อุบัติเหตุตึกคณะ

ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในเวลาใกล้ส่งโปรเจกต์ ไม่เคยมีความสงบสุขหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลิ่นกาวลาเท็กซ์จางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกระดาษชานอ้อย และเสียงฝีเท้าเร่งรีบของนักปีหนึ่งที่กำลังวิ่งวุ่นกับการประกอบโมเดลตึกสูงระฟ้า ทิวายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องสตูดิโอ สองมือเรียวเล็กกำลังบรรจงใช้คัตเตอร์คมกริบตัดแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดชิ้นสุดท้ายด้วยความระมัดระวังสูงสุด เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมขึ้นตามไรผมขาวเนียนเนื่องจากเครื่องปรับอากาศในห้องเกิดเสียกะทันหัน "ไอ้วา! มึงเช็คตารางยัง วันนี้พวกวิศวะปีสามจะมาใช้พื้นที่ตรวจแบบตึกเรา รีบเก็บของดิ๊ เดี๋ยวก็ซวยหรอก" เตย์เพื่อนสนิทหน้าหวานดีกรีปากแจ๋วประจำกลุ่มพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุก อีกข้างหอบแปลนกระดาษม้วนใหญ่พะรุงพะรัง สีหน้าของเตย์ตื่นตระหนกเสียยิ่งกว่าตอนรู้ว่าอาจารย์ประกาศสอบกลางภาคกะทันหัน "เช็คแล้วน่าเตย์ อีกนิดเดียว roof garden นี่ก็จะเสร็จสมบูรณ์แล้วเนี่ย มึงใจเย็นก่อนได้ป่ะ" ทิวายังคงก้มหน้าก้มตาโฟกัสกับงานตรงหน้า ปากบางจิ้มลิ้มเอ่ยตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงติดรำคาญนิดๆ แต่ก็ยอมเร่งมือขึ้นตามคำเตือน "แล้วทำไมพวกวิศวะต้องมาตรวจแบบตึกเราด้วยวะ ปกติเห็นอยู่แต่ตึกช่างกลหรือโรงยืดโน่น" "ก็เฮียปีสามตัวท็อปน่ะสิคะคุณขา เขาโดนอาจารย์หัวหน้าภาคโยนขี้มาให้ตรวจความแข็งแรงของโครงสร้างโมเดลเด็กสถาปัตย์ปีหนึ่ง เพื่อดูว่าดีไซน์บ้าบอพวกนี้มันจะถล่มลงมาทับหัวคนตายห่าไหมถ้าแผ่นดินไหว... แล้วคนที่โหดที่สุด ปากจัดที่สุด และหล่ออันตรายที่สุด ก็คือ 'เฮียกรณ์' คนเดิมของตึกเรานั่นแหละ!" ชื่อนั้นทำให้มือที่ถือคัตเตอร์ของทิวาชะงักกึกโดยอัตโนมัติ กรณ์ หรือ กรวิชญ์ เฮียรหัสคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 หนุ่มฮอตตัวอันตรายที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้าย สายตาพิฆาต และกฎระเบียบเหล็กที่ใครหน้าไหนก็ห้ามแหก ทิวาเคยปะทะคารมกับอีกฝ่ายมาแล้วครั้งหนึ่งในงานสโมสรนักศึกษา และปฏิญาณกับตัวเองไว้เลยว่าชาตินี้จะไม่ขอเสวนาด้วยอีกเป็นอันขาด เพราะผู้ชายอะไรปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าตลาดสดแถมยังชอบทำหน้ายักษ์ใส่ตลอดเวลา "ช่างหัวเฮียกรณ์ของมึงเหอะน่า เขาก็อยู่ส่วนเขา เราก็อยู่ส่วนเรา รีบเก็บโมเดลลงกล่องดีกว่า" ทิวายักไหล่ไม่ใส่ใจ ก่อนจะบรรจงยกโมเดลตึกสูงสี่ชั้นที่ติดกาวอย่างประณีตขึ้นมาถือไว้แนบอกด้วยความภาคภูมิใจ ผลงานชิ้นนี้คือหัวใจของเกรดวิชาออกแบบสถาปัตยกรรมเบื้องต้น ทิวาใช้เวลานอนน้อยติดต่อกันสามคืนเต็มเพื่อมันโดยเฉพาะ "งั้นกูไปห้องน้ำก่อนนะ ปวดฉี่จะราดละ ฝากเคลียร์โต๊ะด้วยมึง" เตย์พูดจบก็วิ่งหายลับไปจากห้องสตูดิโออย่างรวดเร็ว ทอดทิ้งให้ทิวายืนอยู่คนเดียวท่ามกลางกองกระดาษและเศษวัสดุ ทิวากวาดสายตามองรอบตัวเพื่อความเรียบร้อย ก่อนจะตัดสินใจเดินถือโมเดลชิ้นโบว์แดงก้าวออกจากห้องสตูดิโอเพื่อนำไปส่งที่โต๊ะอาจารย์ตึกภาควิชาด้านใน แต่ทว่า... เพราะความรีบเร่งและมุมอับของทางเดินเชื่อมระหว่างตึกที่ค่อนข้างแคบ ทำให้ร่างโปร่งบางเดินเลี้ยวพ้นมุมเสาปูนเปลือยออกมาโดยไม่ทันได้ระวัง *ตุบ! เพล้ง!* แรงปะทะหนักหน่วงราวกับเดินชนเข้ากับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก แรงเหวี่ยงกะทันหันทำให้โมเดลตึกจำลองสี่ชั้นที่ทิวาทุ่มเทแรงกายแรงใจมาหลายวันหลุดจากมือ ร่วงหล่นกระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น เศษฟิวเจอร์บอร์ด กระดาษชานอ้อย และกาวลาเท็กซ์กระจายเกลื่อนกลาดไม่เป็นชิ้นดี "โอ๊ย!" ทิวาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว ดีที่มือข้างหนึ่งคว้าจับขอบเสาไว้ได้ทันจึงไม่ล้มก้นจ้ำเบ้า "เดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไงวะ ตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นคนตัวเป็นๆ ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดตวัดแอดเข้าโสตประสาททันที พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อปัดเศษฝุ่นตามเสื้อช็อปสีเข้มของตัวเอง กรณ์ยืนกอดอกจ้องมองซากผลงานที่แหลกคราบอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเรียบนิ่งระคนรำคาญ ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะตวัดเงยขึ้นสบตากับร่างเล็กที่ยืนหน้าซีดเผือด ทิวาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความโกรธและตกใจระคนกัน เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเป็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... กรณ์! เฮียรหัสตัวร้ายคนนั้นจริงๆ ด้วย! "นี่คุณ! พูดจาให้มันดีๆ นะ เดินไม่ดูเองแล้วยังมาโบ้ยให้คนอื่นอีกเหรอวะ!" ทิวาปรีแตกทันที ความอดทนที่สะสมมาหลายวันพังทลายลงพร้อมกับซากโมเดลตรงหน้า ร่างเล็กก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงอย่างลืมตัว นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโหจนตัวสั่น "ตึกตั้งกว้างตั้งขวาง ทางเดินออกจะใหญ่ ทำไมคุณต้องเดินมาชนผมด้วยเล่า!" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองเด็กปีหนึ่งตัวเล็กจิ๋วที่กำลังยืนแยกเขี้ยวใส่ตนราวกับแมวขู่ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายโกรธจนแก้มใสแดงก่ำ เขากลับรู้สึกว่ามันน่ามองเสียจนน่าหมั่นไส้ ร่างสูงก้มลงมองซากกระดาษที่กระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "เด็กสถาปัตย์ปีหนึ่งสินะ... ฝีมือกระจอกงอกง่อยแบบนี้ ต่อให้ฉันไม่เดินชน มันก็คงพังคามือเธออยู่ดีแหละมั้ง เพราะโครงสร้างรับน้ำหนักฐานรากผิดหลักวิศวกรรมชะมัด ดีแล้วที่มันพังตรงนี้ ดีกว่าเอาไปส่งแล้วโดนอาจารย์ฉีกทิ้งให้อายหมา" "นี่คุณว่าไงนะ!" ทิวากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนแทบจะกระโดดกัดคอคนปากเสียตรงหน้า "คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกงานคนอื่นนะเว้ย! งานนั้นผมทำมาสามวันสามคืนไม่ได้นอน คุณเอาตาตุ่มมองหรือไงถึงบอกว่ามันพังเพราะโครงสร้าง! มันพังเพราะคุณเดินมาชนผมต่างหากเล่า ไอ้เฮียหน้ามึน!" "ปากดีจังนะตัวแค่นี้..." กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทิวาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ความสูงที่แตกต่างกันเกือบหนึ่งฟุตทำให้ร่างสูงต้องก้มมองลงมา สันจมูกโด่งคมอยู่ห่างจากกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่ายแค่คืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นแป้งเด็กผสมกับกลิ่นกาวลาเท็กซ์ลอยเข้าจมูกของคนตัวโต ทำเอาดวงตาคมเข้มฉายประกายบางอย่างวูบหนึ่ง "พูดจาไม่มีหางเสียงแบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่เฮียรหัสคณะวิศวะ" "ผมไม่สนหว่าคุณจะเป็นเฮียรหัสคณะเทวดามาจากไหน!" ทิวาเงยหน้าสู้สายตาดุดันอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงจะเสียเปรียบมหาศาลแต่รังสีความพยศในตัวกลับเปล่งประกายออกมาเต็มพิกัด ปากบางเชิดขึ้นอย่างถือดี "คุณทำลายงานโปรเจกต์ของผม คุณต้องรับผิดชอบ!" "รับผิดชอบเหรอ?" กรณ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และกวนประสาทที่สุดเท่าที่ทิวาเคยเห็นมา "งานกระดาษกากๆ แบบนี้ ต่อให้ฉันชดใช้ด้วยเงินทั้งกระเป๋า มันก็เทียบไม่ได้กับเวลาที่ฉันต้องเสียมารอตรวจแบบให้พวกเธอหรอกนะ... อยากให้ฉันรับผิดชอบนักใช่ไหม?" ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน ทิวาผะหนีด้วยความตกใจแต่ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางไว้แน่น รั้งไม่ให้ถอยหนี "งั้นก็มาคุย 'ดีลลับ' ระหว่างเรากันหน่อยดีกว่า... เด็กน้อย" *กรี๊ด! ร้ายกาจมากค่ะคุณพี่! เล่นพังงานน้องแล้วยังจะมาตีมึนยื่นข้อเสนออะไรอีกเนี่ย ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดนะคะ เพราะเฮียกรณ์เขามีแผนร้ายซ่อนอยู่!* — เกียร์เปื้อนกาวใจ