ฟันเฟืองที่ไร้ค่า

“ถ้าคุณยังยืนกรานจะประกอบมันด้วยนอตเบอร์แปดในจุดที่แรงเค้นสูงสุดแบบนี้ โครงสร้างทั้งหมดก็จะพับฐานลงมาภายในสามวินาทีแรกที่รับน้ำหนักครับ คุณเรย์” เสียงถอนหายใจยาวนานดังลอดผ่านหน้ากากโลหะของสวมหัวรุ่นท็อป น้ำเสียงนั้นเจือด้วยความระอาปนทึ่งในสัดส่วนที่เท่ากัน เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือกันกระแสไฟฟ้ายังคงคีบประแจปอนด์ขันสกรูตัวสุดท้ายเข้ากับโครงสร้างปืนใหญ่กลไกความร้อนในเวิร์กชอปจำลอง ภายในเกม 'เอเธอร์เนีย' โลกเสมือนจริงที่บรรจุลมหายใจของผู้คนนับล้าน เขากลับเลือกที่จะขังตัวเองไว้ในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบกลิ่นน้ำมันเครื่องและสนิมเหล็ก มากกว่าจะออกไปยืนรับลมบนยอดหอคอยเวทมนตร์เหมือนผู้เล่นทั่วไป เขามีเหตุผลของตัวเอง... เหตุผลที่ทำให้ความเงียบงันในโลกจริงน่ากลัวกว่าความตายในเกม ความล้มเหลวในการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ควบคุมระบบช่วยชีวิตโรงงานอุตสาหกรรมเมื่อสามเดือนก่อน ยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ ทุกบรรทัดโค้ดที่เขาเขียนพังทลายลงพร้อมกับชีวิตคนงานสามคน แม้ศาลจะตัดสินว่ามันคืออุบัติเหตุจากความผันผวนของกระแสไฟ แต่หัวใจของวิศวกรหนุ่มกลับถูกตัดสินประหารชีวิตไปตั้งแต่วินาทีที่หน้าจอแสดงผลสถานะ *‘System Failure’* สีแดงฉาน “ฉันคำนวณแรงเฉือนเรียบร้อยแล้วลูน่า มันรับน้ำหนักได้” เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ ร่างกายโปร่งในชุดคลุมช่างสีเทาเข้มขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อประเมินผลงานชิ้นเอกที่เพิ่งประกอบเสร็จ มันคือ ‘ปืนใหญ่ปฏิกิริยาแม่เหล็กไฟฟ้า’ อุปกรณ์ระดับหายากที่เขาดัดแปลงขึ้นเองจากเศษซากอาวุธสงคราม ทว่ากลไกภายในกลับซับซ้อนเกินกว่าที่ระบบเกมกำหนดไว้เสียด้วยซ้ำ ลูน่า จอมเวทสาวสวมชุดคลุมยาวสีครามปักลายดวงดาว ขยับตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาสีอัมพันภายใต้ฮู้ดกวาดมองเครื่องจักรตรงหน้าด้วยความสนใจ เธอยื่นเรียวเล็บแตะเบา ๆ ที่โครงสร้างโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “คุณนี่มันพวกหัวรั้นที่น่ารำคาญเสียจริง” เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา “คุณมองเกมนี้เป็นแค่สมการฟิสิกส์ เป็นแรงเหวี่ยง แรงเสียดทาน และอัตราการสึกหรอ... คุณไม่เคยคิดจะสนุกไปกับเวทมนตร์ที่ไร้ตรรกะพวกนี้เลยหรือไง?” “เวทมนตร์ก็แค่พลังงานรูปแบบหนึ่งที่มีตัวแปรซับซ้อนเกินกว่าจะควบคุมด้วยมือเปล่าต่างหากครับ” เรย์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามมือ “ถ้าไม่มีฟิสิกส์มารองรับ มันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่รอวันพังทลาย” ประโยคสั้น ๆ นั้นทำเอาลูน่าชะงักไป ดวงตาสีอัมพันหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังค้นหาบางสิ่งในแววตาคู่คมที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นโลหะ เธอย่อมรู้ดีว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้เข้ามาเล่นเกมเพื่อเสาะหาชื่อเสียงหรือเงินรางวัล เขากำลังหนี... หนีความจริงที่แบกรับไม่ไหว และเลือกที่จะมาซ่อมแซมสิ่งของพัง ๆ เพื่อเยียวยาเศษเสี้ยวจิตใจที่แตกสลายของตัวเอง ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะจมดิ่งลงสู่ความเงียบงัน เสียงเตือนแหลมสูงจากแผงควบคุมระบบหลักของเวิร์กชอปก็ดังขึ้น *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ฉายกราฟิกสถานะของคลังแสงส่วนตัว ค่าสถานะพลังงานของปืนใหญ่กลไกความร้อนที่เพิ่งประกอบเสร็จเมื่อครู่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ ทั้งที่ยังไม่ได้เชื่อมต่อเข้ากับแหล่งจ่ายไฟใด ๆ ทั้งสิ้น “เกิดอะไรขึ้น?” ลูน่าขยับเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ ไอเย็นจาง ๆ แผ่ออกจากปลายนิ้วของเธอ พร้อมสำหรับการร่ายเวทป้องกันทุกเมื่อ “ความร้อนสะสมเกินขีดจำกัด...” เรย์พึมพำ ดวงตาหลังกรอบแว่นกวาดมองตัวเลขรหัสโค้ดที่รันผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อ “เป็นไปไม่ได้... โค้ดควบคุมแรงดันถูกล็อกไว้ด้วยระบบความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน มันไม่มีทางดึงพลังงานภายนอกเข้ามาได้เอง เว้นแต่ว่า...” วิศวกรหนุ่มชะงัก นิ้วมือที่เคยนิ่งสนิทกลับเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดคำสั่งแปลกปลอมปรากฏขึ้นบนบรรทัดสุดท้ายของหน้าจอระบบ มันไม่ใช่ภาษาโปรแกรมที่เขาคุ้นเคย และไม่ใช่ภาษาที่ผู้เล่นทั่วไปใช้งานในระบบเกม *เอเธอร์เนีย* มันคือชุดคำสั่งระดับรากฐาน (Root Command) ที่ถูกฝังไว้ลึกในโค้ดของเซิร์ฟเวอร์หลัก... โค้ดที่มนุษย์ไม่มีสิทธิ์เข้าถึง! “คุณเรย์ ดูนั่น!” ลูน่าอุทานเสียงหลง พร้อมกับชี้ไปยังหน้าต่างแสดงสถานะพื้นที่ภายนอกเวิร์กชอป ประตูเหล็กบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับเขตการค้าของเมืองหลวงเริ่มสั่นสะเทือน เสียงโลหะบิดตัวดังเอี๊ยดอาร์ดแสบแก้วตา แสงไฟนีออนสีส้มรอบตัวกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบไม่ใช่ความผิด ปกติของระบบไฟฟ้า แต่เป็นหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับร้อยข้อความที่เด้งขึ้นมาปิดบังทัศนียภาพทั้งหมดตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในชุดคำสั่งแกนกลาง (Core Exception)] [คำเตือน: โครงสร้างข้อมูลโลกกำลังถูกเขียนทับด้วยโปรแกรมภายนอก] [รหัสข้อผิดพลาด: 0x000000_VOID] [เป้าหมาย: ตัวละครผู้เล่น 'Ray' ถูกกำหนดให้เป็น 'ฟันเฟืองส่วนเกิน'] เรย์ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม แว่นตาของเขาสะท้อนแสงสีแดงวาบจากหน้าจอระบบ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดแล่นพล่านขึ้นมาจากสันหลัง—ความรู้สึกเดียวกับในวันที่โรงงานแห่งนั้นระเบิด ไม่ใช่ความผิดพลาดของผู้เล่น... แต่ระบบกำลังพยายาม “ลบ” เขาออกไปจากสารบบ ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวทำอะไร พื้นห้องใต้เท้าก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดึงมหาศาลกระชากร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่อุโมงค์ข้อมูลที่ไร้ก้นบึ้ง เสียงกรีดร้องของลูน่าที่พยายามเอื้อมมือมาคว้าตัวเขาไว้ถูกกลืนหายไปด้วยเสียงคำรามต่ำ ๆ ของระบบที่ดังสะท้อนก้องในห้วงความคิด และในความมืดมิดอันเวิ้งว้างนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อน ก็ดังขึ้นตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม [ยินดีต้อนรับสู่ 'เขตแดนต้องห้าม'...] [คุณได้ปลดล็อกภารกิจระดับลับสุดยอด: 'การปฏิวัติของฟันเฟืองที่ไร้ค่า' (SSS-Rank)] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับความลับใต้พื้นพิภพนี้ด้วยกันนะครับ