ภาพถ่ายในลิ้นชัก

กลิ่นของฟอร์มาลีนและแอลกอฮอล์ล้างแผลในห้องชันสูตรยามวิกาล ไม่เคยให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้านในสายตาของสารวัตรปราบ มันคือกลิ่นอายของความตายที่ถูกปรุงแต่งด้วยวิทยาศาสตร์ เพื่อซ่อนเร้นความเน่าเฟะของมนุษยชาติ "คุณกำลังเหยียบย่ำเส้นแบ่งระหว่างความสงสัยกับความละลาบละล้วงนะ สารวัตร" เสียงของพญ.รวินันท์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกรอบแว่นโลหะของเธอเป็นประกายเย็นชา นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางกำลังคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางเฉียบวางลงบนแผ่นสไลด์ด้วยความนิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ ปราบไม่ได้ขยับเขยื้อn เขายืนอยู่หน้าตู้เก็บแฟ้มเหล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดทุกครั้งที่แรงลมจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับตัวมัน ในมือของเขาคือแฟ้มคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน—คดีที่ถูกปิดตายไปนานแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่รอยกรีดบนกระดูกซี่โครงของศพชุดล่าสุดที่อีธานทิ้งไว้ กลับมีองศาความลึกที่ตรงกันอย่างน่าขนลุก ราวกับถูกวาดด้วยบรรทัดเดียวกัน "เส้นแบ่งเหรอครับ หมอวิน" ปราบหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผมว่าเราเลยจุดนั้นมาไกลตั้งแต่ศพแรกแล้วล่ะ... สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้ คือทำไมศพของเหยื่อฆาตกรรมต่อเนื่องในรอบหปีนี้ ถึงมีรอยแผลเป็นชนิดเดียวกันกับคนที่ตายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อปี พ.ศ. 2555" รวินันท์ชะงักมือเล็กน้อย ปฏิกิริยาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเบาบางเสียจนคนทั่วไปมองไม่เห็น แต่สำหรับสายตาของสารวัตรผู้ผ่านความตายมาโชกโชน มันคือความพิรุธที่ชัดเจนยิ่งกว่าไฟนีออน เธอดึงถุงมือยางออกทีละข้าง วางมันลงบนถาดสเตนเลสอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นกลัว แต่กลับลึกล้ำจนน่ากลัว "คุณกำลังหาหลักฐานเพื่อสนับสนุนทฤษฎีพังๆ ของคุณ หรือกำลังหาข้อแก้ตัวให้ความล้มเหลวในการปกป้องเหยื่อกันแน่คะ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดตรง" เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ความบังเอิญทางกายวิภาคมีอยู่จริง สารวัตร คนเราอาจจะมีรอยแผลเป็นคล้ายกันได้จากอุบัติเหตุบนท้องถนนที่ไม่คาดฝัน มันเป็นสถิติทางคณิตศาสตร์ ไม่ใช่คำสารภาพบาป" "คณิตศาสตร์ไม่เคยโกหกครับหมอ แต่คน... โกหกได้แม้กระทั่งตอนที่หัวใจหยุดเต้นไปแล้ว" ปราบก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นสะอาดของเธอปะทะเข้ากับกลิ่นบุหรี่จางๆ บนเสื้อแจ็คเก็ตหนังของเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างทางความคิดที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "คุณรู้เรื่องบางอย่าง" ปราบกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณไม่ได้แค่ชันสูตรศพ รวินันท์... คุณกำลังทำลายหลักฐานบางอย่างก่อนที่ผมจะทันได้เห็นมัน" รวินันท์ไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความท้าทายฉายชัดในแววตา "ถ้าฉันอยากทำลายหลักฐานจริงๆ คุณคิดว่าแฟ้มที่คุณถืออยู่ตอนนี้จะมีโอกาสได้เปิดออกอ่านเหรอคะ? สารวัตร... ความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ฆ่าแมว แต่มันมักจะฆ่าตำรวจน้ำดีที่คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าฆาตกร" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องมือแพทย์ส่งเสียงติ๊ดเบาๆ เป็นระยะ ราวกับจะจับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังเต้นเร็วกว่าปกติของคนทั้งคู่ ก่อนที่ปราบจะได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอกก็ทำลายความตึงเครียดนั้น สารวัตรธนาปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าของเพื่อนร่วมงานเต็มไปด้วยเหงื่อและความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ไม่มิด "ปราบ... แกต้องมาดูนี่" ธนาหอบหายใจเล็กน้อย สายตาเหลือบมองรวินันท์ด้วยความระแวง "เราเพิ่งได้หมายค้นห้องใต้ดินของบ้านพักเหยื่อรายแรก... และทีมพิสูจน์หลักฐานเพิ่งงัดลิ้นชักลับที่ฝังอยู่ใต้พื้นคอนกรีตขึ้นมาได้" ปราบขมวดคิ้ว "มันคืออะไร?" ธนาชูซองพลาสติกกันหลักฐานขึ้นมา ภายในนั้นคือภาพถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ที่ขอบภาพเริ่มเหลืองซีดตามกาลเวลา แต่ใบหน้าที่ปรากฏอยู่บนภาพนั้นชัดเจนจนทำให้ลมหายใจของปราบสะดุด มันคือภาพถ่ายของกลุ่มคนห้าคนยืนเรียงแถวหน้าตึกคณะแพทยศาสตร์เมื่อสิบปีก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาสดใสไร้เดียงสา ทว่าสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของปราบเย็นเฉียบจนชาไปถึงปลายนิ้ว คือการที่เขาเห็นใบหน้าของพญ.รวินันท์ยืนอยู่ตรงกลาง... เคียงข้างกับเหยื่อทุกรายที่กำลังถูกอีธานล่าสังหารทีละคนอย่างเลือดเย็น ปราบหันขวับกลับไปมองหญิงสาวทันที ทว่ารวินันท์ในยามนี้ไม่ได้มีแว่นตาหรือความเย็นชาหลงเหลืออยู่บนใบหน้าอีกต่อไป เธอกำลังแย้มรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในภาพถ่ายโพลารอยด์ใบนั้นไม่มีผิดเพี้ยน "ยินดีต้อนรับสู่บทที่สิบแปดครับ สารวัตร... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหาก" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและปมปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปกับผมนะครับ