ทฤษฎีเวทมนตร์ขัดข้อง

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องจาง ๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่กระชากสติของเรย์ให้กลับมาสู่ความเป็นจริงในโลกเสมือนจริงนี้ ไม่ใช่กลิ่นสัมผัสอันคุ้นเคยเหล่านั้น หากแต่เป็นเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ตูม! แรงอัดอากาศปะทะเข้ากับใบหน้าของวิศวกรหนุ่มจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวไสว เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสภาพเบื้องหน้า แสงสีฟ้าครามของหน้าต่างระบบที่แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS-Rank *'การปฏิวัติของฟันเฟืองที่ไร้ค่า'* ยังคงกระพริบเตือนอยู่มุมสายตา ทว่าเขายังไม่มีเวลาแม้แต่จะขยับปลายนิ้วเพื่อปิดมัน ณ เบื้องหน้าของเขา คือซากปรักหักพังของหอคอยโบราณในเขตแดนต้องห้าม "ให้ตายสิ... นี่มันไม่ใช่ความผิดพลาดของโค้ดโปรแกรมแล้วมั้งครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ดวงตาส่อแวววิเคราะห์อย่างเฉียบคม เขากวาดสายตามองความเสียหายรอบตัว กำแพงหินแกรนิตหนาทึบถูกเจาะทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ร่องรอยความร้อนสูงแผ่ซ่านจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ต้นตอของหายนะครั้งนี้ไม่ได้มาจากกองทัพมอนสเตอร์ หรือกลไกป้องกันโบราณที่ทำงานผิดพลาด แต่มันมาจาก 'มนุษย์' ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ทว่าบัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควัน กำลังยืนอยู่กลางหลุมระเบิด เส้นผมยาวสลวยสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อย มือเรียวบางข้างหนึ่งถือไม้เท้าคริสตัลที่ร้าวรานจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่สภาพอันสะביอมสะบอมนั่น หากแต่เป็น 'วงแหวนเวทมนตร์' ที่กำลังหมุนวนอยู่เหนือหัวของเธอ ในหลัก 3 ของตำราเวทมนตร์พื้นฐาน วงแหวนธาตุไฟต้องถูกร่ายจากขวาไปซ้ายเพื่อสร้างเสถียรภาพ แต่นี่... เธอกลับกำลังวาดมันย้อนศรแถมยังควบรวมเข้ากับธาตุสายฟ้าที่ขั้วพลังงานต่างกันสุดขั้ว ซึ่งตามทฤษฎีแล้ว มันควรจะระเบิดใส่หน้าผู้ใช้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ประสานกันแล้ว "ถ้าคุณยังฝืนใช้สูตรคำนวณนั้นต่ออีกสามวินาที แกนกลางของไม้เท้านั่นจะละลาย และแขนขวาของคุณจะใช้งานไม่ได้ไปตลอดการรีเซ็ตไอเทมนะครับ" เรย์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเด็ดขาดพอที่จะทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก ลูน่าชะงักมือที่กำลังวาดอักขระเวทกลางอากาศ เธอกะพริบตาปริบ ๆ หันมามองชายหนุ่มแปลกหน้าที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ด้วยแววตาที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ประกายในดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับฉายแววตื่นเต้นระคนทึ่งราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งพบของเล่นชิ้นใหม่ "สามวินาทีงั้นเหรอคะ... เอ๊ย! หมายถึง สามวินาทีเหรอครับ?" ลูน่าเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอติดจะกวนประสาทนิด ๆ แถมยังเกือบเผลอหลุดสำเนียงการพูดตามความเคยชินออกมา "นายเป็นใครกันเนี่ย? รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะทำอะไร?" "ผมชื่อเรย์ และผมเป็นวิศวกร" ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ขณะก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ระยะอันตรายอย่างไม่ลังเล สายตาคู่คมกวาดมองวงแหวนเวทที่บิดเบี้ยว "และที่ผมรู้ ก็เพราะว่าโครงสร้างพลังงานที่คุณกำลังใช้อยู่ มันมีอัตราความผิดพลาดสูงถึงร้อยละเก้า십เก้าจุดเก้าเก้า ยิ่งกว่าโปรแกรมต้นแบบที่ผมเคยเขียนทิ้งไว้เสียอีก" ลูน่าแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ตัวตนของเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดช่างสีมอซอ ประแจเลื่อนขนาดใหญ่ที่เหน็บไว้ที่เข็มขัด และแว่นตากลไกที่สวมอยู่บนหน้าผาก ไม่มีกลิ่นอายของนักรบ ไม่มีมาราของจอมเวท "วิศวกร? โอ... น่าสนใจนี่นา" ลูน่าแย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับภาพวาดแต่ก็แฝงความบ้าระห่ำไว้ในคราวเดียวกัน "นายบอกว่ามันคือความผิดพลาดงั้นเหรอ? นายมองเห็นมันเป็นแค่บั๊กในระบบที่ต้องแก้ไขสินะ?" "มันไม่ใช่บั๊ก แต่มันคือ 'ความไร้ประสิทธิภาพ' ต่างหากครับ" เรย์ตอบสวนทันควัน น้ำเสียงจริงจัง "เวทมนตร์ถูกสร้างขึ้นด้วยกฎเกณฑ์และการคำนวณที่แม่นยำ เพื่อให้พลังงานถูกส่งผ่านไปยังเป้าหมายด้วยการสูญเสียน้อยที่สุด แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่... คุณกำลังบังคับให้ธาตุไฟที่ร้อนแรงจับคู่กับธาตุสายฟ้าที่ไร้ทิศทาง โดยใช้เจตจำนงดิบ ๆ ของตัวเองเป็นกาวเชื่อม แค่เพราะคุณคิดว่ามัน 'ดูสวยงามเวลาเห็นประกายไฟสีม่วงคราม' อย่างนั้นสินะครับ" คำพูดของเรย์ทำให้ลูน่าชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้นจนดวงตาหยีลง "Bingo! นายฉลาดเป็นกรดเลยนี่ เรย์" ลูน่าสะบัดไม้เท้าในมือส่งผลให้วงแหวนเวทที่เกือบจะระเบิดเมื่อครู่สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง "สำหรับคนอื่น ๆ เวทมนตร์คือสูตรคณิตศาสตร์ที่ต้องท่องจำเพื่อให้ได้ผลลัพธ์เดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น่าเบื่อชะมัด... แต่สำหรับฉัน เวทมนตร์คือสีสันบนผืนผ้าใบ ถ้าฉันอยากให้ไฟมันคำรามเหมือนสายฟ้า ฉันก็แค่ต้องบังคับให้มันรักกันให้ได้... ถึงแม้ผลลัพธ์มันจะระเบิดใส่หน้าบ่อย ๆ ก็เถอะนะ" เรย์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เป็นการแสดงออกถึงความเหนื่อยหน่ายที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยแสดงออกมา "ศิลปะที่ไม่ยึดโยงกับความเป็นจริง ก็เป็นได้แค่ขยะเปียกชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละครับ" เรย์เอ่ยเตือนด้วยความหวังดีปนความรำคาญ "และขยะชิ้นนั้นกำลังจะเรียกฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสโซนรอบนอกให้มาเคาะประตูบ้านเราแล้ว สังเกตที่เรดาร์ของคุณสิครับ" พริบตาที่เรย์พูดจบ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศพร้อมกันทั้งของเรย์และลูน่า *[คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานความร้อนสูงเกินขีดจำกัด]* *[มอนสเตอร์ระดับยีนส์กลายพันธุ์: 'เดธ เมทัล กริฟฟิน' (Boss) ได้รับความสนใจจากพื้นที่ใกล้เคียง และกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบัน]* *[ระยะเวลาการปะทะ: 10... 09...]* ลูน่าหุบยิ้มทันที ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของบอสตัวดังกล่าว "โอ๊ะ... ดูเหมือนเราจะเล่นสนุกกันเสียงดังไปหน่อยสินะคะ เอ๊ย! ครับ!" เธอแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาตำหนิเชิงสุภาพจากชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม "เตรียมตัวให้พร้อมครับ ลูน่า" เรย์ดึงประแจเลื่อนขนาดยักษ์ออกจากเข็มขัด กลไกซับซ้อนส่งเสียงคลิกเบา ๆ ขณะที่มันแปรสภาพกลายเป็นปืนไรเฟิลยาวอเนกประสงค์ในมือ ดวงตาสีเข้มจ้องมองไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังบินแหวกม่านหมอกลงมาด้วยความเร็วสูง "ผมจะจัดการคำนวณวิถีและปรับแต่งแรงดันกระสุนให้... ส่วนคุณ..." วิศวกรหนุ่มเหลือบมองจอมเวทสาวผู้มีแนวคิดนอกรีตด้วยหางตา "...ถ้าอยากจะวาดภาพระบายสีบนตัวมันนัก ก็ช่วยใช้เวทมนตร์ 'ที่ถูกต้อง' ในจังหวะที่ผมเปิดช่องว่างให้ก็แล้วกันนะครับ" ลูน่าหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ เธอควงไม้เท้าในมือรอบหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ประกายไฟสีม่วงครามลุก1โชนขึ้นที่ปลายนิ้วอีกครั้ง ไม่ใช่ความผิดพลาดอันไร้ระเบียบเช่นก่อนหน้า หากแต่เป็นพลังที่ถูกบีบอัดจนนิ่งสนิท รอเวลาปะทุ "ตกลงค่ะ... เอ่อ... ครับ!" ลูน่าแย้มยิ้มท้าทาย "แสดงให้ฉันเห็นหน่อยสิ ว่าวิศวกรผู้เย็นชาอย่างคุณ จะเขียน 'สูตรคำนวณความตาย' ออกมาได้สวยงามขนาดไหน" *ตึ้ง!* เสียงคำรามกึกก้องของเดธ เมทัล กริฟฟินดังสนั่นพร้อมกับกรงเล็บเหล็กกล้าที่พุ่งแหวกอากาศลงมาหมายจะฉีกกระชากทั้งสองให้เป็นจุล ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่กรงเล็บนั้นจะถึงตัว เรย์กลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย—เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง และในขณะเดียวกัน หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็ดีดขึ้นมาตรงหน้าของเขาอย่างกะทันหัน *[ระบบตรวจพบการประสานงานข้ามสายอาชีพ: 'วิศวกรรมจักรกล' x 'จอมเวทไร้พันธนาการ']* *[คุณต้องการเปิดใช้งานการประสานงานระดับ SSS 'ซิมโฟนีแห่งเหล็กกล้าและอัคคี' หรือไม่?]* *(คำเตือน: การกระทำนี้จะเปลี่ยนแปลกฎของเซิร์ฟเวอร์เป็นการถาวร)* เรย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย นิ้วชี้กดลงบนปุ่มยืนยัน พร้อมกับที่ปืนในมือแผดเสียงคำรามลั่น โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านฟันเฟืองแห่งโชคชะตาด้วยกันนะครับ