉันในโลกที่พังทลายนี้" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดน้ำกระทบพื้นหิน ลิลลี่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ไม่มีแม้แต่พลังเวทพื้นฐาน แต่เขากลับมองเห็นความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้... ราวกับเขาเป็นพระเจ้าที่มองลงมาบนบอร์ดเกมที่กำลังจะพัง ทว่าก่อนที่ลิลลี่จะตอบตกลง เสียงเตือนที่คุ้นเคยและน่าสยดสยองก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้วงมิติ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่มันคือเสียงกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานที่ไม่ได้รับอนุญาต!] [ประกาศจากระบบหลัก: บั๊กหมายเลข 001 ถูกระบุตัวตนแล้ว เริ่มกระบวนการลบข้อมูลถาวร!] [สถานะภารกิจ: ลอบสังหารบั๊ก (ระดับ SSS)] [เวลาคงเหลือจนกว่า 'ผู้คุมกฎ' จะมาถึง: 300 วินาที] สีหน้าของลิลลี่เปลี่ยนไปในทันที ความเย็นชาหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก เธอหันไปมองประตูทางออกที่พังทลายลงมาด้วยแรงบีบคั้นมหาศาลจากภายนอก "เรย์... หนีไป" ลิลลี่กระซิบ มือของเธอสั่นเทา "ผู้คุมกฎมาแล้ว... นายไม่มีทางสู้กับมันได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก!" เรย์แค่นยิ้มออกมา เขาไม่ขยับหนี แต่กลับเดินเข้าไปหาแผงควบคุมหลักของโซนที่พังทลาย "สู้? ใครบอกว่าผมจะสู้ครับ?" เขาวางมือลงบนรอยแยกของกำแพง รอยรหัสสีทองสว่างวาบขึ้นมาแทนที่สีเทาหม่น "ผมจะเขียนทับกฎของพวกมันต่างหากล่ะ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ จอมเวทไร้นามจะตั้งใจรังสรรค์ตอนถัดไปให้สะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ